Υπάρχουν πόλεις που σου υπόσχονται έρωτα. Και υπάρχει η
Θεσσαλονίκη που δε σου υπόσχεται τίποτα. Και γι αυτό την πιστεύεις
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, οι βιτρίνες κοκκινίζουν σαν να ντρέπονται για κάτι που δεν έκαναν. Μπαλόνια σε σχήμα καρδιάς αιωρούνται με ύφος ελαφρώς απελπισμένο. Ζευγάρια περπατούν στην παραλία κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου σαν να φοβούνται μην τους το πάρει ο αέρας. Και κάπου ανάμεσά τους, οι μοναχικοί – οι ήσυχοι ήρωες της πόλης – περπατούν με το ίδιο βλέμμα που κοιτάς τη θάλασσα όταν δεν θες να σε ρωτήσει κανείς τι σκέφτεσαι.
Η Θεσσαλονίκη, ας το παραδεχτούμε, δεν είναι πόλη για μεγάλα, θεατρικά “σ’ αγαπώ”. Είναι πόλη για βλέμματα που κρατούν λίγο παραπάνω απ’ όσο πρέπει. Για μηνύματα που γράφτηκαν και δεν στάλθηκαν. Για καφέδες που έγιναν εξομολογήσεις χωρίς να το καταλάβουν.
Οι ερωτευμένοι σήμερα θα κλείσουν τραπέζια, θα βγάλουν φωτογραφίες, θα γράψουν λεζάντες με καρδούλες. Και καλά θα κάνουν. Ο έρωτας θέλει λίγο στόμφο, αλλιώς γίνεται λογιστής. Μα η αλήθεια είναι πως η πόλη δεν συγκινείται από τις αναρτήσεις. Συγκινείται από εκείνον που περιμένει έξω από μια πολυκατοικία και κάνει πως κοιτά το κινητό του. Από εκείνη που περνά τρεις φορές από τον ίδιο δρόμο «τυχαία». Από τον χωρισμένο που λέει πως «είμαι μια χαρά» και μετά χαζεύει για δέκα λεπτά τα φώτα απέναντι.
Οι μοναχικοί της Θεσσαλονίκης δεν είναι μόνοι. Μοιάζουν να είναι σε αναμονή. Είναι σε περίσκεψη. Είναι σε επανεκκίνηση. Ξέρουν πως η πόλη αυτή δεν σου δίνει εύκολα δεύτερες ευκαιρίες, σου δίνει όμως δεύτερα βλέμματα. Και καμιά φορά, αυτό αρκεί.
Υπάρχει κάτι παράδοξο σε αυτόν τον τόπο. Σαν να σου λέει:
«Μη βιάζεσαι. Αν είναι να ερωτευτείς, θα το καταλάβεις από το βάρος στο στήθος, όχι από τις εκπτώσεις στα λουλούδια.»
Κι όμως, μέσα σε όλη αυτή τη χαρμολύπη, υπάρχει μια τρυφερότητα σχεδόν αδιόρατη. Στα μπαλκόνια με τα απλωμένα ρούχα που μυρίζουν μαλακτικό και προσμονή. Στα παγκάκια που έχουν ακούσει περισσότερες υποσχέσεις απ’ όσες άντεξαν. Στα ζευγάρια που δεν κρατιούνται από το χέρι αλλά περπατούν στον ίδιο ρυθμό.
Ο έρωτας εδώ είναι κάρβουνο. Καίει αργά, επίμονα, και σου λερώνει τα δάχτυλα.
Κι αν είσαι σήμερα μόνος, μη βιαστείς να το βαφτίσεις ήττα. Η μοναξιά δεν είναι αντίπαλος του έρωτα. Είναι το προοίμιό του. Είναι ο χώρος που καθαρίζεις μέσα σου για να μπει κάποιος άλλος. Κι αν είσαι ερωτευμένος, μην το φωνάξεις πολύ δυνατά. Ο έρωτας αγαπά τις χαμηλές συχνότητες.
Η Θεσσαλονίκη δεν είναι ρομαντική με τον εύκολο τρόπο. Δεν είναι Παρίσι. Δεν είναι καρτ-ποστάλ. Είναι γοητεία με ρωγμές. Είναι πόλη που σε μαθαίνει να αγαπάς χωρίς να κάνεις θόρυβο. Να μένεις. Να επιμένεις. Να θυμάσαι.
Αυτό είναι το μυστικό της. Δεν χρειάζεται να έχεις κάποιον δίπλα σου για να είσαι γεμάτος.
Αρκεί να έχεις αγαπήσει – έστω και μία φορά – αληθινά.
Γιατί όποιος αγάπησε εδώ, δεν έμεινε ποτέ ο ίδιος.
Κι όποιος περπάτησε μόνος στην παραλία ένα βράδυ Φεβρουαρίου, ξέρει:
Η πόλη σε κρατά.
Ακόμη κι όταν νομίζεις πως δεν σε κρατά κανείς.
