Δεν είναι εύκολη υπόθεση να «χτίσεις» μία ομάδα η οποία να έχει στόχο να φθάσει όσο το δυνατόν περισσότερο ψηλά σ’ όλες τις διοργανώσεις.
Για τα εγχώρια δεδομένα, στο κυνήγι του τίτλου, το Κύπελλο, το Europa League ή το Conference League. Οποιες ομάδες έχουν στόχο να πετάξουν στάχτη στα μάτια μπορεί να κάνουν μεγάλο θόρυβο κατά τη μεταγραφική περίοδο του καλοκαιριού, αλλά την ώρα του… λογαριασμού αποκαλύπτεται η αλήθεια. Είναι εύκολο η αποτυχία να χρεώνεται στον διαιτητή ή στην κούραση, αλλά ένα σοβαρό ποδοσφαιρικό κλαμπ, κάνει άλλη προσέγγιση. Προετοιμάζει μία ομάδα ανάλογη με τους στόχους. Αν θέλει να κυνηγήσει και τους τρεις θα πρέπει να έχει και την ανάλογη υποδομή.
Μόνο οι ελληνικές ομάδες γκρινιάζουν όταν παίζουν τρεις αγώνες σε μία εβδομάδα. Τι να πουν και οι ομάδες που υποχρεώνονται να δώσουν περισσότερους από 55 αγώνες μέσα σε μία χρονιά; Δεν βγάζουν κουβέντα όμως γιατί έχουν κάνει την ανάλογη υποδομή. Με τα ψέματα δεν μπορεί μία ομάδα να καυχιέται ότι μπορεί να κρατήσει τρία καρπούζια σε μία μασχάλη. Οποια ελληνική ομάδα λοιπόν θέλει να κυνηγήσει με αξιώσεις και τις τρεις διοργανώσεις, θα πρέπει να έχει δύο ισάξιους ποδοσφαιριστές σε κάθε θέση και έναν τρίτο νεαρό. Ο δρόμος είναι μακρύς και δύσκολος. Θα υπάρξουν τραυματισμοί, τιμωρίες και απουσίες λόγω εθνικών ομάδων, οπότε οι αντικαταστάτες των θεωρητικά βασικών ποδοσφαιριστών θα πρέπει να είναι ισάξιοι. Όχι μόνο γιατί θα προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες όταν θα κληθούν να αγωνιστούν, αλλά και γιατί ο ανταγωνισμός θα τους έχει και τους δύο σε εγρήγορση.
Σ΄ όλες τις προσπάθειες κατάκτησης υψηλών στόχων τα λάθη απαγορεύονται. Ακόμη και ένα-δύο στραβοπατήματα μπορεί να έχουν βαρύ αντίτιμο. Αρα η πρόβλεψη για ένα ρόστερ με πολλές λύσεις πάντα είναι ωφέλιμη.
Σε διαφορετική περίπτωση, θα είναι περισσότερο τίμιο, οι παράγοντες να ξεκαθαρίζουν στον κόσμο της ομάδας ότι το μπάτζετ δεν αντέχει για τρεις στόχους. Οποιαδήποτε άλλη πολιτική είναι τυχοδιωκτισμός.
