Ο Ραζβάν Λουτσέσκου γίνεται σήμερα 56 ετών και o Σταύρος Σουντουλίδης γράφει για τα κατορθώματα του πιο πετυχημένου προπονητή που έχει περάσει από τον πάγκο του ΠΑΟΚ.
Φαντάζομαι, οι συνεργάτες του Ραζβάν Λουτσέσκου, με πρώτους και καλύτερους τον Χρήστο Καρυπίδη και τον Κυριάκο Κυριάκο, θα τον υποδεχθούν με μια τούρτα στα αποδυτήρια της Νέας Μεσημβρίας και παρέα με τους ποδοσφαιριστές του ΠΑΟΚ, θα σβήσουν τα κεράκια και θα του τραγουδήσουν «la mulţi ani, Razvan», στα ρουμανικά, «Χρόνια Πολλά, Ραζβάν», στα ελληνικά (που αρχίζει και καταλαβαίνει πολύ καλά) με αφορμή τα σημερινά γενέθλια του.
Δεν πρόκειται σ’ αυτό το σημείωμα, με αφορμή τα γενέθλια του Ρουμάνου προπονητή, να μπω στη διαδικασία να ανοίξω εκ νέου την κουβέντα γύρω από τις θέσεις και τις απόψεις του. Εξάλλου, όπως έχω κατ’ επανάληψη γράψει, ο Ραζβάν αυτός είναι. Ζει στα όρια, φτάνει στα άκρα, δεν είναι απλώς ένας συγκρουσιακός τύπος, που ζει απ’ την κόντρα, αναπνέει κόντρα, τη βρίσκει με την κόντρα.
Οχι, ο Λουτσέσκου δεν είναι έρμαιο των παρορμήσεών του. Το αντίθετο θα έλεγα. Ξέρει πολύ καλά, απ’ την αρχή έως το τέλος, τι κάνει. Στο ευρύ κοινό δεν έχει μεγάλες συμπάθειες, όχι πως τον ενδιαφέρει, αυτά που δημόσια λέει «δεν αρέσουν», πολλές φορές κάποιους «ενοχλούν», δεν έμαθε και δεν έχει ανάγκη να είναι δημοσιοσχετίστας, ωστόσο δεν γίνεται να μην «του βγάλουμε το καπέλο». Ακόμη και όλοι όσοι κάτω στα σχόλια τον… στολίζουν με διάφορα λόγια, επειδή επιμένει να λέει την (δική του) αλήθεια, κατά βάθος προπονητικά τον παραδέχονται γι’ αυτό που έχει καταφέρει να παρουσιάσει με τον ΠΑΟΚ.
Το αν είναι καλός ή κακός προπονητής, θα το κρίνει η ιστορία, κατά βάση είναι θέμα υποκειμενικό. Άλλος θα πει ότι είναι καλός προπονητής, διότι επί των ημερών του ο ΠΑΟΚ κατέκτησε ένα αήττητο πρωτάθλημα, δύο κύπελλα, πήρε στο χορτάρι ένα ακόμα πρωτάθλημα, το οποίο έχασε για λόγους εξωαγωνιστικούς, κατέκτησε πέρσι το πιο μάγκικο πρωτάθλημα, οδήγησε την ομάδα δύο φορές στους «8» της Ευρώπης, γενικά είναι ο πιο πετυχημένος, βάσει αριθμών, νικών, τίτλων, προπονητής που έχει περάσει ποτέ από τον «ασπρόμαυρο» πάγκο. Οι «εχθροί» του θα πούνε, ότι η όλη στάση του απέναντι στο ποδόσφαιρο παραμένει «προβληματική», το έδειξε και η πρόσφατη απουσία του από τον πάγκο της ομάδας για πάνω από δύο μήνες.
Προσωπικά, είμαι σίγουρος και βάζω το χέρι μου στη φωτιά για ένα πράγμα. Όχι, ότι ο ΠΑΟΚ θα κατακτήσει το πρωτάθλημα (άλλωστε είναι στο -8 και μπροστά του έχει το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκης) ή θα κάνει τρελή πορεία στο Europa League (μπροστά υπάρχει η δύσκολη ρεβάνς με τη FCSB στο Βουκουρέστι) και θα φτάσει μέχρι τον τελικό στο Μπιλμπάο. Αυτό που ξέρω είναι ότι, με τον τρόπο του, ο Λουτσέσκου έχει δημιουργήσει ξανά ένα περιβάλλον στο οποίο οι ποδοσφαιριστές απολαμβάνουν αυτό που κάνουν προτού, καν, μπουν να παίξουν. Αυτό, δηλαδή, που έλειπε ξεκάθαρα τους πρώτους μήνες της τρέχουσας σεζόν και βρήκε ξανά μετά τις χειμερινές μεταγραφές. Η πίστη.
Στη διπλή διαδρομή του (11 Αυγούστου 2017 – 28 Ιουνίου 2019 και 26 Μαΐου 2021 – σήμερα) ο 56χρονος, πλέον, προπονητής έχει κολλημένα ένσημα 2.049 ημερών στον πάγκο του «Δικεφάλου», με σημαντικό το αποτύπωμά του στις επιτυχίες της τελευταίας επταετίας.
Ο… γιος του Λουτσέσκου
Γεννήθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1969 στο Βουκουρέστι και μεγάλωσε μέσα σε αποδυτήρια ομάδων. Δεν ήταν εύκολα χρόνια για ένα παιδί που έπρεπε να μεγαλώσει με το βάρος του ονόματος «Λουτσέσκου», το οποίο στη Ρουμανία ήταν πασίγνωστο, λόγω των σπουδαίων επιτευγμάτων του πατέρα του, ο οποίος έκανε λαμπρή καριέρα ως ποδοσφαιριστής και προπονητής.
Το 1977, η Ρουμανία χτυπήθηκε από έναν καταστροφικό σεισμό 7,7 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ. Περισσότεροι από 11.000 άνθρωποι τραυματίστηκαν, ενώ από τους 1.578 θανάτους, οι 1.424 είχαν σημειωθεί στο Βουκουρέστι. Ο Μιρτσέα Λουτσέσκου αγωνιζόταν στη Ντιναμό, ωστόσο η σύζυγός του, Νέλι δεν ένιωθε πλέον ασφαλής στην πρωτεύουσα. Ξεκάθαρα φοβόταν για την ασφάλεια του 8χρονου γιου της Ραζβάν.
Η οικογένεια μετακόμισε στη Χουνεντοάρα, μια μικρή πόλη στα δυτικά της Ρουμανίας, όπου ο Μιρτσέα ανέλαβε ως παίκτης-προπονητής στην ομάδα της περιοχής, που αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Β’ κατηγορίας.
«Ήταν μία δύσκολη παιδική ηλικία γιατί κάθε φορά άκουγα «είσαι το παιδί του Λουτσέσκου! Ό,τι κάνεις, γίνεται εξαιτίας του πατέρα σου. Ο προσωπικός μου στόχος ήταν να χτίσω το δικό μου όνομα. Μεγάλωσα με την έμπνευση του, ήμουν μαζί του, είδα και έζησα ανάμεσα στους παίκτες και είδα τη ζωή εντός μιας ομάδας», είχε πει σε μια συνέντευξη στη ρουμανική τηλεόραση.
Η επιβεβαίωση ήρθε από τον ίδιο τον πατέρα του. «Τον έπαιρνα μαζί μου στους αγώνες και τις προπονήσεις όλων των ομάδων που προπονούσα. Αργότερα, όταν έγινε τερματοφύλακας και αγωνίστηκε στην κορυφαία κατηγορία της Ρουμανίας, συνειδητοποίησα ότι είχε τα προσόντα που απαιτούνται για να γίνει καλός προπονητής λόγω του τρόπου με τον οποίο ανέλυε την τακτική ενός αγώνα. Αφού ανακοίνωσε την αποχώρησή του από την ενεργό δράση ως ποδοσφαιριστής, έγινε αντιπρόεδρος στη Ραπίντ Βουκουρεστίου και κατέκτησε το πρωτάθλημα. Είχε πολύ καλές σχέσεις με παίκτες.
Τότε, με ρώτησε αν πρέπει ή όχι να γίνει προπονητής. Του έδωσα μερικές συμβουλές και τον ενθάρρυνα να το κάνει. Όμως η απόφαση ήταν αποκλειστικά δική του. Οι επιτυχίες με τον ΠΑΟΚ, η κατάκτηση του Champions League της Ασίας και η συμμετοχή στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων της FIFA απέδειξε ότι πήρε τη σωστή απόφαση», ήταν τα λόγια του Μιρτσέα Λουτσέσκου η ζωή του οποίου, παρεμπιπτόντως, έγινε ντοκιμαντέρ από τον σκηνοθέτη Ντουμίτρου Γκράουρ και τα 16 επεισόδια στα οποία εμφανίζονται η οικογένεια και ο Ραζβάν, προβλήθηκαν πριν από τρία χρόνια στον τηλεοπτικό σταθμό TVR 1.
Είναι παντρεμένος με την Ανα-Μαρία, τη γυναίκα της ζωής του, παντρεύτηκαν σε πολύ μικρή ηλικία, στα 20-21 τους. Απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ματέι και τη Μαριλού. Στα 56 του έχει τέσσερα εγγόνια! Τον θυμάμαι χαριτολογώντας να λέει, «είμαι ο νεότερος παππούς στον κόσμο», όταν η κόρη του, έφερνε στη ζωή το πρώτο εγγόνι του, ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Δίκιο είχε, ήταν μόλις 48 ετών…
Πηγή: gazzetta.gr
