, Τετάρτη
30 Νοεμβρίου 2022

Ο Ερντογάν κλιμακώνει, εμείς;

Όσο περνούν οι μέρες, τόσο αρχίζει και σχηματοποιείται η εκτίμηση -γενικευμένη πλέον- ότι η Τουρκία έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα και ότι πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για όλα.

Η χθεσινή, ακαριαία απάντηση Ερντογάν στο μήνυμα του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη ότι ο τουρκικός αναθεωρητισμός έχει απέναντί του την ΕΕ και το ΝΑΤΟ -«δεν θα σώσουν την Ελλάδα ούτε η Ευρώπη ούτε οι ΗΠΑ»- είναι μία ακόμα ισχυρή ένδειξη ότι ο Τούρκος πρόεδρος έχει χαράξει πορεία και δεν την ανακόπτει για κανέναν λόγο. Όπως επίσης και η μεταμεσονύκτια σύσκεψη το βράδυ της Δευτέρας προς Τρίτη του Χουλουσί Ακάρ με τους Τούρκους στρατηγούς για τα νησιά του Αιγαίου.

Η ανάλυση ότι ο «σουλτάνος» προσπαθεί να συσπειρώσει το εκλογικό του ακροατήριο γιατί φοβάται ήττα στις εκλογές, με ό,τι αυτό θα σημάνει για τις δικαστικές του εμπλοκές, προφανώς έχει βάση. Στη μεγάλη εικόνα, όμως, δεν υπάρχει μόνο αυτό «το εικονίδιο».

Υπάρχει, με όλο και μεγαλύτερη ένταση, το αφήγημα ότι η Ελλάδα «επιτίθεται» στην Τουρκία με τις πλάτες των συμμάχων της, κυρίως των ΗΠΑ, οι οποίες την εξοπλίζουν συστηματικά, προκειμένου να ανακόψουν ή και ανατρέψουν τον στόχο της Άγκυρας να διαδραματίσει τον ηγεμονικό ρόλο που της αναλογεί στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται στην ευρύτερη περιοχή, αλλά και παγκοσμίως. Τον ρόλο που της αναλογεί στις νέες ισορροπίες ισχύος του πλανήτη.

Ταυτοχρόνως, επιτίθεται και στην ΕΕ, την οποία παρουσίασε χθες με τους γνωστούς τρεις πιθήκους (δεν βλέπω, δεν ακούω, δεν μιλάω), υπονοώντας σαφώς ότι η Ευρώπη εξακολουθεί να στηρίζει την Ελλάδα παρά τις «προκλητικές σε βάρος της Τουρκίας συμπεριφορές».

Πίσω από όλα αυτά κρύβεται η βαθιά του ενόχληση, αν όχι ανησυχία, για το γεγονός ότι οι στρατιωτικοί συσχετισμοί στο Αιγαίο αλλάζουν και ότι την ίδια ώρα που οι ΗΠΑ αναβαθμίζουν διαρκώς τη θέση της Ελλάδας στην περιοχή και η Γαλλία έχει συνάψει συμφωνία αμυντικής συνεργασίας, ο ίδιος και η χώρα του δεν έχουν κατορθώσει να αποσπάσουν το πολυπόθητο «ναι» για τα αμερικανικά F-16.

Ο τρόπος που τους τελευταίους μήνες, ιδιαίτερα από το καλοκαίρι και μετά, συμπεριφέρεται, θυμίζει σε πολλά την τακτική του Ρώσου προέδρου πριν από την εισβολή στην Ουκρανία. Για αρκετό διάστημα και πολύ συστηματικά, ο κ. Πούτιν προσπαθούσε να πείσει το εσωτερικό του ακροατήριο αλλά και τον εξωτερικό περίγυρο ότι η Ουκρανία ετοιμάζεται να μπει στο ΝΑΤΟ για να επιτεθεί στη Ρωσία!

Κάτι ανάλογο κάνει και ο Ερντογάν. Προσπαθεί να εμφανίσει την Ελλάδα ως επιτιθέμενη, ως τη χώρα που απειλεί την ασφάλεια και την ακεραιότητα της Τουρκίας(!), και που εξοπλίζεται «σαν αστακός» από τους Αμερικανούς συμμάχους για να επιτεθεί στην Τουρκία.

Έτσι, στρώνει το έδαφος για να νομιμοποιήσει, όπως πιστεύει, μια ενδεχόμενη ενέργεια σε βάρος της Ελλάδας που θα έχει, μάλιστα, προληπτικό χαρακτήρα.

Αυτό που παραγνωρίζει είναι ότι οι εξελίξεις δεν δικαίωσαν τον Πούτιν. Όχι μόνο στο στρατιωτικό πεδίο, αλλά κυρίως στη σύγκρουσή του με τη Δύση, η οποία δεν περίμενε ποτέ να συντονιστεί και να αντιδράσει τόσο δυναμικά, αντιλαμβανόμενη ότι το παραμύθι του δεν είχε δράκο.

Αυτό δεν λαμβάνει σοβαρά υπόψη του ο κ. Ερντογάν και κλιμακώνει, αναζητώντας νομιμοποιητική βάση για να προβεί σε μία ενέργεια που, όπως όλα δείχνουν, θα συνδέεται με τον εξοπλισμό της χώρας μας από τις συμμαχικές δυνάμεις. Είναι πολύ αμφίβολο αν θα πείσει ακόμα και τους πιο φιλότουρκους ή επιτήδεια ουδέτερους, όπως, πχ, ο γγ του ΝΑΤΟ κ. Γενς Στόλτενμπεργκ που επιμένει να μιλάει για διαφορές μεταξύ των δύο χωρών που πρέπει να λυθούν ειρηνικά.

Μάλλον ήρθε η ώρα να τα πούμε έξω από τα δόντια και στους συμμάχους μας για να γνωρίζουν τι ετοιμάζει η Τουρκία.

Στο πεδίο, οι Ένοπλες Δυνάμεις είναι σε απόλυτη εγρήγορση, 24 ώρες το 24ωρο. Στην ξηρά, στον αέρα και στη θάλασσα. Στο διπλωματικό πεδίο, όμως, ήγγικεν η ώρα να βάλουμε τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL