Εδώ και λίγες ημέρες η Θεσσαλονίκη επέστρεψε στις …εργοστασιακές της ρυθμίσεις. Με την έλευση του Μετρό στη ζωή μας είχαμε καλομάθει με τις μετακινήσεις, η αλήθεια είναι αυτή. Τώρα, με την προσωρινή «παύση» του, αρχίζω πάλι να παρατηρώ: μποτιλιάρισμα τα πρωινά στους δρόμους, νεύρα πίσω από το τιμόνι, αναμονή των επιβατών στις στάσεις για τα αστικά λεωφορεία και απίστευτη γκρίνια.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Το πότε θα επιστρέψει και πάλι το Μετρό στις ράγες είναι ίσως από τα κύρια θέματα συζήτησης των Θεσσαλονικέων αυτό το διάστημα. Των εργαζομένων που έχουν μία στάνταρ ρουτίνα στα πήγαινε – έλα τους, των φοιτητών που το εκμεταλλεύονται για γρήγορες μετακινήσεις, των επισκεπτών που «χαζεύουν» τα αρχαία, όσοι θέλουν να κατέβουν εύκολα για ψώνια στο κέντρο χωρίς τον πονοκέφαλο του παρκαρίσματος ή τον κίνδυνο να λάβουν κλήση.
Και η όποια δοκιμασία, μέχρι να «κουμπώσει» η γραμμή της Καλαμαριάς, αρχίζει να μας φαντάζει σαν αιώνας. Τόσο που πραγματικά αναρωτιέμαι… Πώς ζούσαμε τόσα χρόνια στην πόλη χωρίς το Μετρό; Πώς αντέχαμε μία καθημερινότητα συνώνυμη της ταλαιπωρίας, με έντονο κυκλοφοριακό στους κεντρικούς δρόμους και στριμωξίδι στις στάσεις, ιδιαίτερα τις μέρες που έβρεχε ή όταν πραγματοποιούνταν πορείες και συλλαλητήρια;
Από εκεί που για δεκαετίες ολόκληρες το έργο είχε καταντήσει το πιο σύντομο Σαλονικιώτικο ανέκδοτο, πρόλαβε μέσα σε λίγους μήνες να γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Τόσο που το αναπολούμε και που φαντάζει ως μεγάλη στέρηση όταν μας λείπει. Διότι η ποιότητα ζωής είναι πλέον διαφορετική, βολική και σίγουρα πιο άνετη.
Κάτι μου λέει πως από τα τέλη Ιουλίου και μετά όταν θα παραδοθούν οι πέντε νέοι σταθμοί προς Καλαμαριά θα είμαστε ακόμη πιο «εξαρτημένοι»! Γιατί με την είσοδο της νέας γραμμής θα «καλομάθουν» και οι Καλαμαριώτες και τότε θα πρέπει να πάμε όλοι μαζί γι άλλα. Μέχρι η δυτική πλευρά να μπει κι αυτή σε ανάλογη τροχιά, τόσο που θα ξεχάσουμε πως σήμερα κινούμαστε μόνο με τη βασική γραμμή και θα θεωρούμε την απόσταση Μίκρα – Εύοσμος τόσο βολική, όσο ένα βαγόνι δρόμος…
