Από το ωδείο της Καλαμαριάς βρέθηκε μετά από λίγα χρόνια για σπουδές στη Βιέννη. Εμφανίσεις σε σημαντικές σκηνές του εξωτερικού όπως στο Μέγαρο Μουσικής της Στουτγκάρδης (Liederhalle Stuttgart), στην Όπερα Μουσικής Δωματίου της Κολωνίας και στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Βιέννης. Συμπράξεις με ορχήστρες όπως η Orpheus Kammerorchester Wien και η Συμφωνική́ Ορχήστρα Δήμου Θεσσαλονίκης. Δικός του δίσκος με τίτλο «33» και προσεχώς αρχές του 2025 αναμένεται να κυκλοφορήσει το νέο του τραγούδι «Η σιωπή μου».
Αυτά είναι μερικά μόνο από όσα αναφέρει στο βιογραφικό του ο Θεσσαλονικιός ερμηνευτής και τραγουδοποιός Αλέξανδρος Τζοβάνι, ο οποίος με τη φωνή και το ταπεραμέντο του στη σκηνή έχει καταφέρει να χτίσει το δικό του κοινό.
Λίγο πριν το live του στο Club του Μύλου, στις 8 Νοεμβρίου, ο Αλέξανδρος Τζοβάνι μιλάει στην Karfitsa για τη δική του Θεσσαλονίκη.
Συνέντευξη στη Φιλίππα Βλαστού
Σε ποια περιοχή μεγαλώσατε; Ποια ήταν η γειτονιά σας και τι αναμνήσεις έχετε από εκεί;
Μεγάλωσα στην Καλαμαριά τη δεκαετία του 90. Οι αναμνήσεις μου έχουν θάλασσα, ζεστασιά, παιχνίδι στην πλατεία του Άη Γιάννη και ατέλειωτες «κοσμοπολίτικες» εφηβικές βόλτες στον πεζόδρομο της Καλαμαριάς.
Ποια ήταν τα πρώτα μονοπάτια της διαδρομής σας στη μουσική;
Για έναν ανεξήγητο λόγο πήγα στα 12 μου και ξεκίνησα παραδοσιακά κρουστά στο ωδείο της Καλαμαριάς. Περίμενα πως και πως να γίνω 18 για να ξεκινήσω τραγούδι. Ακολούθησαν Κρατικό ωδείο Θεσσαλονίκης, μουσικό πανεπιστήμιο της Κολονίας και το Κονσερβατόριο στη Βιέννη από όπου και αποφοίτησα.
Ποιο ήταν το πρώτο σας live στη Θεσσαλονίκη;
Η πρώτη μου εμφάνιση ήταν σε έναν ιστορικό χώρο για την ελληνική μουσική. Το 2007 στη μουσική σκηνή ΠΛΑΤΩ στη Χαριλάου. Μια σκηνή από όπου ξεκίνησαν τις καριέρες τους ο Μανώλης Ρασούλης και ο Σωκράτης Μάλαμας. Έχουν τραγουδήσει αμέτρητοι σπουδαίοι καλλιτέχνες και άνθρωποι εκεί. Πρώτο τραγούδι ήταν το «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» των μεγάλων δημιουργών Μίμη Πλέσσα και Λευτέρη Παπαδόπουλου. Μιλάμε για πολύ άγχος και άγνοια κινδύνου… το σκέφτομαι και γελάω πια..
Από τη Θεσσαλονίκη στη Βιέννη για σπουδές και μετά πάλι Θεσσαλονίκη. Τι σας έκανε να γυρίσετε στον τόπο σας;
Ήταν ξεκάθαρα η ανάγκη μου να ασχοληθώ με την ελληνική μουσική και τη δημιουργία. Η ανάγκη να επικοινωνήσω τα δικά μου μηνύματα που ίσως αφορούν κι άλλο κόσμο για να τα μοιραζόμαστε.
Γιατί Θεσσαλονίκη και όχι Αθήνα; Υπάρχει η σκέψη να αφήσετε την πόλη για ένα μεγαλύτερο κοινό όπως αυτό της πρωτεύουσας;
Αγαπώ πολύ την Αθήνα και στην ουσία μοιράζω πια το χρόνο μου μεταξύ των δυο πόλεων. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπεροπτικό όμως είναι η αλήθεια μου: Θα ήθελα να ανοίξω τους δρόμους για μένα και για τους νεότερους καλλιτέχνες να μπορούν να δρουν καλλιτεχνικά και να υπάρχουν στο χώρο της μουσικής με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Είναι ένα όραμα μου. Το βρίσκω παράλογο το 2024 να μην μπορεί κάποιος να ακουστεί πανελληνίως εάν δεν ζει στην Αθήνα.
Νέοι καλλιτέχνες και Θεσσαλονίκη. Υπάρχει support;
Αχ αυτή η Θεσσαλονίκη… Αποπνέει μια αστείρευτη τέχνη και ταυτόχρονα μια μουντή εσωστρέφεια. Αυτό το κλισέ που λέγεται, πάντως, ότι η Θεσσαλονίκη έχει δύσκολο κοινό ισχύει. Πρέπει να δείξει κανείς σταθερότητα και συνέπεια αλλά και ιδέες για να τραβήξει την προσοχή του μέσου ακροατή. Όσον αφορά στους φορείς, θα πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερη ενίσχυση και ενθάρρυνση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Δεν ενδιαφέρεται ουσιαστικά η πολιτεία. Με εξαιρέσεις, βέβαια, αλλά έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας.
Η Θεσσαλονίκη αν είχε μελωδία ποια θα ήταν;
«Υάκινθοι και κρίνα της κλέψαν τ’ άρωμα και το φοράνε…».
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
Διαβάστε περισσότερα:
- Αλεξανδρούπολη: Βαλκάνιοι τουρίστες εκτινάσσουν τη ζήτηση για καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης – «Το 95% των επενδυτών είναι ντόπιοι»
- Εισαγόμενα μέλια, ακρίβεια και κλιματική αλλαγή συρρικνώνουν τους μελισσοκόμους
- Εκλογές ΗΠΑ: Τι θα σημαίνει η εκλογή της Κάμαλα Χάρις για την Ελλάδα – Ο ρόλος των επιστολικών ψήφων
- Για να γίνει η Θεσσαλονίκη…Βαρκελώνη πρέπει να γκρεμιστεί και να χτιστεί ξανά
- Τα (περίεργα) προβλήματα που ζητούν να λυθούν οι κάτοικοι της Κ. Μακεδονίας
