Σε ολόκληρη την Ευρώπη χθες δύο ειδήσεις κυριάρχησαν. Η πρώτη ήταν η υπόθεση του αγωγού φυσικού αερίου που συνδέει τη Ρωσία με την Ευρώπη και η δεύτερη είδηση ήταν το πολιτικό χάος στο οποίο εισέρχεται και πάλι η Ιταλία.
Της: ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι υπέβαλε χθες το πρωί την παραίτησή του στον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, ο οποίος του ζήτησε να παραμείνει στο αξίωμα με υπηρεσιακή ιδιότητα. Η ανακοίνωση δεν ανέφερε αν ο Ματαρέλα θα διαλύσει το κοινοβούλιο ή θα προκηρύξει πρόωρες εκλογές.
Ωστόσο, αν μια πολιτική προσωπικότητα όπως ο super Mario, όπως είναι το υποκοριστικό του Μάριο Ντράγκι στη Ευρώπη λόγω της επιτυχούς πορείας του στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, δεν μπορεί να ενώσει το ιταλικό πολιτικό σύστημα σε μια σταθερή κυβέρνηση, τότε είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει κανείς άλλος. Οπότε το πιθανότερο είναι να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές.
Η γειτονική Ιταλία, λοιπόν, βαδίζει ολοταχώς για την 68η κυβέρνηση μέσα σε 77 χρόνια. Πρόκειται για ρεκόρ. Ένα θλιβερό ρεκόρ που ως αποτέλεσμα έχει να κρατάει καθηλωμένη μια χώρα που έχει όλα τα προσόντα να αναδειχθεί- όχι μόνο λόγω μεγέθους- σε ηγέτιδα δύναμη της Ευρώπης. Και όλα αυτά λόγω του συστήματος της απλής αναλογικής που ισχύει στη χώρα. Η πτώση των οικονομικών δεικτών και οι πιέσεις που θα δεχθούν τα ιταλικά ομόλογα τις επόμενες ημέρες θα αποδείξει του λόγου το αληθές.
Και μη νομίσετε ότι αυτό ισχύει μόνο στην Ιταλία. Κάτι ανάλογο συνέβη και στη Γαλλία που ο κομματικός πολυκερματισμός δημιουργεί πρόβλημα διακυβέρνησης στον Μακρόν, αλλά και στη Βουλγαρία που η κυβέρνηση έχει πέσει, και στη Σουηδία που η κυβέρνηση μειοψηφίας κλυδωνίζεται, αλλά και στην Ισπανία που οι Podemos έχουν αρχίσει να δημιουργούν προβλήματα ζητώντας τη σύγκλιση παρακολούθησης του κυβερνητικού συνασπισμού.
Με καλή διάθεση μπορεί να ρωτήσει κανείς: «μα για όλα αυτά ευθύνεται η απλή αναλογική;».
Στην απάντηση σε αυτό το εύλογο ερώτημα οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας κάποια δεδομένα:
Η απλή αναλογική, όντως, είναι το πιο δημοκρατικό εκλογικό σύστημα. Το πρόβλημά της, όμως, όπως η ιστορία αποδεικνύει, είναι ότι δεν προσφέρει σταθερότητα στη διακυβέρνηση. Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα οργανωμένα κράτη δεν μπορούν να διοικηθούν με αυτό το σύστημα. Μακάρι να μπορούσαν να κυβερνηθούν με τη μορφή της αθηναϊκής δημοκρατίας, που είναι η πραγματική άμεση δημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι στην πατρίδα του κοινοβουλευτισμού, στη Βρετανία, δεν ακολουθείται η απλή αναλογική. Αντίθετα, εκεί το σύστημα είναι πλειοψηφικό σε μονοεδρικές μικρές περιφέρειες.
Πρέπει επίσης να λάβουμε ως δεδομένο τον ανθρώπινο παράγοντα. Και ο ανθρώπινος παράγων θέλει την πλειονότητα των πολιτικών να επιχειρούν να εκμεταλλευθούν λάθη των αντιπάλων τους -ακόμα και των συγκυβερνητών τους- αλλά και συγκυρίες, προκειμένου να επωφεληθούν κομματικά. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της πτώσης της κυβέρνησης Κόντε στην Ιταλία τον Ιανουάριου 2021, όταν ο πρώην πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, χωρίς λόγο απέσυρε την εμπιστοσύνη του την ώρα που η χώρα του βρισκόταν στη δίνη της πανδημίας με 80.000 νεκρούς, εκτιμώντας ότι θα επωφεληθεί κομματικά.
Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι στην Ιταλία από το 1946 και μετά μόνο 15 κυβερνήσεις έμειναν περισσότερο από ενάμιση χρόνο. Ενώ υπήρχαν κυβερνήσεις που έμειναν στην εξουσία μόλις για δύο ή τρεις μήνες.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: Μπορεί ποτέ ένα κόμμα να καταφέρει να υλοποιήσει οποιοδήποτε πρόγραμμα μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα; Όλες οι χώρες που προόδευσαν στη μεταπολεμική περίοδο είχαν σταθερές κυβερνήσεις. Και αυτήν την περίοδο η Ευρώπη -περισσότερο από ποτέ στην ιστορία της- χρειάζεται πολιτική σταθερότητα και ισχυρές κυβερνήσεις.
Το πιθανότερο, η Ιταλία να ξαναπάει σε εκλογές. Όμως στις εκλογές -το έχουμε βιώσει όλοι- γίνεται ρεσιτάλ λαϊκισμού. Οι εκλογές πρέπει να γίνονται σε σταθερά χρονικά διαστήματα, ώστε τα κόμματα να κρίνονται επί συγκεκριμένου προγράμματος που εφάρμοσαν, αλλά και για να αποτρέπονται οι λαϊκίστικες κορόνες.
Και σε αυτό λέμε «μπράβο» στον κ. Μητσοτάκη, που απέτρεψε τις λαϊκίστικες σειρήνες στο Μαξίμου και επιμένει να γίνουν οι εκλογές στο τέλος της τετραετίας.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL





