Να ξεκαθαρίσω γι αρχή πως σκύλο δεν έχω. Ίσως κάποια στιγμή στη ζωή μου
να αποκτήσω, καθώς χάρη σ’ έναν κούκλο, που ακούει στο όνομα «Τίτος»,
δείχνω να ξεπερνώ σταδιακά τις όποιες φοβίες μου…
Το θέμα μου, όμως, αυτή τη στιγμή είναι άλλο. Λόγω επαγγελματικής ιδιότητας βρέθηκα σχεδόν σε όλα τα πιστοποιημένα πάρκα σκύλων που παραδόθηκαν προς χρήση στους φιλόζωους του δήμου Θεσσαλονίκης. Και δεν περίμενα, αλήθεια σας το λέω, πόσο ντόρο θα προκαλούσε το συγκεκριμένο έργο.
«Επιτέλους», «καιρός ήταν», likes, καρδούλες και διάφορα τέτοια, τόσο δια ζώσης όσο και στα social media. Θετικά σχόλια και εντυπώσεις που πραγματικά με άφησαν άφωνη. Έως το πέμπτο και τελευταίο πάρκο που παραδόθηκε από τον δήμαρχο, Στέλιο Αγγελούδη, στο άλσος της Νέας Ελβετίας.
Εκεί, εμφανίστηκε ένας κύριος κάνοντας την πρωινή βόλτα με τον σκύλο του. Μόλις αντιλήφθηκε δημοσιογράφους αλλά και τον δήμαρχο κυριολεκτικά ξέσπασε λέγοντας πως δεν πρόκειται ποτέ να βάλει το ζώο σε περιφραγμένο χώρο. Είπε και άλλα: πως δεν είναι δυνατόν το πάρκο να έχει δύο πόρτες και πως έπρεπε να είναι ελεύθερο να τρέχει το σκυλί χωρίς φραγμούς. Μάταια ο κ.Αγγελούδης του εξηγούσε πως υπάρχουν προϋποθέσεις που πρέπει να τηρούνται για να δοθεί πιστοποίηση.
Ο ίδιος επέμενε φωνάζοντας: «Εγώ θα συνεχίσω να αφήνω τον σκύλο μου έξω. Να μπείτε εσείς σε αυτό το πάρκο». Και κάπου εκεί σκέφτηκα… πως ένα έργο δεν γίνεται να ικανοποιεί τους πάντες. Ας είμαστε «ok» με αυτό. Αρκεί, όμως, να προχωράμε μπροστά και να μην αφήνουμε τις λιγοστές φωνές να μας «φρενάρουν». Είτε πρόκειται για ένα θεωρητικά μικρό έργο, όπως το πάρκο σκύλων, είτε για κάποιο μεγαλύτερο που είναι προς όφελος των πολλών…
