Για πολλά χρόνια, όταν ένας Έλληνας ποδοσφαιριστής έφευγε για το εξωτερικό, το συνοδευτικό σχόλιο ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο: «Να δούμε αν μπορεί να σταθεί». Υπήρχε μια μόνιμη επιφύλαξη απέναντι στο ελληνικό ταλέντο, σαν να έπρεπε πρώτα να περάσει εξετάσεις ενηλικίωσης για να αποκτήσει δικαίωμα συμμετοχής στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.
Αυτό, όμως, αλλάζει.
ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΜΙΧΟΥ
Το φετινό καλοκαίρι δεν είναι απλώς ένα ακόμη καλοκαίρι μεταγραφών. Είναι, πιθανότατα, η στιγμή κατά την οποία ο Έλληνας ποδοσφαιριστής παύει να αντιμετωπίζεται ως φθηνό στοίχημα και αρχίζει να κοστολογείται ως κανονική επένδυση υψηλού επιπέδου.
Τζόλης, Καρέτσας, Κωνσταντέλιας, Κουλιεράκης. Τέσσερα ονόματα, τέσσερις διαφορετικές ιστορίες και ένα συνολικό οικονομικό μέγεθος που πριν από λίγα χρόνια θα ακουγόταν σχεδόν εξωπραγματικό: περίπου 120 εκατομμύρια ευρώ.
Και το σημαντικότερο δεν είναι το ποσό.
Είναι ποιοι το πληρώνουν.
Άρσεναλ, Ντόρτμουντ, Ρόμα. Σύλλογοι που δεν αγοράζουν επειδή συγκινήθηκαν από την ελληνική ποδοσφαιρική σχολή ούτε επειδή αποφάσισαν ξαφνικά να ενισχύσουν το ΑΕΠ μας. Διαθέτουν τεράστια δίκτυα scouting, αναλύουν χιλιάδες δεδομένα και επενδύουν εκεί όπου βλέπουν αγωνιστική και μεταπωλητική αξία.
Ο Χρήστος Τζόλης αποτελεί ίσως την πιο ώριμη εκδοχή αυτής της νέας πραγματικότητας. Δεν υπήρξε μια ευθεία διαδρομή προς την κορυφή. Έφυγε νέος, δυσκολεύτηκε, αμφισβητήθηκε, άλλαξε περιβάλλον και ξανάχτισε την καριέρα του. Και κάπως έτσι η περίπτωσή του έχει μεγαλύτερη αξία. Γιατί αποδεικνύει ότι το ταλέντο δεν αρκεί. Χρειάζεται αντοχή.
Ο Καρέτσας βρίσκεται στην άλλη άκρη της διαδρομής. Είναι ακόμη στην αρχή, αλλά η Ευρώπη δεν περιμένει πλέον να γίνει πρώτα 25 ετών και «έτοιμος». Πληρώνει από τώρα για την προοπτική του. Και η Ντόρτμουντ ξέρει καλύτερα από τους περισσότερους πώς να μετατρέπει την προοπτική σε υπεραξία.
Ο Κωνσταντέλιας κουβαλά ίσως το μεγαλύτερο βάρος προσδοκιών. Για χρόνια συζητούσαμε αν και πότε θα φύγει από τον ΠΑΟΚ. Τώρα το ερώτημα αλλάζει: πόσο ψηλά μπορεί να φτάσει; Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις ποδοσφαιριστών που δεν χρειάζονται πολλά λεπτά για να σου θυμίσουν γιατί αγαπήθηκε το παιχνίδι. Το δύσκολο είναι να μετατρέψει τη μαγεία σε διάρκεια.
Και ο Κουλιεράκης συμπληρώνει το παζλ. Ένας κεντρικός αμυντικός που απέδειξε πως η ελληνική παραγωγή δεν περιορίζεται στους βιρτουόζους της επίθεσης. Σύγχρονος, δυναμικός, εξελίξιμος, απέκτησε αξία μέσα από τον ΠΑΟΚ, τη Γερμανία και τώρα ένα ακόμη μεγάλο ευρωπαϊκό βήμα.
Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η πραγματική είδηση.
Δεν έχουμε απλώς τέσσερις καλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές. Έχουμε αρχίσει να αποκτούμε ξανά ποδοσφαιριστές με διεθνή τιμή.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο βλέπουν την Ελλάδα οι ξένοι σύλλογοι. Αλλάζει τις ακαδημίες. Αλλάζει τις απαιτήσεις των ίδιων των παιδιών. Και, κυρίως, μπορεί να αλλάξει τη νοοτροπία ενός ποδοσφαίρου που για χρόνια θεωρούσε επιτυχία να πουλήσει γρήγορα ένα ταλέντο αντί να επενδύσει στην εξέλιξή του.
Τα 120 εκατομμύρια, λοιπόν, είναι εντυπωσιακά. Αλλά είναι απλώς ο αριθμός.
Η ουσία είναι ότι η ευρωπαϊκή αγορά αρχίζει να κοιτάζει τον Έλληνα ποδοσφαιριστή διαφορετικά.
Όχι ως μια ενδιαφέρουσα εξαίρεση.
Αλλά ως προϊόν ποδοσφαιρικής αξίας.
Και αν αυτή η γενιά δικαιώσει τα χρήματα και τις προσδοκίες που τη συνοδεύουν, τότε ίσως σε λίγα χρόνια το παράξενο δεν θα είναι να κοστίζει ένας Έλληνας 30 ή 40 εκατομμύρια.
Το παράξενο θα είναι να μας φαίνεται παράξενο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
