Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό κυβερνώντων πολιτικών που αντιμετωπίζουν την Βόρεια Ελλάδα (και ασφαλώς τη Θεσσαλονίκη) σαν την χώρα του Λωτ.
Ποτέ μια μόνιμη μετεγκατάσταση από πόλη σε πόλη ή από χώρα σε χώρα δεν είναι εύκολη. Από την εποχή της μαζικής μετανάστευσης στο εξωτερικό με τους γκαστερμπάιντερς να παχτώνουν τα τρένα συνήθως υπό τους ήχους Καζαντζίδη ή ακόμη και … Ναργκίς εκείνες τις επικές εποχές μέχρι σήμερα έχει αλέσει πολύ ο μύλος. Αλλά οι φτωχοδιάβολοι που γέμιζαν τις φάμπρικες της Siemens και της VW στη Γερμανία είχαν στο προσκέφαλό τους μια ξεθωριασμένη φωτογραφία από την αυλή του σπιτιού τους. Με δάκρυα στα μάτια έριχναν ζεμπεκιά στο «Φεγγάρι Μάγια μου κανες» του Μίκη με την αρχέγονη φωνή του Μπικιθώτση, ποτέ δε θα τους άκουγες να μιλούν άσχημα για την χώρα που άφηναν πίσω τους κι ας ήταν η Ελλάδα τότε ένας αφιλόξενος τόπος βγαμένος από έναν εμφύλιο.
Οι σημερινοί όμως «μετανάστες» δεν έχουν καμία σχέση. Ειδικώς στον πολιτικό κόσμο, ή όσοι εν πάση περιπτώσει αποφασίζουν να φύγουν από μια πόλη σε μια μεγαλύτερη για να ικανοποιήσουν τις πολιτικές ή επαγγελματικές φιλοδοξίες τους. Αυτούς κατά έναν παράδοξο τρόπο δεν θα τους ακούσεις ποτέ να μιλούν κολακευτικά για τον τόπο καταγωγής τους. Το ζήσαμε και κατά τη διάρκεια της κρίσης.
Τα θυμήθηκα όλα αυτά με αφορμή τη συζήτηση στο Δημαρχείο για το Fly Over και την ενημέρωση που παρέσχε ο αρμόδιος υφυπουργός Μεταφορών Νίκος Ταχιάος. Ο οποίος χαρακτήρισε τους κατοίκους αυτής της πόλης «παλαιοχριστιανικούς» επειδή κατά την άποψή του όχι μόνο δε νομιμοποιούνται να γκρινιάξουν για την καθημερινή κόλαση της κίνησης του μποτιλιαρίσματος στους δρόμους εξαιτίας των εργασιών του Fly Over αλλά να λένε και «σπολάτη».
Παλαιοχριστιανικοί ο δήμαρχος και οι σύμβουλοί του, παλαιοχριστιανικός και ο Περιφερειάρχης, παλαιοχριστιανική η αντιπολίτευση του δήμου, οι φορεις και τα επιμελητήρια, παλαιοχριστιανικοί οι πυροσβέστες και οι ΕΚΑΒίτες γενικώς η οπτική του είναι βγαλμένη μέσα από τα σπήλαια… Η ψυχραιμία ουδέποτε ήταν σύμμαχος του Νίκου Ταχιάου. Πάντα αψίκορος, πλήρωσε με πολλές εκλογικές αποτυχίες την παντελή επικοινωνιακή δεξιότητά του μολονότι και γνώστης των προβλημάτων της πόλης είναι και ιδιαιτέρως αποτελεσματικός στα πρότζεκτ που αναλαμβάνει. Κι αυτή η ανικανότητα ελιγμών του στοίχισε ίσως μια δημαρχία.
Ο Θεσσαλονικιός Νίκος Ταχιάος, μεγαλωμένος στην Ανάληψη και ζώντας χρόνια στο κέντρο της πόλης, όμως δεν είναι το πρόβλημα, έστω κι αν συμπεριφορές πολιτικού γεννιτσαρισμού πάντα ενοχλούν. Μπορεί να το ‘χει μετανιώσει αν και εγωιστής δύσκολα θα το παραδεχτεί. Το πρόβλημα είναι όλοι αυτοί που σκέπτονται σαν τον υφυπουργό μεταφορών για τους Θεσσαλονικείς και δεν είναι λίγοι. Υπάρχει ένα σημαντικό ποσοστό κυβερνώντων πολιτικών που αντιμετωπίζουν την Βόρεια Ελλάδα (και ασφαλώς τη Θεσσαλονίκη) σαν την χώρα του Λωτ. Κι αυτό δε θα είχε καμία σημασία αν κάποιοι εξ αυτών δεν κρατούσαν σημαντικές θέσεις ευθύνης από τις οποίες εξαρτώνται αναπτυξιακά κονδύλια με αποτέλεσμα από το 2000 έως σήμερα το ΑΕΠ της Κεντρικής Μακεδονίας σε σχέση με αυτό του αθηναϊκού κέντρου να συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο. Όλο αυτό το διάστημα οι εκλεγμένοι τοπικοί βουλευτές φέρουν σημαντική ευθύνη για την απαξίωση της πόλης και τις διαδοχικές χαμένες ευκαιρίες της να αποκτήσει το ρόλο μιας μοντέρνας περιφερειακής μεγαλούπολης τοποθετημένης σε καίρια γεωπολιτική θέση.
Από τον οποιονδήποτε υφυπουργό Μεταφορών και Υποδομών αλλά και κάθε άλλο κυβερνητικό στέλεχος οι Θεσσαλονικείς περιμένουν προτάσεις που θα καταστήσουν ανθρώπινη την καθημερινότητά τους κι όχι σηκωμένα δάκτυλα νουθεσίας. Κανείς δεν μπορεί να τους πείσει ότι για την οπισθοδρόμηση ευθύνεται η οκνηρία τους, η γκρίνια τους, οι τοξικές συγκρούσεις του με την εκάστοτε κυβέρνηση. Διότι η πορεία των πραγμάτων και η αδιαφορία των κυβερνήσεων τα τελευταία 24 χρόνια για οτιδήποτε είναι γεωγραφικά μακρύτερο από ακτίνα 100 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα αποδείχτηκε ότι αποτελεί μη προτεραιότητά τους, με βάση τους αριθμούς και τα ΑΕΠ της ΕΛ ΣΤΑΤ. Μόνο το Μετρό να λάβει κανείς υπόψη του αρκεί.
Οι Θεσσαλονικείς έχουν και καρτερία και υπομονή και όραμα για την πόλη τους αρκεί να βρουν εμπνευσμένους ηγέτες. Όσο πολλαπλασιάζονται οι πολιτικοί γεννίτσαροι τόσο η οργή των πολιτών θα εκλαβάνεται ως ένδειξη παλαιοχριστιανισμού. Και μεταξύ συμπεριφορών «παλαιοχριστιανικού» και … «παλιανθρώπου» η επιλογή είναι προφανής…
