Δέκα ερωτήσεις αναζητούν δέκα σύντομες απαντήσεις. Πρόσωπα της Θεσσαλονίκης, από όλους τους χώρους, μοιράζονται με τους αναγνώστες της εφημερίδας «Karfitsa» πτυχές της ζωής τους και αδημοσίευτες φωτογραφίες σε μια διαφορετική – μίνι συνέντευξη.
Ήρθε η στιγμή που οι «Ιστορίες με …Κάρυ» συναντούν το «Στάζει Πι-ΠΕΡΙ». Τι να πω για τον Περικλή Τράιο σε λίγες αράδες; Εργάζεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος εδώ και τρεις δεκαετίες, ενώ σπούδασε δημοσιογραφία και Διοίκηση Αθλητισμού. Κάνει διαδικτυακή εκπομπή με το Allaboutaris TV, λατρεύει το ραδιόφωνο, ενώ μεγάλη του αγάπη είναι ο ΑΡΗΣ. Και σαν να τον ακούω να λέει… «σ’ ακολούθησα παντού πιστά, ισόβια κι εγώ στην κερκίδα μαζί…»!
-Συνδυάζεται το θέατρο με το ραδιόφωνο;
«Νομίζω ότι συνδυάζονται απόλυτα. Γιατί πολύ απλά, πιστεύω ότι το ραδιόφωνο, είναι Τέχνη, όπως και το Θέατρο. Θέλει αγάπη, θέλει μεράκι, θέλει ταλέντο, αλλά πάνω από όλα, θέλει συναίσθημα και ψυχισμό».
-Πιο πολλά απρόοπτα στη σκηνή ή στον αέρα;
«Μοιρασμένα θα έλεγα. Συμβαίνουν και στους δύο χώρους και σίγουρα, έχουν τη φάση τους… Αρκεί βέβαια να είναι διαχειρίσιμα».
-Πώς προέκυψε η στήλη/εκπομπή «Στάζει Πι-ΠΕΡΙ»;
«Ήταν τέλη Αυγούστου του 2000, όταν ξεκινούσα τη συνεργασία με την εφημερίδα Μέτροσπορ. Έδωσα αυτό το όνομα στην καθημερινή μου στήλη, η οποία λίγο αργότερα, θα γίνει ολόκληρη σελίδα και στη συνέχεια, ραδιοφωνική εκπομπή!».
-Πόσο ΑΡΗΣ;
«Όσο δεν μπορεί να διανοηθεί άνθρωπος! Από μωρό παιδί, λατρεύω τον Σύλλογο».
-Γηπεδική στιγμή που δεν ξεχνάς;
«Θα πω δύο. Μία μπασκετική στιγμή, είναι η κατάκτηση του ευρωπαϊκού κυπέλλου στο Τορίνο το 1993 και μία ποδοσφαιρική, όταν μπήκα στις κερκίδες του ΟΑΚΑ, στον τελικό του 2010 και αντίκρισα μια κίτρινη λαοθάλασσα 30.000 Αρειανών».
-Τι αγαπάς; Τι δεν αντέχεις στη Θεσσαλονίκη;
«Αγαπώ τους δρόμους, τις γειτονιές, τους ήχους, τα χρώματα, τις γεύσεις, τα αρώματα αυτής της πόλης! Μια βόλτα στη παραλία είναι ψυχοθεραπεία. Ένα τσίπουρο στο Καπάνι ή στο Τσινάρι, είναι ευλογία! Ένα ματς στο Χαριλάου, είναι ομορφιά ψυχής!
Δεν αντέχω την γκρίνια, την αρνητικότητα, την τοξικότητα και την απαισιοδοξία που υπάρχει σε ορισμένους συμπολίτες μας».
-Εάν είχες μαγικό ραβδί θα άλλαζες;
«Θα ήθελα να μην πεθαίνουν μικρά παιδιά. Είναι τραγικό… Γενικά θα ήθελα να μην υπάρχουν παιδιά που πεινάνε και δεν έχουν τα στοιχειώδη και αυτονόητα (υγεία, παιδεία, παιχνίδι)».
-Μαλώνεις με φίλους για τα αθλητικά;
«Όταν ήμουν πιο μικρός, υπήρχαν παρεξηγήσεις και εντάσεις, όμως δεν χρειάζεται να ξεφεύγουμε. Ειδικά με φίλους».
-Δεν μπορείς να αποχωριστείς ούτε λεπτό…
«Τον σταυρό που φοράω από μωρό παιδί. Τον έχω βγάλει μόνο όσες φορές χρειάστηκε να κάνω κάποια ιατρική εξέταση».
-Τι δεν ξέρουμε για τον Περικλή Τράιο;
«Ότι έχω ξεκινήσει και γράφω ένα βιβλίο. Είναι ένα μυθιστόρημα, το οποίο αναφέρεται στη Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του 90 και φιλοδοξώ να το ολοκληρώσω, τους επόμενους μήνες».
