Το πρόβλημα της στέγασης των φοιτητών της μεγαλύτερης πανεπιστημιούπολης της χώρας στη Θεσσαλονίκη δεν είναι τωρινό. Οι φοιτητικές εστίες του ΑΠΘ μοιάζουν με φόντο ταινίας του Τομπ Χούπερ. Δεν είναι μόνο οι άθλιες και ελλιπέστατες συνθήκες διαβίωσης. Είναι πρωτίστως το θέμα της ασφάλειας.
Με τους αριθμούς δεν τα βάζεις… Στο ΑΠΘ φοιτούν 75.000 περίπου φοιτητές. Εξ’ αυτών ενεργοί, δηλαδή όσοι έχουν εγγραφεί πριν από έξι ή επτά χρόνια το πολύ, υπερβαίνοντας κατά δύο μόνο έτη τον προβλεπόμενο χρόνο φοίτησης, είναι 43.000 περίπου. Στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας οι εγγεγραμμένοι φοιτητές είναι 17.000 περίπου και οι ενεργοί φοιτητές περί τους 10.000. Οι φοιτητικές εστίες μπορούν να φιλοξενήσουν στην καλύτερη των περιπτώσεων 1740 άτομα. Όσες και οι κλίνες, υπό την προϋπόθεση, ότι κλίνη δηλαδή κρεβάτι σημαίνει, ένα έπιπλο με τέσσερα «πόδια», μια βάση και ένα στρώμα. Πολλά από αυτά δεν έχουν στρώμα. Ουσιαστικά, οι φοιτητικές εστίες του ΑΠΘ (και του ΠΑΜΑΚ) μπορούν να «εξυπηρετήσουν» κάτι περισσότεροι από το 3% των ενεργών φοιτητών.
Η πρυτανεία Θεσσαλονίκης σηκώνει τα χέρια ψηλά. Προφανώς και θα ρίξει τις ευθύνες στην υποχρηματοδότηση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, στην κρίση που μείωσε την κρατική χρηματοδότηση κατά 70% από το 2010. Το χειρότερο είναι μια σχετική αδιαφορία που αντιμετωπίσαμε στις οχλήσεις μας λες και η ανάδειξη ενός προβλήματος που απασχολεί χιλιάδες οικογένειες δεν απασχολεί τους ακαδημαϊκούς. Αντί, η ίδια η πρυτανεία να αναδείξει το θέμα προφανώς, έχει άλλες προτεραιότητες.
Με την ψήφιση του νομοσχεδίου περί της ίδρυσης μη κρατικών πανεπιστημίων, μια λύση θα ήταν η καθιέρωση ενός μοντέλου διοίκησης των δημοσίων πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Κυρίως σε θέματα στέγασης και σίτισης των φοιτητών. Για παράδειγμα, οι εκπτώσεις 40% και 50% σε μειοδοτικούς διαγωνισμούς στις φοιτητικές εστίες για τα ημερήσια γεύματα είναι λογικό να εγείρουν προβληματισμό αφού το κόστος παραγωγής των γευμάτων αυξάνεται σε βάρος της ποιότητας. Αλλά αν, η διοίκηση της ακαδημαϊκής κοινότητας, έστω με εξωτερική ανάθεση διαχείρισης απευθυνόταν σε μεγάλες βιομηχανίες τροφίμων ή γαλακτομικών, είναι βέβαιο ότι θα εξασφάλιζαν ακόμη και χορηγίες δωρεάν γευμάτων στο πλαίσιο της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης της κάθε επιχείρησης. Κάποιες το κάνουν ήδη σε επίπεδο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης μοιράζοντας δωρεάν σχολικά μικρογεύματα ημερησίως σε δυσπρόσιτες περιοχές.
Πριν από λίγο καιρό στις πρυτανικές εκλογές, η εκλογή του καθηγητή Γεωπονίας Απόστολου Αποστολίδη, ως μεταβατικού πρύτανη, χαιρετίστηκε με ικανοποίηση διότι γνωρίζαμε το έργο και την επιστημονική κατάρτισή του. Υποσχέθηκε δε, ως μεταβατικός πρύτανης να συμβάλει στην εύρυθμη και δημιουργική λειτουργία του ΑΠΘ. Πέρα από τα ακαδημαϊκά καθήκοντα, τα ζητήματα της φοιτητικής στέγασης και σίτισης θεωρούνται εξίσου σημαντικά. Και φαντάζομαι ότι δε ζει αλλού κομίζοντας «Γλαύκα εις Αθήνας» για τις θλιβερές εικόνες των συνθηκών διαβίωσης των φοιτητών του Ιδρύματος στο οποίο προϊσταται. Γιατί καλές οι φωνές και τα τσιτάτα, μέχρι τη στιγμή που θα επιστρέψεις σε ένα μουχλιασμένο δώμα ξαπλώνοντας σε κρεβάτι δίχως στρώμα.
