Της Αναστασίας Καρυπίδου
Παλαιότερα όταν άκουγες τη φράση «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει», το μυαλό πήγαινε αστραπιαία στις απίστευτες ομορφιές, το καταπράσινο τοπίο, το γαλάζιο της θάλασσας. Κι έκανες τις απαραίτητες συγκρίσεις με τα νησιά του Αιγαίου και τις παραλίες του Ιονίου.
Όμως, νιώθω πως τα τελευταία χρόνια το ρολόι του ευλογημένου, αυτού, τόπου έχει …σταματήσει! Για όσους πηγαίνουν ιδίως στο πρώτο πόδι, για όσους έχουν διατηρήσει τις εξοχικές τους κατοικίες, η εικόνα θυμίζει περισσότερο το τραγούδι «όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν».
Θα εξαιρέσω, σίγουρα, τον οδικό άξονα της Κασσάνδρας, γιατί οι μεγαλύτεροι θυμούνται την απίστευτη ταλαιπωρία στο φανάρι του Σάνη, σε Φώκαιες, ‘Αθυτο και Καλλιθέα. Στα υπόλοιπα, όμως, ακόμη κι αν κάποιος είχε πέσει σε κώμα την τελευταία 20ετία δεν θα έβρισκε ιδιαίτερη διαφορά στις υποδομές.
Ελλείψεις σε νερό, κακό οδόστρωμα, ανεπαρκής ηλεκτροφωτισμός που στερεί ασφάλεια σε οδηγούς και πεζούς, άναρχο παρκάρισμα, αφρόντιστες παραλίες γεμάτες φύκια αλλά και χόρτα που ξεπερνούν το μπόι μου (!) για όσους θέλουν να βουτήξουν με δική τους ομπρέλα.
Αντίθετα, οι τιμές έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Και δεν μιλάω για διαμονή, διότι οι Θεσσαλονικείς έπαψαν να περνούν τα βράδια τους στη Χαλκιδική. Πηγαίνουν κι έρχονται. Μιλάω για τις αυξημένες τιμές με ελάχιστη κατανάλωση δεκάδων ευρώ στα beach bar, για το ουζάκι και το χταποδάκι που θα θελήσει κάποιος να απολαύσει, ακόμη και για τις τσιμπημένες τιμές σε σούπερ μάρκετ και φούρνους για τα ίδια προϊόντα που αγοράζεις στην πόλη.
Και κάπως έτσι καταλήγει μια βουτιά να έχει κοστίσει «χρυσάφι». Λες και βουτάς στις …Μπαχάμες ένα πράγμα. Αν και δεν είμαι σίγουρη, δεν έχω πάει στις Μπαχάμες. Ισως να μου έβγαινε πιο φθηνά ένα ζευγάρι ξαπλώστρες με ένα κοκτέιλ!





