Ξέρετε πότε ο Θεσσαλονικιός αντιλαμβάνεται πως ζει στην ομορφότερη πόλη; Όταν είναι άδεια! Όταν μπορεί να κυκλοφορήσει γρήγορα, να παρκάρει άνετα, να κάνει μια βόλτα χωρίς στριμωξίδι. Να καθίσει στο μπαλκόνι και να έχει ηρεμία, να πιει μια κρύα μπύρα χωρίς βουή, να μην ακούει κορναρίσματα, φωνές και μαρσαρίσματα με τρύπιες εξατμίσεις.
Και αυτό το προνόμιο το έχουν όσοι μένουν τον Αύγουστο εντός των τειχών. Μπορεί η μία σου πλευρά να μιζεριάζει που δεν είσαι σε κάποιο νησί ή εξωτικό προορισμό, ωστόσο σε αποζημιώνει το ηλιοβασίλεμα στη Νέα Παραλία, μια βόλτα στην άδεια Αριστοτέλους, η πανοραμική θέα από τα Κάστρα, ένας περίπατος στις γειτονιές. Εκεί όπου όλα φαντάζουν τόσο ίδια, μα συνάμα τόσο διαφορετικά δίχως την πίεση της έντονης καθημερινότητας.
Τελευταίες ημέρες, λοιπόν, αυτής της αναγκαίας ηρεμίας. Αυτής της απλότητας που έχουμε ξεχάσει. Αυτής της ησυχίας που τόσο θα αναζητούμε σύντομα. Διότι με ένα «κλικ» τα πράγματα στη Θεσσαλονίκη αλλάζουν. Οι τελευταίοι των …διακοπών επιστρέφουν, οι φοιτητές ψάχνουν με αγωνία σπίτια, η ΔΕΘ είναι στα «ντουζένια» της, με τυμπανοκρουσίες, επίσημους καλεσμένους κι ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Η χαλαρότητα από τις πρώτες ώρες του Σεπτεμβρίου εξαφανίζεται λες και υπάρχει ένα μαγικό ραβδί που αλλάζει τη -σχεδόν- ιδανική εικόνα. Και τότε σαν άλλοι Λωτοφάγοι λησμονούμε πόσο όμορφη είναι η πόλη μας γιατί μαζί με τους εκδρομείς έρχεται η κανονικότητα. Μποτιλιάρισμα, πάρκινγκ μόνο με δέηση, στοιβαγμένες υποχρεώσεις. Κι αρχίζουν όλα να μας ενοχλούν και να σκεπάζονται με μια γκρίνια. Εις το επανιδείν μέχρι την επόμενη φορά που θα αδειάσει η πόλη.
