Του Αθανάσιου Μποζίνη*
Η επίθεση των ΗΠΑ στις εγκαταστάσεις εμπλουτισμού του ουρανίου, προκειμένου να μην αποκτήσει πυρηνικές κεφάλες το Ιράν, δεν αποτελεί την έναρξη ενός νέου πολέμου από τις ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Στην ουσία η πολύ λεπτομερής στρατηγική χρήση των βομβαρδιστικών Β-2 με ειδικές βόμβες για καταστροφή υπόγειων εργαστήριων και υποδομών, ολοκλήρωσε την δεκαήμερη επίθεση του Ισραήλ, καταστρέφοντας με αυτόν τον τρόπο το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, το οποίο βρέθηκε πολύ κοντά στο να αποκτήσει 8-10 πυρηνικές βόμβες, με τον εμπλουτισμό του ουρανίου άνω του 90%.
Τα συμπεράσματα τα οποία μπορούμε να εξάγουμε μέχρι στιγμής είναι τα εξής:
α) Οι ΗΠΑ αποτελούσαν και θα αποτελούν, ανεξαρτήτως προέδρου των ΗΠΑ (Δημοκρατικού ή Ρεπουμπλικάνου) ένα σταθερό στρατηγικό εταίρο του Ισραήλ και θα συμπορεύονται από κοινού για τη προάσπιση κοινών συμφερόντων εθνικής ασφάλειας τόσο σε διεθνές επίπεδο, αλλά και ειδικά στην ευαίσθητη γεωγραφική περιοχή της Μέσης Ανατολής, όπου ενεργειακά και εμπορικά συμφέρονται, αποτελούν λόγους ανταγωνισμού και σύγκρουσης εδώ και χρόνια.
β) Στην παρουσίαση του ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ για το βομβαρδισμό των υπόγειων εγκαταστάσεων του Ιράν, ανέφερε ότι ήταν ένα στρατηγικό σχέδιο το οποίο είχαν επεξεργαστεί μέχρι τελευταίας λεπτομέρειας εδώ και πολλούς μήνες. Αυτό αναλύεται στο ότι οι ΗΠΑ παρόλο τα πολλαπλά εσωτερικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν, εντοπίζουν πολλαπλές πηγές κινδύνων και απειλών σε παγκόσμιο επίπεδο, κάνουν σενάρια διαχείρισης κρίσεων και γεωπολιτικά σχέδια και όταν είναι το σωστό timing (Ισραήλ Vs Ιράν) ολοκληρώνουν τα σχέδιο δράσης τους.
γ) Ο στρατηγικός βομβαρδισμός με τα Β-2, αποτελεί ένα αυστηρό μήνυμα στο διεθνές σύστημα από τις ΗΠΑ που μεταφράζεται ως «Ζητάω κάτι ευγενικά, αλλά έχω και πάντοτε την στρατιωτική δύναμη να το επιβάλω». Αν και δεν έχει καταφέρει ακόμα να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις για την παύση των δύο περιφερειακών πολέμων του, Ρωσο-ουκρανικου και της Μέσης Ανατολής, ο πρόεδρος Τράμπ, έδειξε την αποφασιστικότητα του και την στρατηγική παντοδυναμία των ΗΠΑ με ένα χειρουργικό βομβαρδισμό.
δ) Η Ρωσία παρόλο το γεγονός ότι καταδίκασε τόσο τις επιθέσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, δεν επέδειξε ουδεμία σκληρή στάση έναντι στις ΗΠΑ του Τράμπ, λόγω του γεγονότος ότι στον Πόλεμο του Ουκρανίας, οι ΗΠΑ όχι μόνο δεν βοήθησαν στρατιωτικά την Ουκρανία, αλλά πιέζουν και ασφυκτικά στα πλαίσια κατάπαυσης του πυρός και για μια συμφωνία, για την De Facto αναγνώριση των ουκρανικών εδαφών στην Ρωσία η οποία ήδη κατέχει ένα 20% της Ουκρανίας.
ε) Η Ε.Ε, παρόλο το γεγονός ότι ήταν στρατηγικά αντίθετη στην κατοχή πυρηνικής βόμβας από το Ιράν, παραμένει σταθερά θεατής όσο αφορά την διαχείριση της περιφερειακής και παγκόσμιας ασφάλειας και παρόλο το γεγονότος ότι έχει θέσει σε εφαρμογή το πρόγραμμα αύξησης στρατιωτικών δαπανών Rearm Europe, μέχρι και σήμερα, παραμένει σταθερά μια γραφειοκρατική υπερδύναμη και τίποτα περισσότερο, προσπαθώντας πάντα να υπερασπίσει το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, τις μεταναστευτικές ροές και το ελεύθερο εμπόριο, αλλά όχι τα ευρωπαϊκά στρατηγικά συμφέροντα της ΕΕ και στόχους.
ζ) Η πιθανή παύση πολέμου και εκεχειρία μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, θα είναι πάντα εύθραυστη και ασταθής, με ότι αυτό συνεπάγεται για μια μελλοντική ειρήνη στην Μέση Ανατολή.
* Ο Αθανάσιος Η. Μποζίνης, είναι Διεθνολόγος – Οικονομολόγος, Επίκουρος Καθηγητής «Παγκόσμιας Πολιτικής Οικονομίας», Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, Μέλος Επιστημονικού Συμβούλιου Ανάλυσης Υβριδικών Απειλών – Εθνικής Αρχής Κυβερνοασφάλειας.
