Το Μουντιάλ, που άρχισε χθες, διεξάγεται στο Κατάρ, το οποίο κυβερνάται από έναν απολυταρχικό μονάρχη. Δεν είναι η πρώτη φορά που η κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση πραγματοποιείται σε μια χώρα με δικτατορικό καθεστώς: Το ίδιο συνέβη, για παράδειγμα και το 1978 στην Αργεντινή του Βιντέλα (για να μην αναφερθούμε καν στην Ιταλία του Μουσολίνι, το 1934) – με τις όποιες «σκιές» όσον αφορά στην επικράτηση της οικοδέσποινας ομάδας…
Ο κίνδυνος να αμαυρωθεί η παρούσα διοργάνωση από μια «ανέλπιστη» επικράτηση του Κατάρ (!) είναι ανύπαρκτος και κάθε σχετική σκέψη μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Αντιθέτως, καθόλου για γέλια δεν είναι οι παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων στη χώρα του Περσικού, στις οποίες δικαιωματικά έχουν στραφεί τα φώτα της δημοσιότητας από την πρώτη στιγμή που γνωστοποιήθηκε η ανάθεση της διεξαγωγής του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου στο Κατάρ.
Ένα από τα θέματα που απασχόλησαν και απασχολούν τη διεθνή κοινή γνώμη, ήταν η πρόθεση επτά «μεγάλων» και λιγότερο «μεγάλων» εθνικών ομάδων χωρών της Γηραιάς Ηπείρου (Γερμανία, Αγγλία, Ολλανδία, Βέλγιο, Δανία, Ελβετία, Ουαλία) να φορέσουν οι αρχηγοί τους στους αγώνες το περιβραχιόνιο «One Love», κάνοντας με αυτόν τον τρόπο μια σαφή δήλωση υπέρ του δικαιώματος ελευθερίας του σεξουαλικού προσανατολισμού του κάθε ανθρώπου – και ορθώνοντας έτσι τη φωνή τους κατά της ομοφοβίας και υπέρ της διωκόμενης, στο Κατάρ, ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας.
Η FIFA όμως, όπως έγινε γνωστό, απαγόρευσε στις εθνικές ομάδες αυτές να κατέβουν στο γήπεδο με το εν λόγω περιβραχιόνιο. Στην ουσία, τις «φίμωσε». Και οι ομοσπονδίες των χωρών αυτών αποφάσισαν να «συμμορφωθούν προς τας υποδείξεις» της FIFA, η οποία είχε απειλήσει με το έτσι θέλω ότι θα τιμωρήσει τις χώρες – παραβάτες επιβάλλοντας κυρώσεις. Στην ουσία, έσκυψαν το κεφάλι…
Το ερώτημα όμως, παραμένει. Τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που αυτές οι επτά εθνικές ομάδες αποφάσιζαν να γράψουν… στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τη ντιρεκτίβα της FIFA; Θα τιμωρούσε η Παγκόσμια Ομοσπονδία τον αρχηγό κάθε ομάδας με κίτρινη κάρτα; Ε, την επόμενη αγωνιστική θα μπορούσε να το φορέσει κάποιος άλλος. Μικρό το κακό… Μήπως θα απέβαλε από το Μουντιάλ κάθε εθνική ομάδα, της οποίας ο αρχηγός θα είχε δείξει με τον τρόπο αυτό την αλληλεγγύη προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα; Σοβαρά τώρα, θα διακινδύνευε η FIFA να αποβάλλει από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα την εθνική ομάδα της Γερμανίας; Της Αγγλίας; Της Ολλανδίας; Και τις άλλες ομάδες; Τι Μουντιάλ θα ήταν αυτό; Ποιος θα διακινδύνευε τέτοιο απόλυτο φιάσκο;
Η πρόθεση των επτά εθνικών ομάδων να υποκύψουν στον εκβιασμό της FIFA, που επί της ουσίας έχει μετατραπεί σε σφουγγοκωλάριο του Καταριανού εμίρη –και πολύ περισσότερο, από τη στιγμή που είχαν διατρανώσει προς όλες τις κατευθύνσεις την πρόθεσή τους να… υψώσουν ανάστημα κατά της απολυταρχίας–, αποτελεί για τις ίδιες μια τεράστια ήττα σε ηθικό επίπεδο, μια ήττα πολύ μεγαλύτερη και πολύ πιο ντροπιαστική ακόμα και από τη συντριβή τους σε κάθε αγώνα του Μουντιάλ και από τον αποκλεισμό τους από την πρώτη, κιόλας, φάση.
Κύριοι, οι αγώνες θέλουν κι απαιτούν θυσίες! Όποιος δεν είναι διατεθειμένος να θυσιάσει κάτι (και να θυσιαστεί, ενδεχομένως) δεν μπορεί να αγωνιστεί. Όποιος δεν τολμήσει, δεν μπορεί να νικήσει (και όχι μόνο σε επιμέρους διεκδικήσεις, αλλά σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής). Κι αν δεν είσαι διατεθειμένος να αγωνιστείς μέχρι τέλους για κάτι (και μάλιστα για κάτι, για το οποίο έχεις διακηρύξει ότι θα αγωνιστείς), τότε καλύτερα μην ανοίγεις καθόλου το στόμα σου λέγοντας μεγάλα λόγια. Γιατί αν δεν τιμάς τον λόγο σου (και τα λόγια σου), απλώς γίνεσαι γελοίος.
Ε, στην χειρότερη περίπτωση ας «βλέπαμε» και ένα Μουντιάλ χωρίς τις ομάδες αυτές. Ας απέκλειαν και όλες τις άλλες. Για να γίνει έτσι παγκόσμια πρωταθλήτρια το Κατάρ… Θα είχε κι αυτό το γούστο του!
