Κάθε φορά που ένα κόμμα αδειάζει από επιχειρήματα, ανεβάζει τους τόνους. Το ονομάζουν “συσπείρωση”. Στην πραγματικότητα είναι κραυγή πανικού με μικρόφωνο.
Του Θανάση Παπαμιχαήλ
Η τελευταία κίνηση όσων δεν έχουν πια τι να πουν, μόνο πόσο δυνατά να το πουν.
Η συνταγή είναι παλιά και φθαρμένη. Πόλωσε, φοβέρισε τον αντίπαλο, δαιμονοποίησε τον διαφορετικό,
και ο πυρήνας θα σφίξει τις τάξεις. Και σφίγγει, πράγματι γύρω από ένα ολοένα και μικρότερο κενό.
Γιατί όσο πιο δυνατά φωνάζει ένα κόμμα στους δικούς του, τόσο πιο σίγουρα διώχνει όλους τους άλλους.
Η ένταση δεν είναι επιχείρημα, είναι ομολογία αδυναμίας ντυμένη στα ρούχα του πάθους.
Αυτό που τα κομματικά επιτελεία γιορτάζουν ως συσπείρωση είναι στην πραγματικότητα πολιτική αυτοφαγία!
Το κόμμα τρώει τη δεξαμενή του για να ταΐσει τον πυρήνα του.
Ο αναποφάσιστος, ο κουρασμένος, ο απλός πολίτης που ήθελε απλώς να καταλάβει ποιος λέει αλήθεια,
βλέπει το θέαμα και φεύγει όχι προς τον αντίπαλο, αλλά προς την πιο ειλικρινή απάντηση που του απομένει.
Τη σιωπή. Την αποχή. Τη λευκή ψήφο. Την αδιευκρίνιστη ζώνη όπου κανένας εκλογολόγος δεν έχει πια πρόσβαση.
Η μεγάλη απάτη είναι ότι η πόλωση παρουσιάζεται ως δύναμη, ενώ είναι ομολογία φόβου.
Κανένα κόμμα δεν φωνάζει επειδή πιστεύει ότι κερδίζει.
Φωνάζει επειδή ξέρει ότι χάνει το έδαφος και προσπαθεί να το κρύψει πίσω από θόρυβο.
Και ο θόρυβος έχει ημερομηνία λήξης πολύ πιο σύντομη από την εμπιστοσύνη που έχασε για να τον παραγάγει.
Το αστείο και το τραγικό συνάμα είναι ότι όσοι σχεδιάζουν αυτές τις εκστρατείες έντασης το ξέρουν καλά,
αλλά προτιμούν να κερδίσουν εντυπωσιακά τη μάχη του πυρήνα παρά να χάσουν αργά τον πόλεμο της αξιοπιστίας.
Μετρούν like και σχόλια, όχι όμως τη σιωπηλή έξοδο όσων απλώς σβήνουν την τηλεόραση.
Η αποχή δεν είναι απάθεια.Είναι πολιτική πράξη!
Είναι η πιο εύγλωττη ψήφος δυσπιστίας που υπάρχει και κανείς δεν την ακούει,
γιατί είναι πολύ απασχολημένοι να φωνάζουν.
- Ο Θανάσης Παπαμιχαήλ είναι Επικοινωνιολόγος-Συγγραφέας Οδηγών Πολιτικής Αυτοβελτίωσης
