Γράφει ο Γιώργος Ορφανός
Εκείνο το πρωινό που πληροφορήθηκα την εγκληματική πράξη, που οδήγησε στον θάνατο του Άλκη και στους τραυματισμούς της παρέας του, θα μου μείνει για πάντα στο μυαλό και θα προξενεί ένα πόνο στην ψυχή μου.
Είχε χαθεί εντελώς άδικα ένα παλληκάρι 19 ετών, από μια ομάδα 12 ατόμων που βγήκε για κυνήγι στις γειτονιές με στόχο να φοβίσει να πληγώσει και τελικά να σκοτώσει.
Είναι δυνατόν, σκέφτηκα, να συμβαίνουν τέτοια ειδεχθή γεγονότα και όλοι μας να παρακολουθούμε απλώς ως θεατές;
Η αλήθεια είναι ότι είχα ξαναβρεθεί σε ανάλογες καταστάσεις βίας περί τα αθλητικά γεγονότα, με ραντεβού οπαδών και σκληρές συνθήκες, με απομάκρυνση των οικογενειών από τα γήπεδα.
Την περίοδο 2003-2004 η τότε Α’ Εθνική κατηγορία είχε κόψει 680.000 εισιτήρια όλη την αγωνιστική περίοδο (2800 θεατές /αγώνα).
Ως πολιτικός προϊστάμενος του αθλητισμού μετείχα στην προσπάθεια να αλλάξουμε την αρνητική εικόνα και να επαναφέρουμε καλύτερες συνθήκες στα γήπεδα.
Ένα σύνολο μέτρων εφαρμόσθηκε, που εκκινούσε με την βελτίωση των γηπέδων, ώστε να προσφέρουν ασφάλεια στους θεατές, και την κατασκευή νέων γηπέδων με σύγχρονες απαιτήσεις για τους φιλάθλους.
Διαμορφώθηκε ένα νέο νομικό καθεστώς με νομοθετικές παρεμβάσεις με κορύφωση τον γνωστό νόμο αντιμετώπισης της αθλητικής βίας ή ορθότερα της βίας περί τα αθλητικά γεγονότα.
Ο βασικός στόχος ήταν να αντιμετωπίσει την δράση των χούλιγκανς των γηπέδων, με κυρίαρχο στοιχείο να εξαλείψουμε την ατιμωρησία.
Οι σκληρές, πράγματι διατάξεις δημιούργησαν αντεγκλήσεις, η πραγματικότητα όμως έδειξε την ορθότητα της εφαρμογής του.
Τα γεγονότα βίας στον αθλητισμό μειώθηκαν κατά 80% και οι φίλαθλοι άρχισαν να επιστρέφουν στα γήπεδα με εκρηκτικό ρυθμό.
Εφαρμόσθηκαν σχεδιασμοί για την οικογενειακή κερκίδα, με ανάλογη οικονομική στήριξη, και το θέαμα ήταν το ζητούμενο.
Η περίοδος 2006-2007 τελείωσε με 2.000.000 εισιτήρια (8000 θεατές /αγώνα), δηλαδή με τριπλάσιο κόσμο στα γήπεδα.
Ο νόμος μετά τους πρώτους μήνες εφαρμογής του, λειτουργούσε αποτρεπτικά, και οι περισσότεροι απέφευγαν τα επεισόδια.
Είχαμε πετύχει σε μεγάλο βαθμό την ζητούμενη ειρήνη στα αθλητικά γεγονότα. Να προσθέσω ότι οι διατάξεις του νόμου προέβλεπαν την ευθύνη των σωματείων (ερασιτέχνη, ΠΑΕ, ΚΑΕ ) για την λειτουργία των συνδέσμων και τον έλεγχο των δράσεών τους .
Μία λανθασμένη επιλογή της κυβερνήσεως το 2009 που απέσυρε κρίσιμες διατάξεις του νόμου, οδήγησε στην οπισθοδρόμηση.
Δεκατρία χρόνια αργότερα, είμαστε και πάλι στο ίδιο σημείο, ίσως και χειρότερο, καθώς έχουν αλλάξει οι κοινωνικές συνθήκες, διεύρυνση παραβατικών συμπεριφορών (άσχημες οικονομικές συνθήκες, εισδοχή στους συνδέσμους προσώπων που ελάχιστη σχέση έχουν με τον αθλητισμό).
Απαιτείται αποφασιστική παρέμβαση της Πολιτείας, η οποία πρέπει να περιγράφει με σαφήνεια τον στόχο της και τα εργαλεία με τα οποία θα τον επιτύχει.
Υπάρχουν τα δεδομένα της εφαρμογής του νόμου που αναφέραμε απο το 2006 έως το 2009, υπάρχουν οι μεταβολές στην κοινωνία, οι σημερινές συνθήκες και η δυνατότητα της πολιτείας – κυβέρνησης να επιλέξει τους τρόπους αντιμετώπισης της βίας περί τον αθλητισμό.
Είναι απαραίτητη η συμμετοχή όλων των συνιστωσών. Οι ομάδες με τις διοικήσεις τους, κυρίως την ιδιοκτησία να μην αφήνουν περιθώρια συναλλαγών με τις δυνάμεις της βίας, οι ίδιοι οι σύνδεσμοι να προχωρήσουν σε διαδικασία αυτοκάθαρσης.
Η αστυνομία να ελέγχει τις όποιες αρνητικές δράσεις .
Η δικαιοσύνη με αποφασιστικό τρόπο να στέλνει τα μηνύματα της μη ατιμωρησίας.
Η ΕΠΟ, η Super League με διατάξεις να τιμωρούν τις ομάδες που ανέχονται παραβατικές δράσεις και να εφαρμοσθεί η σύμβαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την ασφάλεια των γηπέδων και των θεατών.
Συνοψίζοντας, η κεντρική ευθύνη ανήκει στην εκάστοτε κυβέρνηση. Ας προχωρήσει με αποφασιστικό τρόπο και υπευθυνότητα.
Η ζωή και το δικαίωμα σ΄ αυτήν δεν περιμένει.
