«Η μεγαλύτερη πρόκληση για εμένα ήρθε όταν έπρεπε να συνδυάσω όλα όσα αγαπώ, την υποκριτική, την ομαδικότητα, τη μουσική, τον χορό και το τραγούδι σε μία παράσταση, το μιούζικαλ», αποκαλύπτει σε συνέντευξή του στην Karfitsa ο Πέτρος Ιωάννου. Ο ίδιος, μάλιστα, εξηγεί ότι το μιούζικαλ είναι ένα είδος θεάτρου που δεν υπάρχουν διακρίσεις σε όσες τέχνες το περικλείουν.
Συνέντευξη στη ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΛΑΔΑ
Ο ηθοποιός Πέτρος Ιωάννου έρχεται στη Θεσσαλονίκη για να παίξει βασικό ρόλο στο παιδικό θεατρικό μιούζικαλ «Μαγαδασκάρη». Στη συνέντευξή του μιλάει για την καλλιτεχνική του πορεία, το είδος του μιούζικαλ και τον ρόλο του σε αυτό.
Πότε συνειδητοποιήσατε ότι έχετε μία πιο καλλιτεχνική κλίση γενικότερα και πως ξεκίνησε το ενδιαφέρον σας για τα μιούζικαλ ειδικότερα;
Ξεκίνησα την εξερεύνησή μου στη μουσική σε ηλικία 8 ετών παίζοντας κλασσική και ηλεκτρική κιθάρα καθώς και πιάνο. Αργότερα, ξεκίνησα τις σπουδές μου στο σύγχρονο τραγούδι και τη μονωδία. Το θέατρο ήρθε σε μεγαλύτερη ηλικία και ήταν μία πρόκληση για μένα, διότι μέσα από αυτό έμαθα τι σημαίνει ομαδικότητα, συνέπεια και πειθαρχία προς έναν κοινό σκοπό: Αυτόν της ύπαρξής μας πάνω στην σκηνή δημιουργώντας συμβάντα και διαύλους επικοινωνίας με τους ρόλους, τους συμπαίκτες μας και τους θεατές. Η μεγαλύτερη πρόκληση, όμως, για μένα ήρθε όταν έπρεπε να συνδυάσω όλα αυτά που αγαπώ, την κίνηση, τον χορό, το τραγούδι και την υποκριτική, σε μια παράσταση μιούζικαλ, ένα είδος θεάτρου στο οποίο δεν υπάρχει καμία διάκριση στις τέχνες που περιλαμβάνει με κανέναν τρόπο.
Ποια θετικά στοιχεία θα αποκομίσει το κοινό από το μιούζικαλ «Μαγαδασκάρη»;
Στο μιούζικαλ Μαδαγασκάρη κυριαρχούν απολαυστικοί χαρακτήρες με πολύ τραγούδι και χορό και διασκεδαστικούς διαλόγους που χαρίζουν γέλιο, ψυχαγωγούν τα παιδιά και τους μεγάλους μας φίλους, προβάλουν μηνύματα για την φιλία, το ομαδικό πνεύμα και την διαφορετικότητα. Στο τέλος όλοι μαζί χορεύουμε στους ξέφρενους ρυθμούς των τραγουδιών της παράστασης γιατί, όπως είναι και το μότο της παιδικής σειράς, «Γουστάρουμε να χορεύουμε».
Πείτε μας λίγα λόγια για τον ρόλο σας ως «Σκίπερ» ο πιγκουίνος και αν υπάρχουν κάποια χαρακτηριστικά με τα οποία ταυτίζεστε
Ο Σκίπερ είναι ο αρχηγός των Πιγκουίνων. Είναι αυτός που θα τους οδηγήσει στην απέραντη παγωμένη Ανταρκτική, εκεί που οι πιγκουίνοι πραγματικά ανήκουν. Είναι όμως έτσι; Ή μήπως τελικά ανήκουμε εκεί όπου φωλιάζει η φιλία και η αγάπη; Ο Σκίπερ είναι σπιρτόζος, γνώστης όλων των πολεμικών τεχνών και για αυτόν κάθε νέα πρόκληση είναι και μία αποστολή που πρέπει να φέρει εις πέρας οδηγώντας την ομάδα του κάθε φορά σε μια νέα περιπέτεια. Σίγουρα η αποφασιστικότητα που έχει ο ρόλος του Σκίπερ είναι κάτι το οποίο ζηλεύω, αλλά το ομαδικό του πνεύμα, η σπιρτόζα διάθεσή του και ο γεμάτος ενέργεια χαρακτήρας του είναι, σίγουρα, στοιχεία και του δικού μου χαρακτήρα
Επειδή έχετε παίξει και στην τηλεόραση, ποια θετικά στοιχεία έχετε αποκομίσει από τον χώρο της τηλεόρασης και ποια θετικά στοιχεία από το θέατρο;
Πιστεύω πως κάθε χώρος έχει τη δική του γοητεία, τους δικούς του μηχανισμούς και προσεγγίζεται υποκριτικά με διαφορετικό τρόπο. Στο θέατρο η επικοινωνία με το κοινό είναι άμεση, γεννιέται εκείνη τη στιγμή και «πεθαίνει» με το τέλος της παράστασης δημιουργώντας την ανάμνηση. Οι ηθοποιοί συνδιαλέγονται με τους θεατές και όλοι μαζί δημιουργούν το συμβάν της παράστασης. Στην τηλεόραση αυτό που αναγνωρίζει ο θεατής ως συμβάν, ως κάτι δηλαδή που τελείται εκείνη την στιγμή και τον αφορά, είναι η καλή επικοινωνία μεταξύ των ηθοποιών – χαρακτήρων και η εικόνα.
