«Η υποκριτική για εμένα είναι μια διαδικασία λύτρωσης. Βγάζεις κάτι από μέσα σου προς τα έξω, κάτι που έχεις ανάγκη να βγει», τονίζει ο ηθοποιός Δημήτρης Μαμιός, λίγο πριν βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για την παράσταση «Η Πανούκλα».
Της Φιλίππα Βλαστού
Η βραβευμένη θεατρική παράσταση έχει παρουσιαστεί ξανά στο κοινό της πόλης και η ιστορία του θυμίζει αρκετά όσα ζήσαμε με την πανδημία του κορονοϊού. Ο γιατρός Ριέ, η Πόλη και η Πανούκλα ξετυλίγουν ένα παράλογο χρονικό τρόμου, επιβίωσης και ανθεκτικότητας. Όλα ξεκινούν σε μια πόλη, όπου οι αρουραίοι αρχίζουν να βγαίνουν από τους υπονόμους και να πεθαίνουν στους δρόμους. Ο φονικός ιός ξεκινά να μεταδίδεται από τα ζώα στους ανθρώπους. Τότε οι ζωές των ανθρώπων αλλάζουν και έρχονται αντιμέτωποι με σκληρές συνθήκες.
Ο Δημήτρης Μαμιός σε αυτή την παράσταση έπρεπε να υποδυθεί έναν ρόλο που δεν έχει προσωποποιηθεί, αυτόν της Πανούκλας. «Δεν υπήρχε σαν ρόλος μέσα στο βιβλίο, οπότε μαζί με την σκηνοθέτιδα του έργου, Σοφία Καραγιάννη και με την υπόλοιπη ομάδα δημιουργήσαμε έναν δικό μας χαρακτήρα», εξηγεί σε συνέντευξη του στην Karfitsa.
Τον ρωτήσαμε πως κατάφερε να προσεγγίσει έναν ρόλο που ουσιαστικά δεν υπήρχε και απάντησε ότι «σε αυτή την περίπτωση, της Πανούκλας, το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι κάτι σκοτεινό. Ένα μαύρο χρώμα. Ωστόσο σκεπτόμενος την πορεία της και επηρεασμένος και από την εξέλιξη της πανδημίας του κορονοϊού, αντιλήφθηκα ότι μια κατάσταση μπορεί να είναι μαύρη, όμως έχει και άλλα χρώματα. Χρώματα τα οποία πρέπει να προσθέσουμε εμείς οι ίδιοι για να μπορέσουμε να αντέξουμε. Έτσι ο ρόλος έγινε τρισδιάστατος και όχι μονόπλευρος που κουβαλά μόνο το κακό».
Το έργο καταπιάνεται και με το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Για τον Δημήτρη Μαμιό αυτό το ερώτημα είναι που μας κρατάει ζωντανούς για να μπορούμε να ζούμε, παρ’ όλα αυτά δεν υπάρχει απάντηση για εκείνον. «Ενδεχομένως ψάχνοντας το νόημα ίσως εν τέλει να το χάσουμε», σημειώνει.
Η ισορροπία
Αυτή την περίοδο ο ηθοποιός πέρα από την παράσταση «Η Πανούκλα», συμμετέχει στην παράσταση «Αντιγόνη», κάνει πρόβες για το έργο «Καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς» του Χρόνη Μίσσιου, τον βλέπουμε τηλεοπτικά στον Σασμό και την δεύτερη σεζόν θα είναι σε ένα καινούργιο θέατρο στην Αθήνα με την «Δωδέκατη Νύχτα » του Σαίξπηρ.
«Ένας ηθοποιός έχει κάποιες πολύ φορτωμένες στιγμές και κάποιες που αδειάζει τελείως. Προσωπικά, στην φάση που βρίσκομαι επιδιώκω να είμαι σε έναν συνεχόμενο γρήγορο ρυθμό. Αυτό πιστεύω με βοηθάει να εξελίσσομαι. Βέβαια είναι μεγάλος ο φόρτος εργασίας. Ξεκινάω από το πρωί και επιστρέφω στο σπίτι αργά το βράδυ», εξηγεί ο ηθοποιός. Ωστόσο ο ίδιος προσπαθεί να γεμίζει τη ζωή του και με άλλα πράγματα πέρα από το θέατρο, «γιατί αλλιώς κάποια στιγμή φτάνεις στο σημείο να ασχολείσαι μόνο με την δουλειά σου και η όποια χαρά ή λύπη σου προέρχεται από εκεί. Η ισορροπία όμως δεν έρχεται όταν η ζωή σου συνδέεται μόνο με την δουλειά».
Υποκριτική όπως Κουνγκ Φου και η αναγνωρισιμότητα
Για τον Δ. Μαμιό η υποκριτική είναι σαν το Κουνγκ Φου μια διαδικασία δηλαδή που δεν αρχίζει και τελειώνει κατά την διάρκεια της πραγματοποίησης ενός γυρίσματος, μια πρόβας, ή μιας παράστασης. «Εάν θέλει κάποιος να εξελιχθεί απαιτεί προσωπική δουλειά», υπογραμμίζει.
Με τον Σασμό ήρθε μεγάλη αναγνωρισιμότητα όπως ήταν λογικό. «Αν έλεγα ότι δεν υπάρχει, θα έλεγα ψέμματα», λέει χαμογελώντας. «Για εμένα όμως δεν έχει αλλάξει κάτι. Δεν το σκέφτομαι και πολύ, γιατί αυτά μια είναι και μια δεν είναι. Σαφώς είναι μια επιβράβευση, αλλά είναι κυρίως επιβράβευση της στιγμής η αναγνωρισιμότητα. Και αυτές οι στιγμές έρχονται και φεύγουν», καταλήγει.
* «Η Πανούκλα» του Αλμπέρ Καμύ στο Θέατρο Αμαλία, 24 και 25 Οκτωβρίου
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
