Ο αρχιμανδρίτης Εφραίμ Θεοδώρου, ιερέας στην εκκλησία του Μικρού Δερείου στον Βόρειο Έβρο δίνει ζωή σε ένα χωριό 80 κατοίκων στην εσχατιά της Ελλάδας με συνεκτικό κρίκο την Εκκλησία.
Ρεπορτάζ: Πάνος Μανής
“Όσο χτυπά η καμπάνα είμαστε παρόντες” λέει, την στιγμή που στα χωριά της περιοχής οι Χριστιανοί είναι ελάχιστοι – Την προηγούμενη εβδομάδα μαζί με τον μητροπολίτη Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου λειτούργησαν στον ιερό ναό Κωνσταντίνου και Ελένης στη Ρούσσα του Έβρου, του χωριού από όπου πριν από λίγο καιρό έφυγε και ο τελευταίος χριστιανός.
Η συγκινητική λειτουργία
Ο ιερός ναός των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στη Ρούσσα του Έβρου, άλλοτε ακμαίος και γεμάτος πιστούς κάθε Κυριακή, σήμερα στέκει μοναχικός στο ύψωμα του οικισμού απεικονίζοντας θαρρείς γλαφυρά τους στίχους από το χριστιανικό ποίημα του Άγγελου Βλάχου “εις το βουνό ψηλά εκεί, είν’ εκκλησιά ερημική”. Το Σάββατο στις 23 Μαίου οι πόρτες της ερημικής αυτής εκκλησιάς άνοιξαν για μια ιδιαίτερη και συγκινητική λειτουργία. Για να τιμήσουν τη γιορτή των ισαποστόλων ο μητροπολίτης Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου Δαμασκηνός, μαζί με ιερείς των γύρω χωριών, λειτούργησαν ενώπιον εκπροσώπων του στρατού και της αστυνομίας στο χωριό από όπου πριν από λίγες ημέρες έφυγε και ο τελευταίος χριστιανός που ζούσε εκεί, αφήνοντας τον πληθυσμό αμιγώς μουσουλμανικό.
“Τελούντες τη Θεία Λειτουργία ανανεώσαμε με λάδι την ακοίμητη κανδήλα του ιερού Βήματος αυτής της μοναχικής εκκλησίας, και πάνω απ’ όλα δώσαμε μια μαρτυρία στους εγγύς και στους μακράν ότι η λήθη ακόμα δεν έχει αλλοτριώσει το φρόνημά μας, που σέβεται και τιμά τα ιερά των προγόνων μας και δεν τα εγκαταλείπουμε αδιάφοροι στην καταστροφή και τη φθορά του πανδαμάτορα χρόνου» δήλωσε ο μητροπολίτης ο οποίος ευχαρίστησε τον εφημέριο του Μικρού Δερείου Αρχιμανδρίτη Εφραίμ Θεοδώρου που φροντίζει την ερημική εκκλησία.
Ο τελευταίος χριστιανός του χωριού
“Ήταν συγκινητική και ταυτόχρονα πολύ δύσκολη στιγμή” περιγράφει στην “Κ” ο αρχιμανδρίτης και εξηγεί ότι “πριν από λίγο καιρό έφυγε από τη Ρούσσα και ο τελευταίος χριστιανός που ζούσε στο χωριό”. “Ήταν και επίτροπος στην εκκλησία. Άναβε τα καντήλια, καθάριζε, αλλά αποφάσισε να μετακομίσει στο Μικρό Δέρειο κι αυτός για να είναι μαζί με τα αδέλφια του που ζουν εκεί. Βέβαια την εκκλησία δε θα την αφήσει μας είπε. Θα πηγαίνει να τη φροντίζει αλλά όπως καταλαβαίνετε δε θα είναι εκεί” λέει με πόνο ψυχής στην “Κ” ο ιερωμένος και προσθέτει αποφασισμένος. “Θα είμαστε κι εμείς εκεί παρόντες ώστε να χτυπά η καμπάνα. Έστω και μια φορά τη βδομάδα να γίνεται ο Εσπερινός”.
Όσο ηχεί η καμπάνα
Ο αρχιμανδρίτης εκτός από το Μικρό Δέρειο και τη Ρούσσα ιερουργεί και στο Μεγάλο Δέρειο ένα χωριό επίσης με αποκλειστικά μουσουλμανικό πληθυσμό πλην τεσσάρων χριστιανών που ζουν εκεί. “Πηγαίνω μια φορά την εβδομάδα για να τελέσω τον Εσπερινό όπως και στη Ρούσσα” αναφέρει στην “Κ” και εξιστορεί την τελευταία φορά που το έκανε.
“Άκουσα από τα μεγάφωνα τον Τούρκο ιεροδιδάσκαλο, τον χότζα να τελεί τη δική τους θρησκευτική λειτουργία από τα μεγάφωνα και να ακούγεται σε όλο το χωριό και λέω: κοίταξε να δεις, η δική μας εκκλησία δεν έχει μεγάφωνα. Δεν ακουγόμαστε πουθενά”. Ωστόσο δεν πρόκειται, όπως λέει, να σταματήσει. “Όσο ηχεί η καμπάνα δείχνει την παρουσία μας εδώ. Όσο ηχεί η καμπάνα θα είμαστε εδώ. Παρόντες. Να βοηθήσουμε να μη χαθεί ποτέ η ζωή εδώ Να μη χαθεί ο χριστιανισμός. Όπως κράτησαν και οι πρόγονοί μας αυτό το στοιχείο της Ορθοδοξίας. Η πίστη πρέπει να κρατήσει τους Χριστιανούς ενωμένους εδώ. Σε μια ευαίσθητη και εθνικά περιοχή”.
Η διακονία στα ευαίσθητα χωριά της ελληνικής μεθορίου
Και ο ιερωμένος δεν κατάγεται καν από παραμεθόριο περιοχή. Γεννημένος στη Σκιάθο όπου και μόνασε αρχικά, αποφάσισε να μετοικήσει και να λειτουργεί στα χωριά του Βόρειου Έβρου που απελπισμένος τα βλέπει να ερημώνουν. “Η αλήθεια είναι ότι τα χωριά αδειάζουν κάθε μέρα. Εδώ, στο μικρό Δέρειο έχουν απομείνει 80 κάτοικοι. Είναι το τελευταίο χριστιανικό χωριό και οι άνθρωποι καταθέτουν ψυχή και καρδιά. Είναι δύσκολη η ζωή. Δεν υπάρχει σχολείο, δεν υπάρχουν γιατροί. Η εκκλησία είναι ο συνεκτικός κρίκος για αυτούς” τονίζει και βάζει κι αυτός ένα ακόμη λιθαράκι έτσι ώστε ο κρίκος αυτός να μην σπάσει.
“Ξέρετε πέραν των λειτουργιών έχω έναν προτζέκτορα κι ένα πανί και μαζευω τις κυρίες του χωριού και προβάλουμε ταινίες. Έτσι για να κοινωνικοποιούνται και λίγο. Τελευταία προβάλαμε τον “Αγιο Νεκτάριο” και ήρθαν 30 γυναίκες στη βιβλιοθήκη του ιερού ναού”. Λέει και καταλήγει. “Πρέπει να τις δείτε πως φεύγουν από εδώ. Χαμογελαστές, χαρούμενες”. Ήδη έχει προγραμματίσει την επόμενη προβολη με την ταινία για τη ζωή του Άγιου Παΐσιου.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
Από την άλλη άκρη του κόσμου στον Αλιάκμονα για μια Ορθόδοξη βάπτιση!
