Της Σύνθιας Σάπικα*
Τον τελευταίο καιρό έχω την αίσθηση πως συναντάω πολλούς σημαντικούς ανθρώπους. Κάποιους τους ξέρω από παλιά κάποιους τους γνώρισα τώρα. Κάποιους πάλι, πιο σπάνιους, τους γνώρισα τώρα αλλά τους ξέρω από παλιά.
Λένε πως άμα το πιστέψεις κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί, τραγουδάει ο Παυλίδης στο περιμένω. Εγώ λέω πως άμα το πιστέψεις έρχονται οι σωστοί άνθρωποι και φεύγουν οι άλλοι. Και αυτοί που μένουν αναγκαστικά διορθώνονται.
Ένας από τους αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, διακεκριμένος καθηγητής πληροφορικής στον Καναδά, μου είπε ότι έκανε μία λίστα με τα χαρακτηριστικά των σπουδαίων ανθρώπων που είχε συναντήσει. Κατέληξε στα εξής κοινά σημεία: 1. Όλοι τους είχαν τη δουλειά σαν ερωμένη. Την αγαπούσαν πολύ. 2. Όλοι τους θεωρούσαν πως έκαναν κάτι σημαντικό. 3. Όλοι τους δεν επηρεαζόταν από την γνώμη των άλλων εάν θεωρούσαν πως είχαν δίκιο. Και 4. Νιώθει το σπίτι του σαν καταφύγιο.
Ένας άλλος σπουδαίος άνθρωπος μου έλεγε για τους γέρους. Μου έλεγε ότι όποιος δεν έχει γέρο άνθρωπο στο σπίτι καλά θα κάνει να αγοράσει. Ένιωσα λίγο καλύτερα που είμαι γιαγιά μετά από αυτό.
Ο τρίτος σπουδαίος άνθρωπος που γνώρισα ήταν ΑΜΕΑ. Μου είπε πως είμαστε η αντανάκλαση του εαυτού μας. Της είπα ότι είμαστε και η αντανάκλαση των άλλων. Κοίταξα το ένα της χέρι, που δεν μπορούσε να ανοίξει το μπουκάλι με το νερό και το βρήκα πανέμορφο.
Ο τέταρτος ήταν σπουδαίος λόγω του σπουδαίου χιούμορ του. Συνομιλήσαμε σε ένα εταιρικό τραπέζι που διοργάνωσε η ιδιαίτερα δυναμική σύζυγος του. Ανάμεσα σε άλλα μας είπε πώς δεν έγινε κληρικός, αντίθετα στη βούληση των γονιών του. «Μία μέρα στο χωριό που ζούσα, βγήκα για άλλη μία φορά να μαζέψω κεράσια από κάτι γειτονικά χωράφια. Μάζεψα όχι μόνο για μένα αλλά και για τα αδέρφια μου και καθώς επέστρεφα σπίτι τραγουδούσα το «αγαπώ μία βοσκοπούλα» Έτσι με τσάκωσε ο αγρονόμος και με πήγε σηκωτό στον πατέρα μου, που από την ντροπή του δέχτηκε να πάρει μετάθεση σε άλλο νομό. Ήταν δάσκαλος.
Ο τελευταίος ήταν ο πιο πονεμένος από όλους γιαυτό και ο πιο σοφός. Μου μίλησε για τις αποτυχίες. Μου είπε ότι έχουμε τεράστια εμπειρία για το πώς δουλεύει ο κόσμος μας. Η ευκαιρία θα έρθει όταν κάνουμε μόνο ελάχιστα και ταΐζουμε πλούσια την ψυχή μας.
Και ονειρεύτηκα μία παραλία.
Υ.Γ. Το περίεργο είναι πως τα νευρωνικά συστήματα μαθαίνουν από τα λάθη τους. Οι άνθρωποι όχι.
* Η Σύνθια Σάπικα είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ 3
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
