Ανάμεσα στο άσπρο και το μαύρο υπάρχουν αμέτρητες αποχρώσεις του γκρι. Μια ψυχρή αποτίμηση των αποτελεσμάτων της διήμερης Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, στο κατ’ εξοχήν εγχώριου ενδιαφέροντος ζήτημα των ελληνοτουρκικών σχέσεων, επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Όσοι κραύγαζαν προκαταβολικά ότι επέρχεται καταστροφή σήμερα θα πρέπει να σιωπήσουν. Το ίδιο και όσοι -αν υπήρχαν- επένδυαν στο απόλυτο ναυάγιο της τουρκικής διπλωματίας.
Της: ΕΛΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΥ
Ο πρόεδρος Ερντογάν, έμπειρος στα πολιτικά παρασκήνια και τα διπλωματικά παζάρια, οργάνωσε την «παρτίδα» μεθοδικά και μετέβη στη Μαδρίτη γνωρίζοντας ότι κάτι θα κερδίσει και κάτι όχι. Και θα το κέρδιζε διότι η Τουρκία παραμένει μια ιδιαίτερα σημαντική χώρα για τη συνολική αρχιτεκτονική του ΝΑΤΟ, συνεισφέρει πάνω από το 2% του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες και διαδραματίζει κομβικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή με φόντο και τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Αυτές που σίγουρα έχασαν είναι η Φιλανδία και η Σουηδία, οι οποίες οδηγήθηκαν σε μια συμφωνία επώδυνη για το αξιακό τους σύστημα.
Τι κέρδισε ο Ερντογάν; Στη «μικρή εικόνα» όσα περιλαμβάνει η συμφωνία με τις δύο βαλτικές χώρες και στη «μεγάλη» το «ξεπάγωμα» των σχέσεων της Άγκυρας με τις ΗΠΑ έπειτα από μια μεγάλη περίοδο πολικών θερμοκρασιών, με τελικό στόχο το «πράσινο φως» για την προμήθεια υψηλής ποιότητας αμυντικού εξοπλισμού και την υπέρβαση του σκοπέλου από τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τα F-35.
Οι σχέσεις των δύο χωρών βγήκαν από τον «πάγο», αλλά ο Τούρκος πρόεδρος πήρε μόνο μια υποσχετική από τον Αμερικανό πρόεδρο ότι θα εργαστεί για το ζήτημα των F-16. Αυτό στην πράξη σημαίνει ότι ο κ. Μπάιντεν θα εργαστεί για να μεταβάλει την άποψη στο Κογκρέσο.
Μόνο που η μεταστροφή του Κογκρέσου δεν εξαρτάται μόνο από τον Αμερικανό πρόεδρο ή το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Όσο και αν το θέλουν, αν το Σώμα δεν λάβει τις εγγυήσεις που θα ζητήσει από την ίδια την Τουρκία, κυρίως για τις σχέσεις της με τη Ρωσία, δεν πρόκειται να δώσει το «πράσινο φως».
Ο πρωθυπουργός στη χθεσινή συνέντευξη που παραχώρησε στη Μαδρίτη μετά το πέρας της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ είπε μια κομβική φράση: «Εμείς θέλουμε τον Ερντογάν συνομιλητή».
Ορθώς. Κανέναν δεν συμφέρει, και πάντως όχι την Αθήνα, ένας απομονωμένος, ανεξέλεγκτος Ερντογάν, ο οποίος θα πιέζεται ασφυκτικά από τους εθνικιστές κυβερνητικούς εταίρους και την έξαλλη αντιπολίτευση, χωρίς να μπορεί να παρουσιάσει κάποιο σημαντικό αποτέλεσμα για τη χώρα του.
Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένας ορατός κίνδυνος. Η μεταστροφή του Τούρκου ηγέτη στην εισδοχή των δύο σκανδιναβικών χωρών στο ΝΑΤΟ να μεταφραστεί και σε ευνοϊκή μεταχείριση στα άλλα θέματα που διαρκώς και με ένταση θέτει στο τραπέζι η Άγκυρα.
Να μην οδηγηθούν, με άλλα λόγια, οι ΗΠΑ στην κατανόηση μιας λογικής «γκριζαρίσματος» διάφορων περιοχών στο Αιγαίο, διότι αυτό θα άνοιγε την όρεξη του Ερντογάν να κλιμακώσει την επιθετική του στρατηγική και, γιατί όχι, να επιχειρήσει τη δημιουργία κάποιου είδους «τετελεσμένων».
Tι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι η κατάσταση της αυξημένης εγρήγορσης και των γρήγορων ανακλαστικών πρέπει να παραμείνει ως έχει. Να συνεχίσει η Αθήνα να προετοιμάζεται έναντι κάθε απειλής και παράνομης διεκδίκησης μπορεί να εγείρει η Τουρκία και ταυτοχρόνως να μελετήσει κάθε διμερές ζήτημα και συνθήκη που μπορεί να φέρει την Άγκυρα σε δύσκολη θέση.
Ο αγώνας έναντι των τουρκικών προκλήσεων και των ανιστόρητων διεκδικήσεων είναι αέναος. Απαιτεί γερά νεύρα, επιθετική διπλωματία και πολύ καλή νομική οχύρωση.
ΥΓ.: Προς αυτή την κατεύθυνση είναι εθνικά ωφέλιμο να πιέζει και η αντιπολίτευση. Και όχι να προκαταλαμβάνει εξελίξεις και δράματα χωρίς αυτά να συμβούν. Ιδιαίτερα η αξιωματική αντιπολίτευση που έχει περάσει από τη βάσανο των ελληνοτουρκικών σχέσεων και πολύ πρόσφατα επέλεξε να καταψηφίσει τον αμυντικό προϋπολογισμό, τις αμυντικές συμφωνίες με Γαλλία και ΗΠΑ, τα Rafale με αστερίσκους και σήμερα επιτίθεται στην κυβέρνηση γιατί οι ΗΠΑ… πιθανόν μπορεί να αναβαθμίσουν τα F-16 των Τούρκων…
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
