Ο λόγος που ο Μπερλουσκόνι επανεκλεγόταν συνεχώς ήταν ότι εκπροσωπούσε ένα μέρος της Ιταλίας που τοποθετούσε και εξακολουθεί να τοποθετεί το χρήμα και την εξουσία πάνω από τη δικαιοσύνη και ηθική.
Αν διαβάσει κανείς το βιβλίο του Έρικ Χομσμπάουμ «Η εποχή των άκρων» που συνοψίζει όλη την περίοδο από την Ειρήνη της Βετσφαλίας μέχρι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, του δημιουργείται η αίσθηση ενός έργου που το ζει σήμερα με τις ίδιες λεπτομέρειες και προβολές. Θυμήθηκα το εμβληματικό βιβλίο παρακολουθώντας το σχολιασμό του θανάτου του Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Η αλήθεια είναι ότι οι λάτρεις του καλού ποδοσφαίρου, είχαν κάθε λόγο να θλίβονται αναπολώντας τη θρυλική Μίλαν που παρέλαβε καταρρέουσα και την κατέστησε θαύμα του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Με τος Αρίγκο Σάκι, Φάμπιο Καπέλο αλλά και Κάρλο Αντσελότι, των ηπερηχητικών Ολλανδών Φαν Μπάστεν, Ράικαρντ και Γκούλιτ και των εμβληματικών Μπαρέζι, Τασότι, Μαλντίνι, Κοστακούρτα και τόσων άλλων. Κατέκτησε τα πάντα, Πρωταθλητριών, Τσάμπιονς Λιγ, Διηπειρωτικά, πρωταθλήματα Ιταλίας, κύπελλα, Σούπερ καπ. Αποχώρησε το 2017 όταν διαπίστωσε ότι η είσοδος των πετροδόλαρων και των σεϊχηδων από τη Σ. Αραβία θα καθιστούσε οποιαδήποτε ανταγωνισμό από τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές οικογένειες, απονενοημένο ρομαντισμό.
Επικρίθηκε στην πολιτική σταδιοδρομία του μολονότι καταγράφεται ως ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της Ιταλίας. Ακροβατώντας στον πολιτικό πολιτισμό και ξεστομίζοντας θανατηφόρες ατάκες δε δίσταζε να χαρακτηρίζει τον Μάρτιν Σουλτς ως Kapo των ναζί σε πολεμική ταινία ή να στήσει την Γερμανίδα πρώην καγκελάριο Ανκελα Μέρκελ που περίμενε να τον υποδεχθεί κάνοντας, συνομιλώντας στο κινητό του, καθώς επίσης και να πρωτοχαρακτηρίσει τον Μπάρα Ομπάμα κατά την πρώτη εκλογή του ως έναν «όμορφο και ηλιοκαμμένο …νεαρό». Η καριέρα του σημαδεύτηκε επίσης από σεξουαλικά και συναφή σκάνδαλα διαφθοράς που συνοψίζονται από αστείες ιστορίες για σεξουαλικά πάρτι «bunga bunga» στην πολυτελή βίλα του έξω από το Μιλάνο, ισχυρισμούς για παράνομο σεξ με μια 17χρονη χορεύτρια νυχτερινού κέντρου και επακόλουθες καταγγελίες για παραποίηση μαρτύρων.
Οι παραλληλισμοί με τον Ντόναλντ Τραμπ είναι εντυπωσιακοί : και οι δύο άνδρες ξεκίνησαν ως μεγιστάνες του real estate, έγιναν αστέρια των μέσων ενημέρωσης και παρασύρθηκαν στην πολιτική. Και οι δύο έχουν επισημάνει την υπονόμευση των καθιερωμένων θεσμών της χώρας τους, συμπεριλαμβανομένου του Τύπου και της δικαιοσύνης.
Στην πραγματικότητα, η υστεροφημία του Μπερλουσκόνι θεοποιήθηκε από τους ίδιους οπαδούς της λαϊκίστικης τακτικής τους. Να παρουσιάζονται ως η αληθινή φωνή του λαού ενάντια σε μια άγνωστη και διεφθαρμένη ελίτ. Ωστόσο, πέρα από την επιρροή του ως ιδιοκτήτης σε ΜΜΕ ο λόγος που ο Μπερλουσκόνι επανεκλεγόταν συνεχώς ήταν ότι εκπροσωπούσε ένα μέρος της Ιταλίας που τοποθετούσε και εξακολουθεί να τοποθετεί το χρήμα και την εξουσία πάνω από τη δικαιοσύνη και ηθική.
Ο θάνατός του θα περίμενε κανείς να τεμαχίσει την «εισβολή των άκρων» η οποία ωστόσο, δεν περιορίζεται σε κάποιες περιθωριακές νησίδες, στο Νότο της Ευρώπης, αλλά καλύπτει πολύ μεγαλύτερο μέρος του δυτικού συστήματος. Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ έχει ήδη δρομολογηθεί αλλά έχοντας ξεπεράσει προ πολλού τη «μόδα», η επικίνδυνη προοπτική αφορά στην εξοικίωσή μας με τη μορφή του τέρατος, όπου το θύμα δεν εθίζεται μόνο στο φόβο προς το δήμιο του αλλά υποχρεώνεται να τον συμπαθεί.
Οι προκλήσεις της νέας ελληνικής κυβέρνησης είναι ακριβώς αυτές: Να κόψει τον ομφάλιο λώρο προς κάθε επιχείρηση γοητείας προωθείται από σκοτεινές φιγούρες που έχουν την ικανότητα να αμβλύνουν οξείες γωνίες αποκρύπτοντας τις πραγματικές ιδεολογικές καταβολές τους. Κι αν αυτό μπορεί να θεωρείται σχετικώς εύκολο στις τάξεις των απέναντι κομμάτων, δεν είναι διόλου ευδιάκριτο στους κόλπους του εσωτερικού της. Κι αν η θεοποίηση του Μπερλουσκόνι εκλαμβάνεται σήμερα λίγο πολύ κάτι που μοιάζει και ως γραφική φιοριτούρα, ενδεχόμενη επιστροφή στην «εποχή των άκρων» και στο λαϊκισμό της ελληνικής πραγματικότητας θα είναι η απόλυτη καταστροφή.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑΣ KARFITSA
