Μια ομάδα επιστημόνων από το Ινστιτούτο Γεωλογίας και Ορυκτολογίας της Ισπανίας (CSIC) ανακάλυψε στα ανοικτά της Λανθαρότε, του ανατολικότερου νησιού των Καναρίων Νήσων, ένα τεράστιο υποθαλάσσιο βουνό που δημιουργήθηκε από τρεις ανενεργούς ηφαιστειακούς σχηματισμούς.
Το βουνό έχει διάμετρο περίπου 50 χιλιομέτρων και εκτείνεται 2,3 χιλιόμετρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας. Σύμφωνα με τους γεωλόγους, κατά τη διάρκεια του Ηωκαίνου (56–34 εκατ. χρόνια πριν), το σημείο αυτό φιλοξενούσε ένα αρχιπέλαγος νησιών, με παραλίες, βράχια και αμμόλοφους, που με την πάροδο του χρόνου καταποντίστηκαν.
Η πλατωνική περιγραφή και η γεωλογική πραγματικότητα
Το εντυπωσιακό είναι ότι η τοποθεσία και τα γεωλογικά χαρακτηριστικά του βουνού ταιριάζουν εντυπωσιακά με την περιγραφή της Ατλαντίδας από τον Πλάτωνα. Ο φιλόσοφος στο έργο του «Τίμαιος» και «Κριτίας» περιγράφει μια χαμένη νήσο πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή (σημερινό Στενό του Γιβραλτάρ), η οποία κατοικούνταν από έναν πλούσιο, προχωρημένο πολιτισμό, προτού καταστραφεί από έναν κατακλυσμό βιβλικών διαστάσεων.
Οι επιστήμονες του CSIC δεν ισχυρίζονται ότι βρήκαν την ίδια την Ατλαντίδα. Όμως, παραδέχονται ότι το υποθαλάσσιο ανάγλυφο φέρει ισχυρές ομοιότητες με το θρυλικό νησί, ενισχύοντας την άποψη ότι ο μύθος του Πλάτωνα μπορεί να βασίστηκε σε πραγματικά γεωλογικά συμβάντα.
Από τον Σόλωνα στους Αιγύπτιους ιερείς
Ο ίδιος ο Πλάτωνας δεν είχε προσωπική μαρτυρία για την Ατλαντίδα. Αντίθετα, όπως γράφει, ο μύθος μεταφέρθηκε στον Αθηναίο πολιτικό Σόλωνα, κατά την επίσκεψή του στην Αίγυπτο, όπου ιερείς της Σάιδος του μίλησαν για έναν παλαιό και πανίσχυρο πολιτισμό που καταστράφηκε ξαφνικά.
Η περιγραφή της Ατλαντίδας έχει πυροδοτήσει δεκάδες θεωρίες και αναζητήσεις μέσα στους αιώνες, από τη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό Ωκεανό έως τη Βόρεια Αφρική και την Καραϊβική. Όμως η πρόσφατη ανακάλυψη επαναφέρει τη συζήτηση σε επιστημονική βάση, καθώς προσφέρει ένα γεωλογικά τεκμηριωμένο πλαίσιο για τον τρόπο με τον οποίο ένα ολόκληρο νησιωτικό σύμπλεγμα μπορεί να έχει βυθιστεί.
Μύθος, έμπνευση ή μνήμη μιας πραγματικότητας;
Η νέα ανακάλυψη προκαλεί ενθουσιασμό σε ερευνητές αλλά και διαδικτυακές κοινότητες, που βλέπουν στο υποθαλάσσιο βουνό ίσως όχι την ίδια την Ατλαντίδα, αλλά την πηγή έμπνευσής της. Ίσως, ο μύθος να διατήρησε στη μνήμη της ανθρωπότητας ένα γεγονός μεγάλης γεωλογικής σημασίας – την ξαφνική εξαφάνιση ενός πολιτισμικά ανεπτυγμένου νησιού από τα στοιχεία της φύσης.
Όπως και να έχει, η «Ατλαντίδα» συνεχίζει να γοητεύει και να εμπνέει, όχι μόνο τους κυνηγούς του μύθου αλλά και τους επιστήμονες που αναζητούν συνδέσεις ανάμεσα στην Ιστορία και τη Γεωλογία.
