Η 90ή Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, έναν αιώνα μετά την πρώτη διοργάνωσή της το 1926, αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό για την πόλη και τη Βόρεια Ελλάδα. Είναι, όμως, κυρίως μια ευκαιρία να αποτιμήσουμε όσα έχουν γίνει και να προσδιορίσουμε με σαφήνεια τα επόμενα βήματα.
Του Δημήτρη Βαρτζόπουλου
Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει θέσει τη Θεσσαλονίκη στον πυρήνα του εθνικού αναπτυξιακού σχεδιασμού. Η λειτουργία του Μετρό, η κατασκευή του Flyover και η αναβάθμιση κρίσιμων υποδομών μεταφορών βελτιώνουν την καθημερινότητα και ενισχύουν τις αναπτυξιακές δυνατότητες της πόλης. Παράλληλα, τα πανεπιστήμια, το ΕΚΕΤΑ, η Αλεξάνδρεια Ζώνη Καινοτομίας και το Thess INTEC δημιουργούν νέες προοπτικές στην έρευνα, την τεχνολογία και την παραγωγή.
Η Θεσσαλονίκη μπορεί και πρέπει να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο της ως παραγωγικό, εμπορικό, ενεργειακό και διαμετακομιστικό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η οικονομική πρόοδος, όμως, αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο όταν γίνεται αισθητή στην καθημερινότητα του πολίτη, με σταθερές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας, περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερη ασφάλεια για την οικογένεια.
Αυτό είναι ιδιαίτερα κρίσιμο για τη Β΄ Θεσσαλονίκης. Η αγροτική παραγωγή, η μεταποίηση, η βιομηχανία, τα logistics και οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις διαθέτουν σημαντικές δυνατότητες. Χρειάζονται σύγχρονες υποδομές, καλύτερες οδικές και ψηφιακές συνδέσεις και δημόσιες υπηρεσίες πραγματικά κοντά στον πολίτη.
Η περιφέρεια, άλλωστε, δεν κρατά τους ανθρώπους της μόνο προσφέροντας θέσεις εργασίας. Τους κρατά όταν ένας νέος άνθρωπος μπορεί να εργαστεί, να δημιουργήσει και να κάνει οικογένεια στον τόπο του. Όταν έχει πρόσβαση σε ποιοτική υγεία, παιδεία, κοινωνική φροντίδα και ασφάλεια.
Εδώ βρίσκεται η ουσία του σύγχρονου κοινωνικού κράτους, του «κράτους-γονέα» που υποστηρίζω διαχρονικά. Ενός κράτους που δεν υποκαθιστά την οικογένεια ούτε αναιρεί την προσωπική ευθύνη, αλλά βρίσκεται δίπλα στον πολίτη όταν πραγματικά το χρειάζεται.
Το κοινωνικό κράτος δεν είναι απλώς μηχανισμός κοινωνικής προστασίας. Είναι και αναπτυξιακή πολιτική. Δημιουργεί κοινωνική συνοχή, στηρίζει την οικογένεια και συμβάλλει ώστε οι νέοι άνθρωποι να μπορούν να παραμένουν και να δημιουργούν στον τόπο τους.
Η ισχυρή οικονομία και το ισχυρό κοινωνικό κράτος, επομένως, δεν αποτελούν δύο διαφορετικές επιλογές. Είναι δύο πλευρές της ίδιας πολιτικής.
Αυτή είναι και η πραγματική έννοια της ανάπτυξης: να δημιουργούμε τις συνθήκες ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εργάζονται, να προοδεύουν και να μεγαλώνουν τις οικογένειές τους στον τόπο τους.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
