Σήμερα τραβάω μια καρέκλα. Ξύνει λίγο το πάτωμα. Ας ακουστεί. Στα μεγάλα τραπέζια, όποιος μετακινείται αθόρυβα κινδυνεύει να του πάρουν τη θέση για σερβίτσιο.
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΔΡΑΓΩΓΙΑ
Ξέρετε εκείνη την καρέκλα στην άκρη; Με το πόδι του τραπεζιού ανάμεσα στα γόνατα και το ψωμί κάπου στον ορίζοντα; Εκεί βάζουν τον βολικό. Θα σηκωθεί να φέρει νερό, θα μαζέψει τα πιάτα και, αν το τραπέζι κουνιέται, θα χώσει από κάτω μια διπλωμένη εφημερίδα.
«Βολέψου λίγο, Δημήτρη».
Βολεύομαι. Το έχουμε κι αυτό το ελάττωμα: μας στριμώχνουν και ζητάμε συγγνώμη που πιάνουμε χώρο.
Κάπως έτσι καθίσαμε την περιφέρεια στο τραπέζι της χώρας. Ο αγρότης από τη Θεσσαλία έφερε τα τρόφιμα. Ο εργαζόμενος από τη Δυτική Μακεδονία κράτησε αναμμένα τα φώτα. Ο επαγγελματίας από την Κεντρική Μακεδονία έφερε εμπόριο, παραγωγή, επισκέπτες. Ο κάτοικος της Θράκης κράτησε ανοιχτό το σπίτι του εκεί όπου όλοι θυμόμαστε να συγκινηθούμε στις εθνικές επετείους.
Ύστερα κάθισαν να φάνε. Κάποιος είχε ήδη αρχίσει την ομιλία για την ανάπτυξη.
Στη δημοσιογραφία έχω ακούσει αρκετές τέτοιες ομιλίες. Ξέρω πια ότι η φράση «το έργο μπαίνει στην τελική ευθεία» μπορεί να περιγράφει διαδρομή μεγαλύτερη από την Εγνατία. Έχω χειροκροτήσει κι εγώ νωρίτερα απ’ όσο έπρεπε. Με τα χρόνια μαθαίνεις να περιμένεις να ανοίξει ο δρόμος πριν συγχαρείς τον άνθρωπο που έκοψε την κορδέλα.
Από σήμερα, η νέα ψηφιακή Karfitsa παίρνει θέση σ’ αυτό το τραπέζι. Κι αυτή η ομάδα που συμμερίζεται την ωραία τρέλα του εκδότη της, αναλαμβάνει την ευθύνη να ακούγεται από εδώ μια καθαρή φωνή.
Θα ξεκινάμε από τους ανθρώπους. Από τη μητέρα που ψάχνει παιδικό σταθμό, τον νέο που υπολογίζει αν ο μισθός φτάνει για να μείνει, τον ασθενή που οργανώνει ολόκληρη επιχείρηση για μία εξέταση. Θα φτάνουμε και στα πρόσωπα που αποφασίζουν. Με όνομα, αρμοδιότητα και την υπόσχεσή τους γραμμένη στο τετράδιο.
Θα αναγνωρίζουμε τη δουλειά που γίνεται. Θα επιμένουμε στις απαντήσεις που λείπουν. Κι όταν πέφτουμε έξω, θα διορθώνουμε το δικό μας κείμενο. Η καρέκλα του δημοσιογράφου έχει κι αυτή πόδια που χρειάζονται έλεγχο.
Έχω διάθεση να γελάσουμε. Η σοβαροφάνεια έχει ήδη αρκετούς υπαλλήλους. Το γέλιο, όμως, θα έχει διεύθυνση: την αλαζονεία, την ευκολία, τις δικαιολογίες – και τις δικές μας μικρές βολικές συνενοχές.
Αυτή η εφημερίδα θα ανοίγει κάθε πρωί σε οθόνες. Θέλουμε πίσω από κάθε οθόνη να βρίσκουμε έναν άνθρωπο και μπροστά σε κάθε άνθρωπο να ανοίγεται λίγος περισσότερος χώρος.
Χώρος να δουλέψει. Να μεγαλώσει τα παιδιά του. Να μείνει στον τόπο του από επιλογή. Να μιλήσει και να ακουστεί.
Τραβάω, λοιπόν, μια καρέκλα. Φέρτε και τη δική σας.
Από σήμερα, στο τραπέζι θα ακούγονται κι εκείνοι που μέχρι χθες το κρατούσαν όρθιο.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
