Ο Χαράλαμπος Σταματόπουλος, διευθυντής του Γυμνασίου με Λυκειακές Τάξεις Μεταξάδων, ρωτήθηκε τον Απρίλιο τι θα ζητούσε από την Πολιτεία. Η απάντησή του χωρούσε σε τρεις λέξεις: «Μια λέξη. Παιδιά». Τότε μιλούσε για ένα σχολείο με μόλις τριάντα μαθητές και για την αγωνία αν θα μπορέσει να συνεχίσει τα επόμενα χρόνια.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Ασυνήθιστο αίτημα για εκπαιδευτικό. Εμείς μεγαλώσαμε με δασκάλους που ζητούσαν ησυχία. Ο κύριος Σταματόπουλος έχει σοβαρούς λόγους να επιθυμεί το αντίθετο.
Λίγες φωνές στον διάδρομο. Έναν καβγά για την μπάλα. Κάποιον που ξέχασε το τετράδιο και διαθέτει πρόχειρη εξήγηση επιπέδου κυβερνητικού εκπροσώπου.
Στους Μεταξάδες, η φασαρία μπορεί να γίνει ο πιο ευχάριστος πονοκέφαλος.
Τον ίδιο μήνα, το σχολείο συνδιοργάνωσε ένα διασχολικό φεστιβάλ που συγκέντρωσε εκατοντάδες μαθητές. Ο διευθυντής μιλούσε για την έλλειψη παιδιών την ώρα που ο τόπος γέμιζε από την παρουσία τους. Μια μέρα γιορτής έδειχνε πόσο πολύτιμη θα ήταν αυτή η ζωντάνια ως καθημερινότητα.
Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για όλους εμάς που αγαπάμε τη Θράκη με μεγάλη ευκολία από απόσταση.
Ξέρουμε να μιλάμε για την εθνική της σημασία. Να θαυμάζουμε την αντοχή των κατοίκων. Να συγκινούμαστε μπροστά στη σημαία. Η συγκίνηση διαθέτει ένα πρακτικό πλεονέκτημα: ολοκληρώνεται γρήγορα και επιστρέφουμε στις δουλειές μας.
Ο κάτοικος μένει.
Μένει με το παιδί που χρειάζεται σχολείο, τον γονιό που χρειάζεται γιατρό, το μαγαζί που χρειάζεται πελάτες. Η επίσημη επίσκεψη χωράει στο πρόγραμμα της ημέρας. Η δική του ζωή πρέπει να χωρέσει εκεί ολόκληρη.
Κι εμείς, οι δημοσιογράφοι, έχουμε τη μικρή μας ευθύνη. Ο αξιωματούχος που φτάνει προσφέρεται για τίτλο. Ο άνθρωπος που παραμένει απαιτεί δεύτερη επίσκεψη, τηλεφώνημα, επιμονή. Πρέπει κάποτε να αποκτήσει το ίδιο βάρος στο τετράδιό μας.
Η σημαία θέλει γείτονες. Ανθρώπους να ανοίγουν τα παντζούρια το πρωί, να πηγαίνουν στη δουλειά, να μαλώνουν για το παρκάρισμα. Ακόμη και στα σύνορα, μια μικρή διαφωνία για τη θέση του αυτοκινήτου μπορεί να αποτελεί ένδειξη κοινωνικής ευημερίας. Σημαίνει ότι υπάρχουν τουλάχιστον δύο αυτοκίνητα και δύο άνθρωποι με σκοπό να μείνουν.
Για να έρθουν παιδιά, χρειάζονται γονείς που μπορούν να σταθούν στον τόπο: δουλειά, κατοικία, περίθαλψη, συγκοινωνία, προοπτική. Τα κίνητρα εγκατάστασης αποκτούν αξία όταν η οικογένεια βρίσκει λόγους να παραμείνει και μετά την πρώτη ενίσχυση.
Ας βοηθήσουμε, λοιπόν, τον κύριο Σταματόπουλο να αποκτήσει τον πονοκέφαλο που ζητάει. Να χρειαστεί να υψώσει τη φωνή, να χωρίσει δύο παιδιά που τσακώνονται, να ζητήσει επιτέλους λίγη ησυχία.
Κι εμείς ας χαρούμε που θα τον αγνοήσουν.
Το πιο δυνατό «παρών» στα σύνορα είναι μια σχολική αυλή που κάνει φασαρία.
Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα ΚΑΡΦΙΤΣΑ
