Ήταν 2 Ιουνίου 1971, όταν ο Παναθηναϊκός αγωνίστηκε στο θρυλικό «Γουέμπλεϊ», απέναντι στον μεγάλο Άγιαξ της εποχής. Ήταν ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, του μετέπειτα Champions League. Ένα επίτευγμα που παραμένει ακόμη και σήμερα, 55 χρόνια μετά, μοναδικό για τα ελληνική δεδομένα. Καμία άλλη ελληνική ομάδα δεν έφτασε ποτέ στον τελικό, κι ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που άγγιξε άλλες δυο φορές την «επανάληψη» του έπους.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ του Χρήστου Γιαννούλη, το 1985 όταν έφτασε στα ημιτελικά του Πρωταθλητριών και αποκλείστηκε από τη σπουδαία Λίβερπουλ, και το 1996 όταν πλησίασε μια ανάσα από τον τελικό του Champions League, κερδίζοντας 0-1 στο Άμστερνταμ τον ανίκητο Άγιαξ εκείνης της περιόδου, αλλά «λύγισε» και ηττήθηκε 0-3 στη ρεβάνς της Αθήνας και του ΟΑΚΑ.
Το έπος του Γουέμπλεϊ, παραμένει ακόμη και σήμερα μια μυθική ιστορία την οποία «έχτισαν» Έλληνας ποδοσφαιριστές και ένας Ούγγρος «στρατηγός» από τον πάγκο. Ο σπουδαίος Φέρεντς Πούσκας. Με «στρατηγό» εντός γηπέδου τον αξεπέραστο Μίμη Δομάζο, και μόνιμη επωδό το «έντεκα αυτοί, έντεκα και εμείς», γέμισε αυτοπεποίθηση ένα σύνολο καλών, αλλά ερασιτεχνών, ποδοσφαιριστών που κατάφερε να «τρελάνει» όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη. «Με αυτό το τροπάριο μάς εμψύχωνε συνέχεια και μας έκανε να αντιμετωπίζουμε τους αντιπάλους μας χωρίς το παραμικρό κόμπλεξ», δήλωνε ο Μίμης Δομάζος.
Η ξέφρενη πορεία μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 1970 από το Λουξεμβούργο και την αναμέτρηση με τη Ζενές Ες. «Ζενές Ες με θυμάσαι ακόμα, Σλόβαν με ξέρεις καλά», ανέφερε ένα τραγούδι της εποχής που δημιουργήθηκε για τον μεγάλο Παναθηναϊκό, στους ρυθμούς του «Ob-La-Di, Ob-La-Da» των Beatles. Οι «πράσινοι» νίκησαν 2-1 εκτός έδρας και άνετα 5-0 στη Λεωφόρο για να περάσουν στην επόμενη φάση.
Το επόμενο εμπόδιο ήταν η Σλόβαν Μπρατισλάβας, πανίσχυρη ομάδα της εποχής από την Τσεχοσλοβακία, που την προηγούμενη χρονιά είχε καταπλήξει την Ευρώπη κατακτώντας το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στον πρώτο αγώνα των δυο ομάδων στη Λεωφόρο, ο Παναθηναϊκός επικράτησε 3-0 και έκανε βήμα πρόκρισης. Η ήττα 2-1 στη Μπρατισλάβα ήταν ανώδυνη και το «τριφύλλι» πήρε ακόμη μια πρόκριση, αυτή τη φορά για τα προημιτελικά της διοργάνωσης.
Εκεί, άπαντες, θεωρούσαν – κι όχι άδικα – πως η διαδρομή θα σταματήσει για τον Παναθηναϊκό του Πούσκας. Αντίπαλος ήταν η μεγάλη Έβερτον, πρωταθλήτρια Αγγλίας, πάμπλουτη, πανίσχυρη και με παίκτες παγκοσμίου εμβέλειας όπως ο Άλαν Μπολ στη σύνθεσή της. Οι «πράσινοι», όμως, είχαν άλλη άποψη. Με μια ψυχωμένη εμφάνιση θα προηγηθούν 0-1 στο «Γκούντισον Παρκ» στο Λίβερπουλ, με ένα σημαδιακό γκολ του Αντώνη Αντωνιάδη. Ήταν το ένατο γκολ του στη διοργάνωση, εννέα λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας, στις 21:00 το βράδυ, από τον παίκτη με τη φανέλα με το Νο9 στην πλάτη και στις 9 του μήνα Μάρτη του 1971! Στη ρεβάνς της Αθήνας, με χιλιάδες ανθρώπους να έχουν κατακλύσει τη Λεωφόρο, ο Παναθηναϊκός αντέχει και με το 0-0 βρίσκεται στα ημιτελικά και μια… ανάσα από το θαύμα!
Τελευταίο εμπόδιο πριν τον τελικό, ο Ερυθρός Αστέρας. Μια ομάδα που πρωταγωνιστούσε στα ευρωπαϊκά κύπελλα εκείνη την εποχή, και με καυτή έδρα. Παρόλα αυτά, σχεδόν 10.000 άνθρωποι εκστρατεύουν στην πρωτεύουσα της τότε ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, αλλά το αποτέλεσμα μόνο ικανοποιημένους δεν τους αφήνει. Ο Τάκης Οικονομόπουλος ήταν σε κακή βραδιά, ο ρέφερι Νιεμάγιερ από την Αυστρία «σφαγιάζει» τους «πράσινους» και το τελικό 4-1 με πρωταγωνιστή τον Όστοϊτς δεν αφήνει πολλά περιθώρια για τη ρεβάνς της Λεωφόρου. Εκεί, όμως, γίνεται το ακατόρθωτο. Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι μετατρέπουν τη Λεωφόρο σε… τόπο μαρτυρίου για τους Γιουγκοσλάβους, φέιγ βολάν που έγραφαν «Τελικός Κυπέλλου Πρωταθλητριών Άγιαξ-Ερυθρός Αστέρας» τοιχοκολλήθηκαν στα αποδυτήρια της Λεωφόρου και πείσμωσαν περισσότερο τους παίκτες του Πούσκας, που τους έλεγε «το πρώτο γκολ θα το βάλει ο κόσμος». Όπερ και εγένετο καθώς μόλις στο 2’ ο Αντωνιάδης ανοίγει το σκορ και ένα «πράσινο» τσουνάμι αρχίζει να καταπίνει τον Ερυθρό Αστέρα. 2-0 στο 54’ ξανά με τον «Ψηλό» και στο 63’ ο Αριστείδης Καμάρας κεραυνοβολεί τον Ντουίκοβιτς. «Το γκολ του Καμάρα! Το τρίτο γκολ του Αριστείδη του Καμάρα. Πώς μπήκε μες στην τρύπα ο μεγάλος ο Καμάρας», αναφωνεί ο συνήθως εγκρατής Γιάννης Διακογιάννης και κάπως έτσι γράφεται η ιστορία του πιο όμορφου παραμυθιού στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
«Από το Λίβερπουλ, στο Βελιγράδι και στο Γουέμπλεϊ πανικός! Σαν αστραπή, μες στο σκοτάδι, του Πούσκας ο Παναθηναϊκός», θα ακούγεται πλέον για χρόνια, από ένα τραγούδι που δημιουργήθηκε και δοξάστηκε εκείνη την εποχή, αλλά συνοδεύει έως και σήμερα την ιστορία του Γουέμπλεϊ.
Εκεί όπου ο Παναθηναϊκός μια ημέρα σαν και τη σημερινή, 2 Ιουνίου, αντιμετώπισε τον μεγάλο Άγιαξ στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών. Οι ασταμάτητοι Ολλανδοί του τεράστιου Γιόχαν Κρόιφ, επικράτησαν 2-0 και πήραν τον τίτλο, για πρώτη φορά στην ιστορία τους, αποδεικνύοντας και τα επόμενα χρόνια ότι ήταν μια υπερδύναμη που ακόμη κι εκείνος ο… υπερφυσικός Παναθηναϊκός που έκανε τη μια υπέρβαση μετά την άλλη, δεν μπορούσε να «λυγίσει». Ο σεβασμός, ωστόσο, που απέκτησαν οι «πράσινοι» τόσο από τον «Αίαντα» όσο και από όλη την ποδοσφαιρική Ευρώπη, έγινε παντοτινός και ο τελικός του «Γουέμπλεϊ» θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηριστεί ως η γενέθλια ημέρα του… Παναθηναϊκός.
