Πάντα στην Ελλάδα θα υπάρχει ένας λόγος προκειμένου οι παράγοντες να χαλούν τον κόσμο. Σε λίγο ακόμη και μία… μύγα να πετάει στο γραφείο τους μπορεί να τη θεωρήσουν «προϊόν» ποδοσφαιρικής διαπλοκής.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ
Εκεί που λίγο χαμογελάσαμε από ικανοποίηση για τον ανταγωνισμό που υπάρχει στο Πρωτάθλημα, πάλι πέσαμε σε κατήφεια, με τα όσα λέγονται και γίνονται πριν και μετά τους αγώνες.
Και επειδή μονίμως χάνεται το δάσος και ψάχνουν οι ποδοσφαιροπαράγοντες το δέντρο, έχει «καταρριφθεί» και ο μύθος των ξένων διαιτητών. Ετσι ζητούν eliteδιαιτητές προκειμένου να υπάρχει ισονομία στις αποφάσεις τους.
Οι eliteείναι 30 όλοι κι όλοι. Αν από αυτούς αφαιρέσουμε τον Ελληνα Σιδηρόπουλο που δεν είναι αρεστός και τον έναν Ρουμάνο που αναρρώνει μετά από εγχείρηση μένουν 28. Σημειώστε ότι οι eliteδιαιτητές διευθύνουν και ευρωπαϊκούς αγώνες, οπότε το πρόγραμμα τους είναι φορτωμένο. Ακόμη όμως και σε αντίθετη περίπτωση είναι σίγουροι οι Ελληνες παράγοντες ότι έχουν τη διάθεση να έρθουν να διευθύνουν έναν αγώνα των πλέι οφ με κίνδυνο να δεχτούν bullyingπριν και μετά τον αγώνα; Να απαξιωθούν από τους επικοινωνιακούς στρατούς των ΠΑΕ με στόχο ή να δικαιολογήσουν ένα στραβό αποτέλεσμα ή να τους πιέσουν ψυχολογικά πριν από τον αγώνα; Αν ήταν εύκολα τα πράγματα η ΕΠΟ δεν θα προχωρούσε σε αύξηση της αμοιβής των διαιτητών από 1500 σε 3500 ευρώ.
Δυστυχώς, η τοξικότητα του ελληνικού Πρωταθλήματος έχει ξεπεράσει τα σύνορα της χώρας και δεν υπάρχει μεγάλη προθυμία από τους eliteδιαιτητές. Ισως σε λίγο να μην υπάρχει και από τους διαιτητές της πρώτης κατηγορίας των χωρών της κεντρικής Ευρώπης.
Μετά μάλιστα από τα όσα έγιναν με τους Πολωνούς διαιτητές του αγώνα ΑΕΚ-Αρης, θέμα με το οποίο ασχολείται και η ΟΥΕΦΑ, ο βαθμός δυσκολίας ανεβαίνει ακόμη περισσότερο.
Σε λίγο μόνο κάτι διαιτητές από το Αζερμπαϊτζάν ή τη Λευκορωσία θα δείχνουν προθυμία να έρθουν να διευθύνουν αγώνες του ελληνικού Πρωταθλήματος.
Και αντί κάποιος να βάλει φρένο στην κατρακύλα συνεχίζουν να ασχολούνται με όλο το διαιτητικό παρελθόν των ξένων διαιτητών που ορίζονται στα ελληνικά παιχνίδια, ψάχνοντας το γενεαλογικό του δένδρο, τις φιλικές τους σχέσεις, τον παππά που τους βάφτισε και δε συμμαζεύεται. Tελικά δεν είναι στραβός ο γιαλός αλλά στραβά αρμενίζουν οι παράγοντες.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
