Σάββατο μεσημέρι, Φεβρουάριος στο Μπιτ Μπαζάρ. Πάνω από την Εγνατία. Ανηφορίζω με μία φίλη μου και νιώθω ότι επιτέλους είμαι στο σωστό μέρος. Δυστυχώς όχι εντελώς τη σωστή ώρα, διότι οι περισσότεροι παλαιοπώλες έχουν αρχίσει να μαζεύουν.
Της Σύνθιας Σάπικα
Παρ΄όλα αυτά τα χρώματα είναι τόσο ζωντανά που είσαι σίγουρη πως είσαι ζωντανή. Και οι μυρωδιές τόσο νοσταλγικές, που θέλεις κι άλλο και ενώνεσαι με την επιθυμία σου. Ψάχνω έναν καθρέφτη παλιό για την είσοδο του σπιτιού μου. Ο πρώτος παλαιοπώλης που συναντούμε δεν έχει. Έχει όμως βινύλια, παλιά βιβλία, δύο κομοδίνα αρχές του 20 ου αιώνα, και καλή διάθεση τόσο καλή που του αφήνω το τηλέφωνο μου να με πάρει εάν ο ίδιος ή κάποιος συνάδελφος βρει κάτι. Ο δεύτερος έχει πιο πολλές αφίσες και μπακίρια. Ο τρίτος έχει έναν καταπληκτικό βενετσιάνικο καθρέφτη και μόλις του λέω «τον θέλω» μου απαντάει «δεν βλέπεις; Είναι πουλημένος». Βλέπω τότε μία κόκκινη βούλα, σαν να είμαι σε γκαλερί.
Προχωράμε πιο κάτω και ένας ακόμα παλαιοπώλης αφού τον ρωτάμε μας λέει πως έχει καθρέφτες στο άλλο μαγαζί του που είναι πέντε λεπτά περπάτημα. Του λέμε πως θα έρθουμε σε δέκα λεπτά. Στα δεξιά μας δύο τύποι γύρω στα πενήντα βλέπουν ένα βίντεο σ΄ένα κινητό και γελάνε. Είναι κι αυτοί στιλάτοι και πολύχρωμοι. Μπαίνουμε στο μαγαζί, ακούγεται τέλεια μουσική ψάχνω το κομμάτι είναι το «Get on the road» των Tired Pony. Το μαγαζί είναι το πιο στιλάτο απ΄όλα. Μπαίνει μέσα ένας από τους δύο που στέκονται έξω του λέω πως ψάχνω καθρέφτη μου δείχνει έναν vintage διαφημιστικό από τσιγάρα, του λέω πως ψάχνω βενετσιάνικο. Μου λέει να του δώσω το τηλέφωνο μου να με ειδοποιήσει εάν βρει. Του το δίνω και βλέπουμε και οι δύο πως μόλις το πληκτρολογεί γράφει Σύνθια.
Αφού γελάμε και οι 3 και ο τέταρτος που εν τω μεταξύ είχε μπει μέσα αναρωτιόμαστε πώς έχει το κινητό μου. Θυμάται πως μου είχαν πάρει δώρο από το μαγαζί του ένα on air φωτιστικό. Κυριακή βράδυ σ ένα μπαράκι πίσω από τη Ροτόντα. Πάνω από την Εγνατία. Στο μπαρ συναντώ έναν καλό φίλο. Γιατρός με πολύ χιούμορ. Μιλάμε οι δύο μας με μία φίλη μου για το να βγαίνει κανείς μόνος. Η φίλη μου έχει πάει μόνη στην Ερείκουσα το καλοκαίρι και πέρασε τέλεια. Ο φίλος μου μου λέει πως βγαίνει μόνος και κάνει bar crawl. Mου εξηγεί πως στο σπίτι νοιώθει πως δεν είναι σπίτι. «Πάντα ένιωθα ότι το πράγμα είναι κάπου έξω και άμα μια μέρα δεν βγω νιώθω ότι κάτι χάνω. Χάνεται εντός μου ο ρυθμός του κόσμου που λέει και ο Βιζυηνός. Μας μιλάει για το σκυλί του. Το βρήκε στο δρόμο όταν ήταν κουτάβι. «Το έσωσες το σκυλί» του λέει η φίλη μου. «Το έσωσα αλλά με έσωσε και αυτό», απαντάει. Τον ρωτάω γιατί. «Μου θυμίζει ότι πρέπει κάποια στιγμή να γυρίσω στο σπίτι», απαντά.
Η Σύνθια Σάπικα είναι δημοσιογράφος της ΕΡΤ 3
