Της Αναστασίας Καρυπίδου
Μέχρι τώρα ελάχιστες φορές χρειάστηκε να πάρω το μετρό αν και ανυπομονούσα να το δω να τρέχει στις ράγες. Έκανα τις δοκιμαστικές διαδρομές για τις ανάγκες του ρεπορτάζ, μπήκα στην αρχή της λειτουργίας του για να πάρω «μυρωδιά» και από τότε τα ίδια «Παντελάκη μου»… με το αυτοκινητάκι μου.
Μέχρι που ένα απρόσμενο τρακάρισμα ήρθε να μου αποδείξει, σε μια πιεστική καθημερινότητα, πόσο σημαντικό έργο αποτελεί για τους Θεσσαλονικείς. Για να είμαι δίκαιη για όσους ζουν ανατολικά, γιατί στα δυτικά παραμένει όνειρο, που ελπίζω κι εύχομαι κάποια στιγμή να γίνει πραγματικότητα. Αφού, λοιπόν, έμεινα χωρίς αυτοκίνητο οι μόνες λύσεις για μετακίνηση ήταν πόδια, ταξί ή μετρό. Το λεωφορείο δεν μπαίνει στην εξίσωση γιατί τόσα χρόνια μου δημιουργήθηκαν «ψυχολογικά» που δεν θέλω να ξαναζήσω.
‘Ετσι, υπό την πίεση της κανονικής ζωής και όχι για βόλτα, ήρθε η ώρα της δοκιμασίας του συρμού. Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι, αυτές τις μέρες, κατεβαίνοντας τα σκαλιά είναι πως βρίσκομαι σε μία ευρωπαϊκή πόλη υψηλού επιπέδου. Μια πόλη καθαρή, ασφαλής, με άνεση και ακρίβεια λεπτού.
‘Ενα μετρό, κυρίως, των νέων που το χρησιμοποιούν και το χαίρονται. Που αφήνουν στις σκάλες τα χρησιμοποιημένα εισιτήρια τους για να βολευτεί κάποιος άλλος, άγνωστος σε αυτούς. Κίνηση που στα δικά μου μάτια δείχνει πως ακόμη σκεφτόμαστε τον συνάνθρωπο. Και μη μου πείτε για εισιτηριοδιαφυγή… Πάντα γινόταν: από τις σκαλωμαρίες στα τραμ μέχρι τα λεωφορεία με τους εισπράκτορες που κάποιοι έψαχναν να μπουν τζάμπα.
Κι ενώ προσπαθώ να προσαρμοστώ στον υπόγειο κόσμο πιάνω και σκόρπιες κουβέντες. ‘Οπως, αυτή που θα σας μεταφέρω μεταξύ δύο γυναικών. Περπατούσαν χαλαρά ώσπου ξαφνικά η μία επιτάχυνε βηματισμό θέλοντας να προλάβει το βαγόνι που αναχωρούσε για Ν.Ελβετία. «Τόσα χρόνια αγχωνόμασταν για το λεωφορείο. Τώρα θα αγχωνόμαστε για το μετρό; Αφού σε λίγο θα περάσει άλλο», της φώναξε η δεύτερη και γέλασαν. Μαζί τους χαμογέλασα κι εγώ. Γιατί είχαν δίκιο. Σε 3’ περνούσε το επόμενο…
