Γεμάτες με παιδιά και εφήβους είναι οι κλινικές παιδοψυχιατρικής στα δημόσια νοσοκομεία- Το άγχος, η κατάθλιψη, η έλλειψη προοπτικής και η έλλειψη επικοινωνίας με τις οικογένειες τα αίτια που οδηγούν τους εφήβους να θέλουν να τερματίσουν τη ζωή τους
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: ΦΑΝΗ ΧΑΡΙΣΗ
Το τραγικότατο περιστατικό με τις δυο νεαρές κοπέλες που πιασμένες χέρι- χέρι φούνταραν από μια πολυκατοικία στην Αθήνα κι έχασαν τη ζωή τους, ήρθε να σοκάρει και να συγκλονίσει και να βυθίσει στην θλίψη την κοινή γνώμη αλλά και να αναδείξει ένα τεράστιο ζήτημα που δυστυχώς βρίσκεται…κρυμμένο κάτω από το χαλί της κοινωνίας μας που εθελοτυφλεί έναντι του φαινομένου που καθημερινά παίρνει μεγαλύτερες διαστάσεις.
Η αυτοκτονικότητα, όπως την χαρακτηρίζουν οι ειδικοί επιστήμονες, των εφήβων και οι αυτοτραυματισμοί έχουν αυξηθεί κατακόρυφα ενώ ακόμα πιο σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι αφορά ακόμα και μικρά παιδιά που βρίσκονται στην τρυφερή ηλικία των 10 και 11 ετών.
Είναι χαρακτηριστικό, όπως είναι σε θέση να γνωρίζει η «Κ», ότι σε παιδοψυχιατρική δημόσιου νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης φιλοξενούνται δύο 11χρονα παιδιά, εκ των οποίων το ένα έκανε απόπειρα αυτοκτονίας και το άλλο αυτοτραυματίστηκε σοβαρά.
“Τα τελευταία χρόνια αυξάνεται ο αριθμός των παιδιών που κάνουν απόπειρες αυτοκτονίας αλλά και των παιδιών που αυτοτραυματίζονται. Φαίνεται επίσης να μικραίνουν και οι ηλικίες. Αξιοσημείωτο είναι επίσης, ότι τον τελευταίο μήνα έχουμε μια ακόμα μεγαλύτερη αύξηση περιστατικών με τα παιδιά να καταλήγουν είτε σε παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες ή σε παθολογικά τμήματα και μετά να διακομίζονται στις παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες» ανέφερε στην «Κ» παιδοψυχίατρος δημόσιου νοσοκομείου.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των εφήβων που καταλήγουν σε παιδοψυχιατρικές υπηρεσίες είναι έφηβοι 14 έως 17 ετών και οι οποίοι υπό το βάρος του άγχους, του στρες, της κατάθλιψης και άλλων ψυχικών νόσων προχωρούν σε απόπειρες αυτοκτονίας ή και σε αυτοτραυματισμούς εκπέμποντας έτσι ένα διαφορετικό σήμα SOS έναντι των οικογενειών τους και της κοινωνίας. Η πλειονότητα των παιδιών αυτών προσπαθεί να βάλει τέλος στη ζωή τους με χάπια που μπορεί να υπάρχουν στο ντουλάπι κάθε σπιτιού ή να αυτοτραυματίζονται με ότι αιχμηρό βρουν μπροστά τους. Ακόμα και στις κλινικές των δημοσίων νοσοκομείων που νοσηλεύονται προσπαθούν να αυτοτραυματιστούν ξεβιδώνοντας βίδες από παράθυρα, καλοριφέρ ή με άλλα αντικείμενα.
«Τα αίτια είναι πολλά. Μπορεί να είναι κάποια ψυχική νόσος όπως άγχος, κατάθλιψη που είναι και τα πιο συχνά, αυτό έχει να κάνει με το κάθε ένα παιδί. Επίσης, η οικογένεια, το σχολείο, η κοινωνία φάινεται να μην μπορούν να προσφέρουν επαρκή στήριξη σε αυτά τα παιδιά. Δηλαδή και οι γονείς φαίνεται να μην μπορούν να είναι διαθέσιμοι ώστε να αντιληφθούν τα ζητήματα που αντιμετωπίζει το παιδί τους και το σχολείο πολλές φορές και λόγω υποστελέχωσης δεν μπορεί να στηρίξει όπως θα έπρεπε τα παιδιά. Επίσης, γενικά κοινωνικά, υπάρχει μια βία έμμεση, μια έλλειψη προοπτικής έως και απόγνωση και όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στον ψυχισμό των παιδιών» ανέφερε χαρακτηριστικά η παιδοψυχίατρος.
Η απλή γενική παραδοχή ότι κάτι δεν πάει καλά στην κοινωνία μας, δυστυχώς επιβεβαιώνεται μέσα από τα δεκάδες εκατοντάδες περιστατικά απόπειρας αυτοκτονιών και αυτοτραυματισμών των παιδιών που βρίσκονται σε απόλυτο αδιέξοδο τόσο μέσα στην οικογένεια τους όσο και στο σχολείο τους ενώ η έλλειψη ψυχοκοινωνικής υποστήριξης είναι το απόλυτο ζητούμενο.
«Η έλλειψη ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τις οικογένειες είναι μεγάλη. Αν υπήρχαν τέτοιες δομές, οικογένειες που αντιμετωπίζουν ζητήματα, σε ένα πρώτο στάδιο θα μπορούσε να είχε προληφθεί η απόπειρα στο παιδί. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν οι κατάλληλες υπηρεσίες ψυχικής υγείας και κοινωνικής υποστήριξης ώστε να μπορέσουν εγκαίρως να παρέμβουν» ανέφερε η παιδοψυχίατρος προσθέτοντας ότι επιτέλους η χώρα πρέπει να αποκτήσει αυτές τις δομές.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Karfitsa στις 6/6/2026
