Όσοι τον γνωρίζουν, ξέρουν ότι είναι ανοιχτό βιβλίο. Ο λόγος για τον Μιχάλη Κατρίνη. Οι πολίτες της Ηλείας έχουν εκτιμήσει πολλά πράγματα στον επικεφαλής της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ και πρώτα από όλα ότι είναι και οδοντίατρος και βουλευτής.
«Όποιος ασχολείται με την πολιτική δεν μπορεί να μην έχει επαγγελματική αυτοτέλεια», λέει πολλές φορές ο ίδιος και υπενθυμίζει ότι, όταν κάποια στιγμή έμεινε εκτός Βουλής, επέστρεψε στη δουλειά του, στην οδοντιατρική. Ήταν μια συνειδητή επιλογή που τον βοήθησε να γίνει καλύτερος άνθρωπος, να μάθει αρκετά πράγματα για τη ζωή και τους ανθρώπους.
Γεννήθηκε στο Πελόπιο της Αρχαίας Ολυμπίας, εκεί έμαθε τα πρώτα γράμματα πηγαίνοντας σχολείο μέχρι και την Α’ Γυμνασίου.
Ολοκλήρωσε τις μαθητικές του σπουδές στο 1ο Γυμνάσιο και 1ο Λύκειο Πύργου. Και οι δύο του γονείς είναι εκπαιδευτικοί, συνταξιούχοι πλέον. Ο ίδιος αλλά και ο αδερφός του ήτανπολύ καλοί μαθητές και ο Μιχάλης αφιέρωνε αρκετό χρόνο στο διάβασμα και στον αθλητισμό που ήταν τρόπος ζωής. Αρχικά ξεκίνησε με το ποδόσφαιρο, στη συνέχεια όμως τον κέρδισε το μπάσκετ. Η μητέρα του επέμενε να γίνει δικηγόρος. Ίσως και να είχε δίκιο και να του ταίριαζε πιο πολύ, αφού όσοι δεν τον ξέρουν καλά, νομίζουν ότι είναι δικηγόρος…
Όπως και να έχει, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να έχεις γονείς εκπαιδευτικούς. Ούτενα λουφάρεις στο διάβασμα μπορείς ούτε να τους ξεγελάσεις. Οι φιλίες του δεν έχουν αλλάξει από τα παιδικά του χρόνια, παραμένουν σταθερές όσα χρόνια και αν περάσουν. Άλλωστε, όπως λένε, πατρίδα μας είναι η παιδική μας ηλικία και την πατρίδα του δεν είναι δυνατόν να την απαρνηθεί κανείς. Με την πολιτική έμπλεξε καθώς είχε ερεθίσματα από το σπίτι του και τον πατέρα του.
Μεγάλωσε σε μια δημοκρατική οικογένεια, αν και πρέπει να σημειώσουμε ότι οι γονείς του δεν ενθουσιάστηκαν όταν τους ανακοίνωσε την κάθοδό μου στον πολιτικό στίβο. Από μαθητής ήταν ενεργός στα κοινά και συνέχισε με τον ίδιο ζήλο και στο πανεπιστήμιο. Ο Μιχάλης Κατρίνης είναι αυτό που φαίνεται, ειλικρινής και ευθύς.
Το σκάκι, οι GunsN’ Roses και ο Αριστοτέλης
Στην πολιτική, όπως λέει, πραγματικούς φίλους έχει κάνει λίγους. Κυρίως έχει χτίσει ισχυρές φιλίες με ανθρώπους που μοιράζονται έναν κοινό κώδικα αρχών και αξιών. Και έχει γνωρίσει, όπως σημειώνει, σημαντικούς ανθρώπους, απλούς και επώνυμους, που τον βοήθησαν να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Το μότο της ζωής του είναι αυτό που είχε πει ο Αριστοτέλης: «Υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να αποφύγεις την κριτική… Να μην κάνεις τίποτα, να μη λες τίποτα, να είσαι τίποτα…». Ο ίδιος προσπαθεί καθημερινά να κάνει ακριβώς το αντίθετο. Όταν έχει ελεύθερο χρόνο, σχεδόν ποτέ δηλαδή, πηγαίνει στην παραλία των παιδικών του χρόνων, στην Πλάκα, απέναντι από τη Σπιναλόγκα και τούτο διότι του ξυπνά υπέροχες παιδικές αναμνήσεις μιας άλλης εποχής. Εκεί κάνει αυτό που λέμε μια υπέροχη «βουτιά» στον χρόνο. Προσπαθεί πάντα να ξεκλέβει χρόνο για να παίζει με τα παιδιά του.
Παίζει σκάκι και οι πιο σκληροί του αντίπαλοι είναι οι γιοι του. Γίνονται ομηρικές μάχες και συνήθως χάνει…Αγαπημένη του ταινία είναι το «Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ» και ξέρει απέξω σχεδόν όλους τους διαλόγους. Αγαπημένο τραγούδι του το «Don’tCry» των Guns N’ Roses, αν και ακούει όλα τα είδη, κάνοντας τον διαχωρισμό ανάμεσα στην καλή και στην κακή μουσική, είτε ελληνική είτε ξένη… Αγαπημένο του βιβλίο είναι το «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο» του ΜαρσέλΠρουστ και στην τηλεόραση βλέπει ποδόσφαιρο όποτε το επιτρέπουν οι συνθήκες.
Για τον Μιχάλη Κατρίνη το πιο σημαντικό γεγονός της ζωής του είναι η γέννηση των παιδιών του, του Γιάννη και του Βασίλη, καθώς όπως λέει αυτό τον γέμισε με μια γλυκιά ευθύνη. Είναι παντρεμένος με την οδοντίατρο Γιάννα Αδάμου, με την οποία είναι αχώριστοι από τα φοιτητικά τους χρόνια.
Τον εκνευρίζει τρομερά η ασυνέπεια και η έλλειψη σεβασμού απέναντι σε κάθε άνθρωπο. Θεωρεί ως μεγαλύτερη πληγή στην πολιτική και στον δημόσιο βίο τον λαϊκισμό. «Ο λαϊκισμός κρύβει την αλήθεια, διεγείρει ταπεινά ένστικτα, εκμαυλίζει συνειδήσεις», είναι μια φράση που συνηθίζει να λέει σε φίλους και γνωστούς.
Αν τον ρωτήσεις «ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον;», θα σου απαντήσει χωρίς να σκεφτεί όχι για τον εαυτό του, αλλά για την Ελλάδα συνολικά: «Θέλω να δω τη χώρα μου να αλλάζει ταχύτητα και τους νέους αυτού του τόπου να έχουν τη δυνατότητα να ζήσουν και να δημιουργήσουν στην Ελλάδα. Να αποκτήσουν ελπίδα, προοπτική, να δουν το μέλλον με αισιοδοξία. Και θα είμαι κάτι παραπάνω από ικανοποιημένος αν συμβάλω και εγώ σε αυτό». Αυτός είναι ο Μιχάλης Κατρίνης, ένα ανοιχτό βιβλίο που δεν έχει τίποτα να κρύψει…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
