Λέγουν ορισμένοι και πολύ ορθά ότι στη διπλωματία και στην πολιτική ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες… Παρακολουθώντας επισταμένως την κλιμάκωση της τουρκικής εχθρότητας, τίθεται ευλόγως το ερώτημα: «Πού το πάει τελικά ο Ταγίπ Ερντογάν;».
Μα νομίζω το αποκάλυψε εμμέσως πλην σαφώς ο βρετανικός Τύπος και συγκεκριμένα η «Sunday Express» του Λονδίνου που ανέφερε πρόσφατα ότι ο Ερσίν Τατάρ ζήτησε από τον Ερντογάν να θέσει το καθεστώς των Κατεχομένων στο τραπέζι των προγραμματισμένων συνομιλιών του ΝΑΤΟ. Ο Τατάρ, μάλιστα, δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα ότι στόχος του είναι να αναγνωριστούν τα Κατεχόμενα ως ξεχωριστή χώρα.
Η Βρετανία, ως γνωστόν, διατηρεί δύο μεγάλες βάσεις στο νότιο μέρος της Κύπρου. Η παρουσία, όμως, των βάσεων δεν απέτρεψε την Τουρκία από το να εισβάλει το 1974, γεγονός που δεν παραβλέπεται ούτε από τον Ερντογάν ούτε από τη βρετανική κυβέρνηση. Η Κύπρος είναι κράτος-μέλος της ΕΕ, αλλά όχι του ΝΑΤΟ. Αυτό το τελευταίο στοιχείο επιτρέπει στον Τούρκο πρόεδρο να ασκήσει πιέσεις για να βάλει στο τραπέζι την αναγνώριση των Κατεχομένων. Ενώ η διεθνής αναγνώριση της αποκαλούμενης «ΤΔτΒΚ» θα ήταν πολιτικά δυσάρεστη για σχεδόν όλους εκτός της Τουρκίας και των ίδιων των Κατεχομένων, θα δώσει στον Ερντογάν μέρος της περιφερειακής του ισχύος και της χαμένης του αξιοπιστίας, η οποία δέχεται πλήγματα από την πολεμική του ρητορική στην Ανατολική Μεσόγειο, τις προκλήσεις του στην Κύπρο, τις μονομερείς ενέργειές του στη Συρία και την αποτυχία του να εκμεταλλευτεί την εποπτεία της Τουρκίας στον Βόσπορο για να εμποδίσει τα ρωσικά πλοία να εισέλθουν στη Μαύρη Θάλασσα.
Ο Τούρκος πρόεδρος χρησιμοποιεί την παγκόσμια κρίση που εκτυλίσσεται γύρω από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία για να αποσπάσει παραχωρήσεις από τη Δύση και τη Μόσχα και να επιτύχει ορισμένους από τους μακροχρόνιους στόχους της Τουρκίας. Ακόμα και το μπλοκάρισμα της ένταξης της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, λόγω της υποτιθέμενης υποστήριξης αυτών των χωρών στους Κούρδους, κρύβει πίσω του το Κυπριακό.
Μπορεί να τα βάλει στη ζυγαριά; Η όποια απάντηση είναι παρακινδυνευμένη… Πάντως όλος αυτός ο καμβάς γεννά ένα ακόμα ερώτημα: Ποιον συμφέρει ενδεχόμενη εκδίωξη ή αποχώρηση της Αγκύρας από το ΝΑΤΟ; Μπορεί κάποιος να εγγυηθεί ότι κάτι τέτοιο δεν θα οδηγούσε σε περαιτέρω έξαρση της έντασης; Ο Ερντογάν πρέπει να «ξαναδιαβαστεί» ως case study και πρέπει να καταλάβουμε σωστά την Ιστορία. Η Κύπρος δεν κείται μακράν…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
