Γνώρισα τον Παυλίδη μέσα από την αδερφή μου. Για την ακρίβεια εκείνη και οι δύο κόρες της τον λατρεύουνε. Την συνεπή του πορεία, τα ποιήματα του, έτσι λένε τα τραγούδια του, τους στίχους του, τον τρόπο που τα τραγουδάει. Και τον ακούνε από πολύ παλιά.
Της Σύνθιας Σάπικα*
Από τα ξύλινα σπαθιά η αδερφή μου, και μετά στην επόμενη του πορεία οι κόρες της κι εγώ, τότε που από τα μεγάλα στάδια τραγουδούσε για πενήντα εκατό άτομα στο Καφωδείο ή σε μικρά συμμαζεμένα μπαράκια στην Θεσσαλονίκη. Τότε άρχισα να πηγαίνω κι εγώ, και οι φίλες μου και η μαμά μου. Θυμάμαι μία φορά είχε τόσο λίγο κόσμο που ο Παύλος μας έγνεφε από μακριά κάνοντας νόημα «στην υγειά σας».
Μία άλλη φορά ένας κοινός μας φίλος ο Γιάννης, γύρισε την ώρα που τραγουδούσε ο Παύλος και μου είπε με δάκρυα στα μάτια: «Βλέπεις τα μάτια τα αθώα των παιδιών που τραγουδάνε τα τραγούδια του;» Και έτσι άρχισε ο Παύλος να ενώνει τις γενιές.
Και μετά, έτσι σιγά σιγά, ο Παυλίδης μόνος του ξαναγεννήθηκε. Οι πενήντα έγιναν εκατό, οι εκατό διακόσιοι, οι διακόσιοι άρχισαν να γίνονται 500 και να γεμίζουν τη Μονή Λαζαριστών, και μετά η Μονή Λαζαριστών έγινε πολύ μικρή για να τον χωρέσει και άρχισε να παίζει στο θέατρο Γης, και στο θέατρο Δάσους και να βγάζει καινούριο δίσκο και να λέει ερχόμαστε από τους ορίζοντες και να φτιάχνει εικόνες με το κορίτσι με το κόκκινο παλτό, και να ξανατραγουδάμε όλοι το Ατλαντίς, και να μαθαίνουν τα καινούρια τα παιδάκια το Λιωμένο Παγωτό ότι είναι δικό του.
Και μετά συνεργάστηκα μαζί του, για μία μεγάλη συνέντευξη για την τηλεόραση. Και είδα έναν άνθρωπο σεμνό, που είτε παίζει στο Καφωδείο για πενήντα ανθρώπους, είτε στο Release για 7000, είναι ο ίδιος. Είτε φαίνεται το πρόσωπο του μισό στο υποφωτισμένο μπαράκι, είτε φαίνεται ολόκληρο σε γιγαντοοθόνη ο Παύλος είναι ο ίδιος. Αλήτης ποιητής, καινούριος και παλιός φίλος που έρχεται από τον Ορίζοντα.
Και όσο αυτοί γκρεμίζουνε, τόσο εμείς θα ξαναχτίζουμε λέει το αγαπημένο τραγούδι της αδερφής μου. Και αυτός είναι ακόμα εδώ.
Η Σύνθια Σάπικα είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ 3
