«Αλίμονο αν πάψουμε να ονειρευόμαστε», τονίζει σε συνέντευξή του στην Karfitsa o ηθοποιός Αλέξανδρος Νικολαΐδης. Ο ίδιος, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, ζει για ένα όνειρο: Να πατάει στο θεατρικό σανίδι! «Όταν δεν κοιτάζω παραπέρα, τότε σημαίνει πως παραιτούμαι και σταματάω να ελπίζω – κι αν σταματήσουμε να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο, τότε παύουμε και να ζούμε», επισημαίνει.
Συνέντευξη στην ΕΥΗ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
Ο Αλέξανδρος Νικολαΐδης έρχεται στη Θεσσαλονίκη με το έργο του Δημήτρη Κεχαΐδη «Το Τάβλι». Πρόκειται για μια παράσταση που συνδέει τους 50άρηδες του χθες με τους 30άρηδες του σήμερα, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μαυρόπουλου.
Πείτε μας λίγα λόγια για τον χαρακτήρα που υποδύεστε και για τον τρόπο που αυτός συμβάλλει στην πλοκή του έργου.
Πρόκειται για τον Φώντα, έναν κουτοπόνηρο τυχοδιώκτη αποφασισμένο να στήσει το μεγαλύτερο κόλπο της ζωής του. Είναι ένας προφεσόρ της κομπίνας που επιβιώνει σκαρφίζοντας διάφορες λαμογιές. Μετά από δεκάδες αποτυχημένες προσπάθειες να πιάσει την «καλή» μαζί με τον κουνιάδο του, τον Κόλια, ήρθε η ώρα γι’ αυτόν να τα παίξει όλα για όλα. Έχει σκαρφιστεί το απόλυτο σχέδιο για την επιτυχία, την ολοκλήρωση και τον πλούτο. Όλη η πλοκή του έργου βασίζεται στην προσπάθεια του Φώντα να πείσει τον Κόλια να ακολουθήσει σε μια τρελή, σουρεαλιστική και ακραία κομπίνα για να γίνουν πλούσιοι.
Έχετε συναντήσει κοινά στοιχεία του ήρωα με αυτά του δικού σας χαρακτήρα;
Ο Φώντας είναι ο ορισμός του Έλληνα που προσωπικά μου προκαλεί θλίψη και απέχθεια. Ο «ωχαδερφισμός» και η επιλογή του εύκολου χρήματος μέσω εξαπάτησης, είναι τα στοιχεία που, μεταξύ άλλων, ορίζουν τον Φώντα. Ωστόσο, πρέπει να σημειώσω πως υπάρχει ένα ανθρώπινο στοιχείο του, που με συγκινεί βαθιά και στηρίζω επί σκηνής όσο περισσότερο μπορώ: η ανάγκη του να ονειρεύεται. Ο Φώντας, όπως και ο Κόλιας, ονειρεύεται μια θέση στον ήλιο. Μια θέση σε μια κοινωνία που θα τον αποδέχεται και θα τον αναγνωρίζει. Η φιλοδοξία του να γίνει «κάποιος», όταν είναι αληθινή και αναγκαία, με αγγίζει. Αλίμονο αν πάψουμε να ονειρευόμαστε. Προσωπικά, ζω κι εγώ για ένα όνειρο. Να πατάω, ας πούμε, στο θεατρικό σανίδι. Αν λοιπόν, δεν κοιτάζω παραπέρα τότε σημαίνει πως παραιτούμαι και σταματάω να ελπίζω. Κι αν σταματήσουμε να ελπίζουμε για κάτι καλύτερο, τότε παύουμε να ζούμε.
Τι είναι αυτό που μπορούμε να παρατηρήσουμε στη σύνδεση των 50άρηδων του χθες με τους 30άρηδες του σήμερα;
Ο Κεχαΐδης έγραψε το «Τάβλι» το 1971. Οι πρωταγωνιστές είναι 50 χρόνων, γεγονός που σημαίνει ότι έζησαν, μεταξύ άλλων, Κατοχή, Εμφύλιο, Χούντα. Συνάντησαν δυσκολίες που τους κατακερμάτισαν. Σήμερα ένας 30αρης, από τα 18 του, έχει ζήσει οικονομική κρίση, μνημόνια, πανδημία, επιπτώσεις πολέμου στην Ουκρανία, και όλα αυτά χωρίς να διαφαίνεται φως στο τούνελ. Έχει ζήσει συνεπώς την ενήλικη του ζωή μέσα σε μια ασταμάτητη και σκληρή κρίση. Το βάρος που πέφτει στις πλάτες ενός 30αρη είναι ασήκωτο. Έχει γεράσει πριν προλάβει να μάθει να ζει.
Θεωρείτε πως ο Φώντας είναι ένας χαρακτήρας που διαθέτει ηθικούς φραγμούς;
Όχι. Δεν διστάζει να στείλει την αδερφή του ως ερωτικό δόλωμα σε έναν πλούσιο ηλικιωμένο. Γι’ αυτόν, είναι όλα ή τίποτα. Με όποιον τρόπο και με όποιο κόστος. Πιστεύω πως αν δεν πετύχει το σχέδιο του, θα έβαζε τέλος στη ζωή του.
Οι δύο ήρωες, τι είναι ικανοί να κάνουν και που θα μπορούσαν να φτάσουν για να πετύχουν τους σκοπούς τους;
Ο Φώντας όπως είπαμε και παραπάνω, ξεπουλάει την ίδια του την αδερφή για το χρήμα. Ο Κόλιας από την άλλη, είναι σίγουρα πιο διστακτικός τύπος. Ωστόσο, στα σχέδια που έχουν προηγηθεί στο παρελθόν έχει συμμετάσχει ακολουθώντας τον Φώντα. Συνεπώς, είναι και ο ίδιος υπερβολικά διψασμένος για αναγνώριση και επιτυχία. Το ενδιαφέρον της υπόθεσης είναι ακριβώς αυτό: μέχρι πού μπορούν να φτάσουν οι δυο τους.
Τι είναι αυτό που θα πρέπει να κρατήσουμε μετά το τέλος της παράστασης;
Την ελπίδα και την ανάγκη να ονειρευόμαστε! Και πως ο ένας έχει την ανάγκη του άλλου. Το μεγαλείο αυτού του έργου, βέβαια, είναι πως εκεί καταλήγουμε έπειτα από μια τρελή και σκοτεινή κωμωδία όπου απουσιάζουν οι ηθικοί φραγμοί από τους ήρωες. Θα έλεγα, πως ένας θεατής μετά την παράσταση, θα αναρωτηθεί μέσα του, τί θα έκανε αν ήταν στη θέση του Φώντα ή του Κόλια. Η απάντηση μπορεί και να τον εκπλήξει. Ίσως, όμως, και όχι…
