Ένα δημοσίευμα του Politico έφερε στο προσκήνιο τις σχέσεις της Τουρκίας με το Ιράν, οι οποίες είναι αλληλένδετες σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Τουρκία είναι ένας από τους μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους του Ιράν και βασίζεται από αυτό στις εισαγωγές ενέργειας.
Της ΑΛΕΞΙΑΣ ΤΑΣΟΥΛΗ
Η Τουρκία είναι επίσης ο κορυφαίος τουριστικός προορισμός για τους Ιρανούς, πολλοί από τους οποίους έχουν επίσης ιδιοκτησία στη χώρα.
Ενδεικτική των δεσμών τους είναι η συνάντηση του Ταγίπ Ερντογάν στην Τεχεράνη το καλοκαίρι που μας πέρασε με τον Ιρανό πρόεδρο Εμπραχίμ Ραΐσι. Οι δύο χώρες σχεδίαζαν να τετραπλασιάσουν το διμερές τους εμπόριο στα 30 δισ. δολάρια. Και ενώ ο Τούρκος πρόεδρος βαδίζει προς τις εκλογές ακολουθώντας την τακτική του Ιράν ετοιμάζεται να καταθέσει στο Κοινοβούλιο τροπολογία του Συντάγματος που θα αφορά τη χρήση της ισλαμικής μαντίλας στην καθημερινή ζωή, στο σχολείο και στη δουλειά.
Η ιστορία της μαντίλας πάει πολύ πίσω, όταν οι Αρχές της νεαρής Τουρκικής Δημοκρατίας τηρούσαν αρχικά αποθαρρυντική στάση απέναντι στη χρήση της μαντίλας. Στη συνέχεια απαγορεύτηκε προοδευτικά στην εκπαίδευση και τις δημόσιες υπηρεσίες, για να αποκατασταθεί το 2008 υπό την ισλαμοσυντηρητική διακυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης. Το AKP ήρε αρχικά την απαγόρευση στα πανεπιστήμια, έπειτα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, στις δημόσιες υπηρεσίες, στο Κοινοβούλιο, ακόμη και στην αστυνομία.
Στο αντίποδα όμως, στο Ιράν παρακολουθούμε συγκλονιστικές αλλαγές. Το Ιράν βιώνει τον μεγαλύτερο ξεσηκωμό από το 1979, ενώ, σύμφωνα με ΜΚΟ που παρακολουθεί αν τηρούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα τις τελευταίες εβδομάδες, έχουν σκοτωθεί 215 άνθρωποι και έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις.
H σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η δολοφονία της 22χρονης Μάχσα Αμίνι από την τότε αστυνομία ηθικής επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα της. Οι διαδηλώσεις ξεκίνησαν από Ιρανές νεαρές γυναίκες και με τη βοήθεια των κοινωνικών δικτύων συμμετέχουν χιλιάδες νέοι πολίτες σε πολλές γειτονιές σε πανεπιστήμια και σχολεία. Πλούσιοι Ιρανοί πολίτες και εργάτες κουρδικής καταγωγής, όλοι κατέβηκαν ενωμένοι με ένα κοινό αίτημα, την αλλαγή καθεστώτος.
Από το 1979 βέβαια μεσολάβησαν και άλλες μικρές, δειλές επαναστάσεις. Το 2008 λόγω των νοθευμένων εκλογών, το 2018 λόγω του πληθωρισμού και της κακής οικονομικής διαχείρισης και το 2019 λόγω της αύξησης της τιμής της βενζίνης. Και τότε οι Ιρανοί κατέβηκαν στους δρόμους, αλλά γρήγορα δόθηκε ένα τέλος σε αυτές τις διαμαρτυρίες.
Οι Ιρανοί σιγά σιγά αντιλαμβάνονται ότι το κλειδί για την πραγματική απελευθέρωση των γυναικών είναι η νομοθέτηση για το δικαίωμα των γυναικών να επιλέγουν. Να αποφασίζουν πότε και αν πρέπει να μείνουν έγκυοι, πόσα παιδιά να κάνουν, να φορούν ή όχι μαντίλα, οι γυναίκες πρέπει να είναι ελεύθερες να αποφασίζουν μόνες τους. Έχει ακόμη δρόμο, αλλά κάτι κινείται. Αναρωτιέμαι λοιπόν σε τι αποσκοπεί η τροπολογία που σκέφτεται να φέρει ο Τούρκος πρόεδρος. Ενδεχομένως για άλλη μια φορά ερμηνεύει λάθος όσα συμβαίνουν στον κόσμο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ POLITICAL
