Στα κόμικς του Αστερίξ οι καυγάδες των Γαλατών αρχίζουν από ασήμαντη αφορμή και μικροπαρεξηγήσεις. Η διαμάχη, συνήθως, αφορά εάν το ψάρι είναι φρέσκο.
Της Αναστασίας Καρυπίδου
Όλα ξεκινούν μπροστά από τον πάγκο του Αλφαβητίξ, του ιχθυοπώλη, όταν ο μεγάλος του αντίπαλος, ο σιδεράς Αυτοματίξ, πιάνει τη μύτη του και φωνάζει ότι τα ψάρια βρωμάνε. Μια σκηνή που επαναλαμβάνεται κλασικά στο γαλατικό χωριό και είναι από τις πιο αστείες για τους αναγνώστες.
Στη Θεσσαλονίκη, πάλι, δεν υπάρχει μια και μόνο διαμάχη. Έχουμε «λατρεία» να χωριζόμαστε σε στρατόπεδα και τα παραδείγματα πάμπολλα. Από το μετρό και τα αρχαία του, την κατασκευή του Flyover, την παραμονή της ΔΕΘ στο κέντρο και την ανάπλασή της, τα δέντρα και την «καρατόμησή» τους, το «ξήλωμα» του ποδηλατόδρομου στη Λεωφόρο Νίκης, την πεζοδρόμηση της Αγίας Σοφίας.
Οι επικριτές και οι υποστηρικτές μπορούν να «στήσουν» σκηνάκια σε χρόνο ρεκόρ, να πάρουν τα «όπλα» και να αρχίσουν να «πυροβολούν» κατά ριπάς στα social media. Με αναρτήσεις, με φωτογραφίες, με γνώμες, θέσεις και σχόλια. Μια πόλη με έντονο ταμπεραμέντο που αγαπά να διαφωνεί και που οι δύο πλευρές υπερασπίζονται με πάθος τις απόψεις τους.
Πιο πρόσφατο παράδειγμα η μεγάλη επετειακή συναυλία του Αντώνη Ρέμου, στη Νέα Παραλία. Οι επικριτές εξέφρασαν τεράστια δυσαρέσκεια για τη γιγαντιαία εξέδρα που στήθηκε γύρω από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, οι υποστηρικτές απάντησαν με ενθουσιασμό πως έγινε μια μεγάλη γιορτή όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι διασκέδασαν δωρεάν και διαφήμισαν τη Θεσσαλονίκη.
Το πρόβλημα, ωστόσο, με το δικό μας «γαλατικό χωριό» είναι ότι, σε αντίθεση με το κόμικ, στο τέλος της ιστορίας δεν μαζευόμαστε όλοι γύρω από ένα τραπέζι για να γιορτάσουμε με ψητά αγριογούρουνα.
Χωριζόμαστε σε «εκσυγχρονιστές» και «παραδοσιακούς», σε «λάτρεις του αυτοκινήτου» και «υπερασπιστές του πρασίνου», σε «λαϊκούς» και «ψαγμένους» λες και αυτές οι έννοιες είναι νομοτελειακά εχθρικές μεταξύ τους. Αντί ο διάλογος να παράγει λύσεις, παράγει στρατόπεδα και αντί τα επιχειρήματα να χτίζουν γέφυρες, γίνονται χαρακώματα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το σίγουρο είναι πως μέχρι να βρούμε ένα «μαγικό φίλτρο» συνεννόησης που θα μας κάνει να καταλάβουμε ότι η πρόοδος δεν απαιτεί την εξόντωση του αντίπαλου στρατοπέδου, αλλά τη σύνθεση των απόψεων, θα συνεχίσουμε, να εκτοξεύουμε ψηφιακά «ψάρια» ο ένας στον άλλον.
Κι αφού τελείωσε και η μεγάλη «μάχη» του Ρέμου, αναμένουμε να δούμε ποια θα είναι η επόμενη αφορμή που θα κάνει την πόλη να «σπάσει σε δύο κομμάτια», όπως λέει και το τραγούδι του καλλιτέχνη…
