«Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρις» η Super League1 έγινε άνω-κάτω. Όχι ότι όλα κύλησαν όπως θα έπρεπε στην κανονική διάρκεια του Πρωταθλήματος, αλλά με το καλημέρα στα play offs άρχισε το πάρτι των αντιδράσεων.
Του ΒΑΣΙΛΗ ΜΑΣΤΟΡΑ
Τα ενενήντα λεπτά της πρεμιέρας ήταν αρκετά για να ανάψουν φωτιές. Σαφώς και η εξέλιξη δεν προκάλεσε κάποια έκπληξη, καθώς οι υποψιασμένοι το είχαν προβλέψει ότι στο μίνι Πρωτάθλημα «θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι».
Ετσι χάθηκε μία ακόμη ευκαιρία να αναβαθμιστεί το ποδοσφαιρικό προϊόν, να γίνει περισσότερο ελκυστικό για κόσμο και χορηγούς. Ηταν η ανταγωνιστικότητα που υπήρχε για την πρώτη και τη δεύτερη θέση που δημιούργησε την ψευδαίσθηση ότι μπορεί το εγχώριο ποδοσφαιρικό προϊόν να πάρει υπεραξία.
Μ’ όσα επακολούθησαν της πρεμιέρας πάλι το Πρωτάθλημα έπιασε πάτο. Ολοι είχαν παράπονο και το εξέφραζαν με τον δικό τους τρόπο. Αλλοι με ακραίους χαρακτηρισμούς σε ραδιοφωνικές εκπομπές, άλλοι με επισκέψεις στην ΕΠΟ κι άλλοι με γραπτές ανακοινώσεις. Μπάχαλο, σε τέτοιο βαθμό που να ακούγονται ακόμη και απόψεις του τύπου «δεν τελειώνει αυτό το Πρωτάθλημα».
Δεν ξέρω αν τελικώς θα δικαιωθούν οι απαισιόδοξοι, αλλά το σίγουρο είναι ότι το διαμορφωθέν κλίμα εγκυμονεί κινδύνους για ακραίες εξελίξεις.
Η αφετηρία της έντασης ως συνήθως είναι η διαιτησία. Οι παράγοντες πάντα βρίσκουν μία αφορμή για να στοχοποιήσουν τους διαιτητές όταν η ομάδα τους χάνει κι αυτό είναι το πρόβλημα. Λάθη κάνουν οι διαιτητές σ’ όλα τα γήπεδα της Ευρώπης. Ελάχιστες όμως είναι οι φορές που η ομάδα που αδικήθηκε χαλάει τον κόσμο. Στην Ελλάδα όμως είναι παράδοση οι ομάδες να ασχολούνται με τη διαιτησία από την ημέρα που ορίζονται οι διαιτητές. Κάνουν προληπτική κριτική, πάνω στην οποία πατούν μετά τον αγώνα έτσι κι εκτιμήσουν ότι αδικήθηκαν.
Οσα ευχολόγια κι αν ακουστούν δύσκολα να αλλάξει κάτι. Κάπως ηρέμησαν τα πράγματα όταν άρχισαν να έρχονται ξένοι διαιτητές, αλλά δεν ήθελε πολύ για να στοχοποιηθούν κι αυτοί.
Εχω την άποψη ακόμη και ο κορυφαίος διαιτητής του πλανήτη αν ορισθεί να διαιτητεύσει ελληνικό αγώνα ντέρμπι πάλι ο χαμένος θα εφεύρει λάθη για να γκρινιάξει. Όχι μόνο γιατί αδικήθηκε σε κάποια σφυρίγματα, αλλά γιατί καμία ομάδα δεν αντέχει το 50-50. Γι’ αυτό άλλωστε ποιούν τη νησαν όταν ευνοούνται και δεν λένε μία συγγνώμη στον αντίπαλο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
