Με την κουτάλα του Δημοσίου, γαρνιτούρα από καλομαγειρεμένα συσσίτια, μπόλικο… συμβουλευτιλίκι και δήθεν επαγγελματική κατάρτιση (ΚΕΚ)
Θεσσαλονίκη, η πόλη όπου η πολιτική πατρωνία δεν πεθαίνει ποτέ – απλώς ανανεώνει ΑΦΜ, αλλάζει logo και ξανασυστήνεται ως «εταιρική κοινωνική ευθύνη». Ποιοι είναι αυτοί που σήμερα παριστάνουν τους παράγοντες, τους συμβούλους, τους υπερασπιστές του δημόσιου συμφέροντος με στόμφο και πόζα; Είναι οι ίδιοι παλιοί γνωστοί – πρώην κομματάρχες που κάποτε έλεγαν «έχω πρόσβαση στον υπουργό» και αργότερα «πρόσβαση στο σύστημα στην κεντρική εξουσία των Αθηνών», αυτοί που επί αρκετά χρόνια εκμεταλλεύονταν το ιστορικό όνομα εφημερίδας της Θεσσαλονίκης για να κλείνουν δουλίτσες. Ξέρουν να μιλούν τη γλώσσα της εξουσίας, αλλά κυρίως ξέρουν να τη μεταφράζουν σε τιμολόγια υπηρεσιών.
Τι χρειάζεται; – Τι μάθαμε;
Γιατί σε αυτή την πόλη για να είσαι «αποτελεσματικός» χρειάζεται να έχεις τρία πράγματα: φωτογραφία από χειραψία σε συνέδριο, προϋπηρεσία στο ρουσφέτι, μια εταιρεία που να ασχολείται με συμβουλευτική και κατάρτιση (ΚΕΚ) ή να ασχολείσαι με την παραγωγή έτοιμου φαγητού, τα λεγόμενα συσσίτια – και να κονομάς από τον δημόσιο κορβανά ταΐζοντας μαθητές σε σχολεία, απόρους και μετανάστες…
Μάθαμε λοιπόν (σύμφωνα με τον εκδότη της Political Νίκο Καραμανλή) ότι κάποιοι από τους πιο ηχηρούς θιασώτες της «προστασίας της πόλης» δεν περιορίζονται στην πολιτική καθοδήγηση. Έχουν και άλλες ιδιότητες: εισάγουν, διανέμουν, προμηθεύουν, εκπαιδεύουν, καταρτίζουν, προτείνουν, συμβουλεύουν, σχεδιάζουν στρατηγικές. Πάντα με την αρωγή του Δημοσίου – γιατί εκεί είναι ο καλός πελάτης. Πάντα με στόχο την κοινωνία – αλλά με τιμοκατάλογο.
Έτσι εξηγείται γιατί κάποιοι εμφανίζονται με ύφος Πατριάρχη στα κοινά της πόλης – γιατί απλώς δεν είναι «πολίτες». Είναι προμηθευτές πολιτικής. Και πίσω από τα μεγάλα λόγια για την Καινοτομία, τη Δικαιοσύνη, τη Θεσσαλονίκη τού αύριο υπάρχει μια απλή εξίσωση: Δημόσιο Χρήμα + Ιδιωτική Εταιρεία + Πολιτική Γνώση = Επιτυχία με Καπάκι.
Κάτι μυρίζει
Συσσίτια με κρατική επιδότηση, ΚΕΚ με χρήματα ευρωπαϊκά, προγράμματα απασχόλησης που περισσότερο απασχολούν τους ίδιους απ’ όσους «ωφελούν». Συμβουλευτικά σχέδια «ανάπτυξης», που αναπτύσσουν πρώτα τα τιμολόγια και μετά τα οράματα. Δεν λέμε, όλοι πρέπει να δουλέψουν. Αλλά όταν βλέπεις κάποιον που μιλάει συνεχώς για το «καλό της πόλης» και ταυτόχρονα τιμολογεί την αγωνία της – εκεί κάτι μυρίζει… όχι μόνο κρέας. Γιατί τελικά τι σημαίνει να είσαι προστάτης στην πόλη της Θεσσαλονίκης σήμερα;
Σημαίνει να έχεις εταιρεία, επιδότηση, σχέση με κάποιον αιρετό ή πρώην υπουργό και ταλέντο στο networking. Και το κυριότερο, να ξέρεις να εμφανίζεσαι μπροστά όταν μοιράζονται τα φώτα και να εξαφανίζεσαι όταν μοιράζεται η ευθύνη.
Από κομματάρχες… παίκτες
Το μόνο που δεν διαθέτουν αυτοί οι «προστάτες»; Ένα έργο που να μην έχει πληρωθεί από το Δημόσιο. Κάποτε ήταν κομματάρχες στα μπαλκόνια. Τώρα είναι παίκτες στα ΚΕΚ, στα ΕΣΠΑ, στις «Αναπτυξιακές». Η διαφορά; Τότε έταζαν θέσεις, τώρα δίνουν μαθήματα soft skills. Και σούπα.
Μια πόλη που παραμένει όμηρος εκείνων που κάνουν πολιτική από το τιμολόγιο και μεγαλώνουν επιρροή με βάση τα δελτία αποστολής. Ίσως τελικά να μη χρειάζεται προστάτες αλλά… αποτοξίνωση.
Ποιος είναι ο μάγκας;
Και κάτι τελευταίο: Δεν χρειάζεται να αναρωτηθείτε γιατί κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται πάντα γύρω από την εξουσία – είτε αυτή αλλάζει χρώμα είτε όνομα. Αρκεί να θυμηθείτε μια παλιά ατάκα από τη λαϊκή σοφία: «Μαγκιά δεν είναι να κάνεις λεφτά. Μαγκιά είναι να τα κάνεις με λεφτά άλλων και να λες ότι σώζεις τον τόπο».
