Η πρωτότυπη θεατρική παράσταση «Το Υπουργείο της Υπέρτατης Ευτυχίας», η οποία ξεχωρίζει για το καινοφανές εγχείρημα της ταυτόχρονης συμμετοχής κωφών και ομιλούντων ηθοποιών και συνδυάζει τη χρήση νοηματικής γλώσσας και φωνητικής ερμηνείας, ανεβαίνει αυτό το Σαββατοκύριακο στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα η παράσταση, που σύμφωνα με τους συντελεστές της αναδεικνύει νέους κώδικες στην υποκριτική, στέλνει μηνύματα για τους πανανθρώπινους αγώνες για μια καλύτερη ζωή!
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Σε συνέντευξή τους στην «Karfitsa», οι συντελεστές της παράστασης μιλούν για την πλοκή του έργου, για τις δυσκολίες που είχε το πρωτότυπο εγχείρημά τους και τονίζουν τα στοιχεία που καθιστούν το συγκεκριμένο έργο ξεχωριστό.
Πείτε λίγα λόγια για την παράσταση και για το τι ακριβώς θα παρακολουθήσει το κοινό.
Η παράσταση αποτελεί μια δίγλωσση καινοτόμα πρόταση, με μια ιδιαίτερη προσέγγιση, η οποία μέσα από τη συστηματική ενασχόληση με τη θεατρική δράση, έχει αναδείξει νέους κώδικες στην υποκριτική έκφραση. Αξιοποιεί τη νοηματική γλώσσα σε συνδυασμό με την φωνητική ερμηνεία, ενώ συνδυάζονται διαφορετικά είδη θεάτρου. Συμμετέχουν κωφοί και ομιλούντες ηθοποιοί, ενώ χρησιμοποιούνται και ελληνικοί υπέρτιτλοι (ΤΚΒ) για κωφούς και βαρήκοους ως αφηγηματικό στοιχείο της θεατρικής δράσης. Παράλληλα, αναδεικνύονται όχι μονάχα η ομορφιά της ινδικής κουλτούρας, αλλά και ζητήματα που αφορούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και τους αγώνες του ανθρώπου για μια καλύτερη ζωή. Το έργο αφηγείται την ιστορία ενός μικρού αγοριού και την επιθυμία του να γίνει χίτζρα, γυναίκα παγιδευμένη σε κορμί αντρικό: μια κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια σε κάθε διαφορετικότητα. (Έλλη Μερκούρη, ομιλούσα ηθοποιός)
Τι καθιστά ξεχωριστή τη συγκεκριμένη παράσταση;
Εκτός από τη χρήση της νοηματικής γλώσσας, μιας γλώσσας εκφραστικής και κινητικής, χρησιμοποιούνται συμβολικές χειρονομίες (mudras) σε συνδυασμό με τον ινδικό κλασικό χορό Bharat Natyam, πράγμα το οποίο σημαίνει μια «τρίτη» γλώσσα επί σκηνής. Παράλληλα, οι θεατές έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τον τρόπο με τον οποίο οι κωφοί καλλιτέχνες αφουγκράζονται τη μουσική και τους ήχους διαμέσου του εδάφους και των πελμάτων και με ποιον τρόπο αποδίδουν και ερμηνεύουν μέσα από την τέχνη του χορού. Το γεγονός αυτό πάντα εκπλήσσει ακόμη και εμάς τους ακούοντες ηθοποιούς, που μοιραζόμαστε τη σκηνή μαζί τους. (Τσαμπίκα Φεσάκη, ομιλούσα ηθοποιός)
Γιατί επιλέξατε να αναδείξετε την ινδική κουλτούρα;
Η Ινδία είναι μια χώρα πλούσια σε πολιτισμό. Τα χαρακτηριστικά της είναι ο η φυσική ομορφιά, η αρχιτεκτονική, η γαστρονομία, ο θρησκευτικός πλουραλισμός, αλλά και οι τελετές. Είναι μια χώρα που µε την ιστορία της πλέκει µύθους, θρύλους και παραδόσεις και όλα αυτά τα αναδεικνύει μέσα από το χορευτικό στοιχείο. (Έλλη Μερκούρη, ομιλούσα ηθοποιός)
Για εμάς που χρησιμοποιούμε τη νοηματική γλώσσα, μια κινητική γλώσσα χεριών, ήταν πολύ ενδιαφέρον το στοιχείο των mudras. Ανακαλύπταμε ξαφνικά μια άλλη γλώσσα χεριών, βλέπαμε τις ομοιότητες και τις διαφορές των χειρομορφών και η εμπειρία ήταν πραγματικά πολύ ενδιαφέρουσα και δημιουργική. (Μαρία Ρίκκου και Όλγα Δαλέκου, κωφές ηθοποιοί)
Πώς είναι η οργάνωση και η προετοιμασία μιας παράστασης που απευθύνεται ταυτόχρονα και σε κωφούς και σε ακούοντες;
Η διαδικασία απόδοσης του έργου στη νοηματική γλώσσα είναι χρονοβόρα, και παράλληλα δύσκολη διαδικασία, η οποία δεν παύει ποτέ να είναι δημιουργική. Η δομή των δύο γλωσσών είναι διαφορετική. Η νοηματική είναι μια οπτική γλώσσα, ενώ τα ελληνικά μια ακουστική γλώσσα. Για παράδειγμα, όσο πιο λυρικό είναι το κείμενο, τόσο δυσκολότερη και η απόδοσή του. Επομένως, πρέπει πάντοτε να γίνεται μια πολύ μεγάλη προετοιμασία από πριν με το κείμενο, η οποία χρειάζεται συγκέντρωση. (Μυρτώ Γκανούρη, διερμηνέας ελληνικής νοηματικής γλώσσας)
Ποιες ήταν οι δυσκολίες με τις οποίες ήρθατε αντιμέτωποι;
Οι δυσκολίες κάθε φορά είναι πολλές. Κάποιες από αυτές είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να συγχρονιστούμε εμείς οι κωφοί ηθοποιοί με τους ακούοντες, πώς θα χωριστούν οι ρόλοι, έτσι ώστε οι θεατές να μην μπερδεύονται και να έχουν καθαρή εικόνα της ιστορίας, ποιά είναι η εναλλακτική μορφή τέχνης που θα συνδυαστεί, όπως στην προκειμένη περίπτωση είναι ο ινδικός κλασικός χορός Bharat Natyam και οι συμβολικές χειρονομίες (mudras), καθώς χρειάστηκε να κάνουμε πολλά μαθήματα με εξειδικευμένη δασκάλα για να κατανοήσουμε τον χορό, αλλά και την κουλτούρα αυτής της χώρας. (Μαρία Ρίκκου, κωφή ηθοποιός)
Ποια είναι τα μηνύματα τα οποία θέλετε να περάσετε στο κοινό;
Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου συνέπεσε με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα και αφορούν κάθε άτομο και το δικαίωμά του να ζήσει με όποιο τρόπο επιλέξει. Το δικαίωμα στην ελευθερία και στην ανεξαρτησία κάθε ατόμου είναι ιερό. Η παράσταση αποτελεί μια φωνή διαμαρτυρίας ενάντια σε κάθε πόλεμο, διαδίδοντας ένα μήνυμα ελπίδας που, όπως αναφέρει και η ίδια η συγγραφέας, «όταν το φως είναι ακόμα εδώ, υπάρχουν τόσα πολλά να περιμένει κανείς και να προσδοκά…». (Όλγα Δαλέκου, κωφή ηθοποιός)
