Πολύ συχνά αναρωτιέμαι πώς γίνεται να έχουμε τα καλύτερα πράγματα σε όλη την Ελλάδα και παρόλα αυτά να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τα καταστρέψουμε;
Της Σύνθιας Σάπικα*
Σαν την Χαλκιδική δεν έχει στις παραλίες. Οι Βορειοελλαδίτες όταν βρίσκουμε στα νησιά ωραίες παραλίες πάντα τις συγκρίνουμε με αυτές της Χαλκιδικής. Και όμως έχουμε βρει τρόπο για πολλούς λόγους να τις διαλύσουμε τις παραλίες μας.
Σκουπίδια, αμμοληψίες, ρύπανση, τάχα βιολογικοί καθαρισμοί που καταλήγουν στη θάλασσα, κακόγουστα beach bar, όπου συχνάζουν κακόγουστοι Έλληνες και ξένοι που επιθυμούν να βλέπουν το τσιμέντο να λάμπει από τον ελληνικό ήλιο, αντί να βλέπουν την άμμο και τις καλαμιές. Και η μουσική.
Τι σε πειράζει τουρίστα, τι σε πειράζει Έλληνα λουόμενε να ακούς το κυματάκι; Πρέπει να ακούσεις beach lounge; Μα αυτή η μουσική προσπαθεί να μοιάσει τη μουσική της θάλασσας.
Σαν την Χαλκιδική δεν έχει στις τοποθεσίες. Τι να πω για τις στροφές στο δεύτερο πόδι, τι να πω για την διώρυγα της Ποτείδαιας με το τείχος, τι να πω για τον υδροβιότοπο του Αγίου Μάμα, τι να πω για την ορεινή Χαλκιδική, τι να πω για το σπήλαιο των Πετραλώνων ή για το Κάστρο στη Νέα Φώκια.
Και όμως έχουμε καταφέρει, χωρίς πολλά πολλά, να ρημάξουν. Και ακούω και εξοργίζομαι: αν το είχαν αυτό οι Ιταλοί θα το είχαν αξιοποιήσει. Ε εμείς γιατί δεν μπορούμε να τα αναδείξουμε, χωρίς τσιμέντο, μόνο με φωτισμό, μόνο με ήπιες παρεμβάσεις, χωρίς να πειράξουμε τη φύση, χωρίς να γίνουμε για άλλη μία φορά παραφύση.
Σαν την Χαλκιδική δεν έχει στο φαγητό. Κι όμως και αυτό το μπασταρδεύουμε. Τι το θες Έλληνα επιχειρηματία το καρπάτσιο και το ωμό ψάρι και τον τόνο.
Μαγείρεψε το χταποδάκι, και το καλαμαράκι και το τηγανητό το ψαράκι και τα άλλα τα μεγάλα, ελευθέρας. Βάλε και μία σαλάτα με αγνά υλικά, καλό λάδι, τις τέλειες ελιές, την φέτα και άσε τον άλλον να τα γευτεί σε καρέκλα ταβέρνας, με ένα άσπρο τραπεζομάντηλο χωρίς πολλά πολλά.
Ακόμα και οι πιο απλές ταβέρνες, εάν πιάσουν αποφασίζουν να μετεξελιχθούν σε κυριλέ εστιατόρια, με κρεμαστές λάμπες, περισσότερα τραπέζια που παραβιάζουν το περιβάλλον και φυσικά μικρότερες μερίδες και υψηλότερες τιμές.
Σαν την Χαλκιδική δεν έχει και στην παράδοση. Αγαπημένοι μου Δήμαρχοι, αφήστε την ψευτοανάπτυξη και δώστε βάση στις ρίζες μας. Στις προσφυγικές συνήθειες, στον πολιτισμό, στους δημοτικούς χορούς. Πάρτε παράδειγμα από τον Δήμαρχο Αριστοτέλη και το χωριό Άθυτο. Είναι το μόνο που δεν ντρέπομαι να δείχνω σε ξένους. ‘Αντε και το πέτρινο μέρος του Πολυγύρου, άντε και την παλιά Νικήτη.
Με αυτά και με αυτά σαν την Χαλκιδική δεν έχει. Και υποδομές δεν έχει, και νερό δεν έχει και τα σκουπίδια δεν τα μαζεύουν. Στείλτε πολιτικοί έναν άνθρωπο να συμβουλεύει σωστά τους ντόπιους, να τους πει τι και πώς να κάνουν. Να κρατηθεί τουλάχιστον όσο κενό μέρος Χαλκιδικής έμεινε κενό. Να σταματήσει η καταστροφή του κτισίματος. Να κρατήσουμε λίγη Χαλκιδική κανονική. Γιατί σε λίγο σαν την Χαλκιδική δεν θα έχει.
Η Σύνθια Σάπικα είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ 3
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
