Η νίκη των Αδελφών της Ιταλίας (FdI) στις ιταλικές εκλογές ήταν αναμενόμενη βάσει των polls. Εκτός απροόπτου, το εθνικιστικό κόμμα της Τζόρτζια Μελόνι θα σχηματίσει κυβέρνηση σε συνεργασία με την ακροδεξιά Λέγκα του Βορρά του Ματέο Σαλβίνι και τη δεξιά Φόρτσα Ιτάλια του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Όπως φαίνεται, η Ιταλία των 30 πρωθυπουργών και σχεδόν διπλάσιων κυβερνήσεων από το 1946 θα έχει την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό στην ιστορία της.
Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΒΑΧΤΣΙΑΒΑΝΟΥ
Η ιδεολογία της Μελόνι συνοψίζεται με ακρίβεια σε πρόσφατη ομιλία της στο ακροδεξιό «Vox» στην Ισπανία: «Ναι στον θεσμό της οικογένειας, όχι στο λόμπι της LGBT κοινότητας, ναι στη σεξουαλική ταυτότητα, όχι στην ιδεολογία με βάση το φύλο, όχι στην ισλαμιστική βία, ναι στα ασφαλή σύνορα, όχι στη μαζική μετανάστευση, όχι στα μεγάλα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, όχι στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών». Οι συνεργάτες της στην κυβέρνηση, μάλιστα, έχουν και αυτοί τη δική τους δεξιά ατζέντα, με κοινό παρονομαστή τις κακές σχέσεις με την ΕΕ. Σχετικά με τη Ρωσία, σε αντίθεση με τη Μελόνι, η οποία έχει λάβει ξεκάθαρα θέση κατά της Ρωσίας, ο Ματέο Σαλβίνι, σαν πιστός θαυμαστής του Πούτιν, έχει διαφωνήσει με την πολιτική των κυρώσεων, ενώ ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είχε πρόσφατα δηλώσει ότι λίγο πολύ η Ρωσία εξωθήθηκε να εισβάλει στην Ουκρανία. Οι ενδοκυβερνητικοί συσχετισμοί θα είναι λεπτοί από την πρώτη μέρα.
Όπως είχε πει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κάποτε, όμως, στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται και δεν λέγονται και πράγματα που λέγονται και δεν γίνονται. Η Μελόνι το έχει αντιληφθεί και έχει λειάνει τη ρητορική της σε σχέση με παλαιότερα. Για παράδειγμα, μπορεί το FdI να υποστηρίζει με θέρμη τις χριστιανικές αξίες, αλλά η Μελόνι έχει δηλώσει πως δεν σκοπεύει να καταργήσει τις αμβλώσεις. Μπορεί να τα βάζει με το «LGBT λόμπι», αλλά δύσκολα θα πάρει πίσω τα ισχύοντα δικαιώματά τους. Μπορεί να μειωθεί η παράνομη μετανάστευση, αλλά η κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει ενάντια στους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου.
Τέλος, το άπειρο στη διακυβέρνηση FdI, το οποίο πήρε μόλις 4% στις εκλογές του 2018, αναμένεται να αντιμετωπίσει τις πιο σοβαρές προκλήσεις στην οικονομία, η οποία διακρίνεται από στασιμότητα, χαμηλή παραγωγικότητα και υψηλή ανεργία, κυρίως στους νέους. Η Ιταλία κάθεται πάνω σε ένα χρέος σχεδόν 3 τρισ. ευρώ, ίσο με το 150% του ΑΕΠ, και έχει παραδοσιακά κακή παράδοση στην απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων, όπως τα σχεδόν 200 δισ. ευρώ του Ταμείου Ανάκαμψης, τη χρήση των οποίων θέλει να επαναδιαπραγματευθεί εν μέρει με την Ευρώπη η Τζόρτζια Μελόνι.
Ο σχηματισμός της πιο δεξιάς κυβέρνησης συνεργασίας από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στην Ιταλία είναι, αναμφίβολα, κακά μαντάτα για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά τα περιθώρια ελιγμών της Μελόνι δεν είναι μεγάλα. Το ερώτημα είναι ένα: Αν η κατάσταση στην οικονομία γίνει δύσκολη για την Ιταλία, ποια πορεία θα ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση; Θα λάβει μετριοπαθείς αποφάσεις ή θα πνιγεί από τον λαϊκισμό; Η πολιτική ιστορία της Ιταλίας και οι ενδοκυβερνητικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μεγάλη αισιοδοξία.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
