Όταν φτάνεις για πρώτη φορά στο Καστελλόριζο δεν κοιτάς τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να πάρεις τα μάτια σου από τα κουκλίστικα σπιτάκια στο λιμάνι.
Της Σύνθιας Σάπικα
Μετά σιγά σιγά αρχίζεις να συνδέεσαι. Και να θυμάσαι και τους ανθρώπους. Πρώτα τον οδηγό του μικρού βαν που σε μεταφέρει από το αεροδρόμιο, που είναι ένα σπιτάκι. Τον λένε Τιραμόλα και πηγαινοέρχεται 3-4 φορές για να μεταφέρει όλους τους ταξιδιώτες. Μετά την ρεσεψιονίστ στο ξενοδοχείο, που είναι Γερμανίδα, αλλά σου μιλάει στα ελληνικά και δεν χαμογελάει. Σε ρωτάει πόσο σου πήρε για να βγάλεις την νέα σου ταυτότητα γιατί και εκείνη πρέπει να βγάλει. Μετά ακούς πως στην κυρία που μόλις έφτασε επίσης, από την Αυστρία μιλάει αγγλικά. Είναι αστείο, αλλά δύο γερμανόφωνες μιλάνε στα αγγλικά στο Καστελλόριζο.
Τον φύλακα στο μουσείο. Τον Δημήτρη. Είναι καλοντυμένος, σαν να είναι χαρτογράφος ή σαν να πρωταγωνιστεί στο Ιντιάνα Τζόουνς. Σου μιλάει με τα καλύτερα λόγια για τη Μενδώνη και σου λέει πως έχει κάνει άπειρες αναφορές ζητώντας ανακαίνιση στο μουσείο. Μας λέει ότι μένει στο καλύτερο σπίτι του νησιού με δύο σημαίες.
Την σύντροφό του, που είναι και η υπεύθυνη στο γειτνιάζον τζαμί και απουσιάζει λόγω ασθένειας από τη νησί. Μιλάει συνέχεια για εκείνη, ενώ σε πάει και στο Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου και στο Παλιόκαστρο για να δεις το ηλιοβασίλεμα. Μαγεύεσαι από τον ήλιο που για ακόμα μία φορά θα απουσιάσει για λίγο και σκέφτεσαι πως κάτι ακόμα, μία μέρα τελείωσε. Μία μέρα λιγότερο.
Τον Στράτο, που εγώ τον φωνάζω Στράτο αλλά δεν τον λένε Στράτο, ιδιοκτήτη του καλύτερου μπαρ στο νησί, του Aquarium. Την δεύτερη μέρα που πας εκεί σε κερνάει και πιάνετε κουβέντα. Σου λέει πως είναι από εκεί, πως δεν θέλει να φύγει, αλλά δυσκολεύεται. Πως θα ήθελε καλύτερη παιδεία και καλύτερο σύστημα υγείας. Όλα γίνονται προσωπικά. Γινόμαστε εμείς. Πιάνουμε κουβέντα για το γιατρό.
Τον γιατρό, που έφυγε. Πρωτοσέλιδο εκείνες τις μέρες, πως συνέλαβαν τον γιατρό στο Καστελόριζο. Δεν τον συνέλαβαν μας λέει. Δεν έπρεπε να αφήσουν να κυκλοφορήσουν στη δημοσιότητα όλα αυτά μας λέει. Και οι δύο πλευρές έχουν δίκιο μας λέει. Προσπάθησε με το ασθενοφόρο να πάει να δει έναν ασθενή και ένας μαγαζάτορας είχε μία τέντα, δεν χωρούσε το ασθενοφόρο να περάσει και πιάστηκαν στα χέρια μας λέει. Είχε και τα δίκια του. Και μας προτείνει να πάμε στο μουσείο των γρίφων.
Τον καθηγητή τον συναντάμε εκεί. Μιλάει πολύ γρήγορα όπως όλοι οι έξυπνοι άνθρωποι. Το μουσείο είναι ένα δωμάτιο με ένα πατάρι, τίγκα στην σκόνη, με δεκάδες παραλλαγές κύβων του Ρούμπικ. Μας λέει ότι στο φετινό φεστιβάλ γρίφων στο Καστελλόριζο θα φέρει τον ίδιο τον Ρούμπικ. Μας λέει ότι δεν έχει σημασία εάν είναι κανείς έξυπνος, αλλά να έχει εμπειρίες και να διαβάζει. Όταν τα συνδυάσει αυτά τα δύο γίνεται σοφός. Λύνω έναν γρίφο και αγοράζω τα παιχνίδια του. Μας λέει ότι η θάλασσα επουλώνει.
Και σκέφτομαι τον οδηγό του σκάφους. Που μας πάει στη μπλε σπηλιά και έχει μέσα στη βάρκα την ανιψιά του την Βαρβάρα, που είναι σαν να βγήκε από ελληνική ταινία του εβδομήντα.
Και το ίδιο απόγευμα γνωρίζουμε την κυρία με τη μπουτίκ. Αθηναία από την ύδρα που ερωτεύτηκε το Καστελλόριζο. «Μένω στο πιο όμορφο σπίτι του νησιού» μας λέει και αυτή.
Το τελευταίο βράδυ στο μπαρ του Στράτου που δεν τον λέγανε Στράτο, γνωρίζουμε και τον τραπεζίτη, του οποίου η γυναίκα δεν ήρθε μαζί επειδή είναι εκπαιδευτικός και δεν ήταν σίγουρη ότι θα διοριζόταν στο Καστελλόριζο με το παιδάκι τους. Λάθος το σύστημα; Λάθος ναι. Ο τραπεζίτης (υπεύθυνος του καταστήματος της Εθνικής εκεί) μας λέει πως ήρθε σε επαφή με τον γιατρό για τη χοληστερίνη του και ο γιατρός ήταν ευγενέστατος.
Και γνωρίζουμε και τη νοσηλεύτρια, που ξέχασε τα κλειδιά για να παραδώσει το σπίτι στο γιατρό. Που έμενε στο σπίτι που θα έμενε ο γιατρός αλλά μετακόμισε στο μπροστινό σπίτι που ήταν πάνω στη θάλασσα. Που είπε στο γιατρό ότι πρέπει εκείνος να ενσωματωθεί στο ξένο μέρος, όχι το ξένο μέρος σε αυτόν.
Έρχεται στο μπαρ και ο Δημήτρης, γινόμαστε μία μεγάλη παρέα, αποκτούμε κι εμείς ρίζες στο Καστελλόριζο. Όλοι έχουν το καλύτερο σπίτι. Δίνουμε υπόσχεση να ξαναπάμε. Εκείνη τη στιγμή είμαστε παρόντες. Και αυτό είναι το πιο σημαντικό.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
