Η αντίστροφη μέτρηση για να δηλωθούν οι απαραίτητες άδειες των διακοπών έχει ξεκινήσει. Στους περισσότερους επαγγελματικούς χώρους πρέπει να γίνει ένας προγραμματισμός, ποιος θα φύγει και πότε, για να μην υπάρξουν κενά. Η δουλειά δεν σταματάει, άλλωστε…
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Κι εδώ ξεκινάει ο καλοκαιρινός πονοκέφαλος. Καλά να πάρω άδεια, μα που να πάω; Ερώτημα που απασχολεί και όσο περνάει ο καιρός θα μονοπωλεί τις συζητήσεις. Όχι επειδή δεν υπάρχουν επιλογές. Δόξα τω Θεώ, η Ελλάδα έχει πανέμορφα μέρη για να χαρείς, να απολαύσεις, να γαληνέψει η ψυχούλα σου, αλλά κυρίως γιατί τα μαθηματικά (καλύτερα να πω τα οικονομικά;) δύσκολα βγαίνουν!
Από τις πρώτες κουβέντες γίνεται αντιληπτό πως οι περισσότεροι μείωσαν τις ημέρες των διακοπών τους. Άλλοι θα βρεθούν σε εξοχικά φίλων ή προσπαθούν να αποφύγουν ακτοπλοϊκά και χιλιομετρικές αποστάσεις. Να βρίσκεται η θάλασσα κοντά και με νορμάλ (όσο μπορεί κάποιος να βρει) διανυκτέρευση. Άλλοι κοιτούν προορισμούς στο εξωτερικό με φθηνά εισιτήρια. Γιατί σε κάποιες περιπτώσεις βρίσκεις αεροπορικό για Ευρώπη σε τιμή που με βενζίνες δεν θα έφτανες ούτε στον Βόλο!
Ειδικά εάν είσαι Βορειοελλαδίτης η εξίσωση ζορίζει παραπάνω αφού Κυκλάδες και Δωδεκάνησα τα βλέπεις με το κιάλι. Κι όσο περισσότερα κεφάλια έχει η οικογένεια τόσο πιο δύσκολα τα πράγματα. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι πως λόγω της οικονομικής στενότητας θα ξεχάσουμε πως είναι η Ελλάδα. Και κάπου εδώ έρχεται ο Αδαμαντίδης με το ερώτημα που «κουμπώνει» κι ας μην αναφέρεται στην απόγνωση αναζήτησης καλοκαιρινών διακοπών…
