Η «Λυσιστράτη» του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδας και η «Άλκηστις» του Εθνικού Θεάτρου ανεβαίνουν τον Σεπτέμβριο στο Φράγμα της Θέρμης, που αναδεικνύεται σε σημείο συνάντησης πολιτισμού.
Οι δύο παραστάσεις εμπλουτίζουν τον νεοσύστατο θεσμό thAIRmi Festival, που δημιουργήθηκε με αφορμή την ανακήρυξη του Δήμου Θέρμης ως «Εθνική Πρωτεύουσα Νεολαίας 2026» και φιλοδοξεί να φέρει κοντά τους ανθρώπους μέσα από την Τέχνη και τον Πολιτισμό.
Η «Λυσιστράτη» του ΚΘΒΕ
Συγκεκριμένα, την 1η Σεπτεμβρίου, στις 21:00, παρουσιάζεται η μεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη, σε μετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα και σε σκηνοθεσία, δραματουργική επεξεργασία και απόδοση του Καλλιτεχνικού Διευθυντή του ΚΘΒΕ, Αστέριου Πελτέκη.
Η «Λυσιστράτη» παραμένει ένα διαχρονικά επίκαιρο έργο, που συνομιλεί δυναμικά με σύγχρονα ζητήματα ανθρώπινων σχέσεων και συγκρούσεων σε κάθε τους μορφή. Μέσα από το ευφυές εύρημα των γυναικών, αναδεικνύεται η δύναμη της συλλογικότητας και της διεκδίκησης, προβάλλοντας μια γυναικεία φωνή ενεργή και παρεμβατική, που αποδομεί στερεότυπα και προτείνει τη μετάβαση από την αντιπαράθεση στον ουσιαστικό διάλογο, την ισότητα και τη συνύπαρξη.
Η παράσταση, με όχημα το γέλιο, συνδυάζει την ποιητική ματιά του Αριστοφάνη με τον αιχμηρό λόγο του, εστιάζοντας, με γνήσια λυρική «κωμική» σοβαρότητα, στην εντροπία στην οποία συχνά εκπίπτει μια κοινωνία.
Το αριστοφανικό χιούμορ, η ζωντάνια των ερμηνειών και η σύγχρονη σκηνική προσέγγιση χαρίζουν άφθονο γέλιο στους θεατές, αναδεικνύοντας παράλληλα τη διαρκή επικαιρότητα του έργου.
Η «Άλκηστις» του Εθνικού Θεάτρου
Στις 3 Σεπτεμβρίου, στις 21:00, το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζει στο Φράγμα της Θέρμης την Άλκηστη του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καραντζά. Μια σύγχρονη παραβολή με έντονο πολιτικό πρόσημο. Ένα έργο διφυές. Μια διαρκής αιώρηση ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, στο παιχνίδι και τον εφιάλτη, στη συντριπτική τραγωδία και την απροσδόκητη κωμικότητα.
Ο Άδμητος θα σωθεί από τον θάνατο, μόνο εάν κάποιος άλλος δεχτεί να πεθάνει στη θέση του. Η Άλκηστις, η σύζυγός του, προσφέρει τον εαυτό της ως «αντάλλαγμα». Η θυσία της εκτυλίσσεται δημόσια, μπροστά στα μάτια των πολιτών, ως μια προδιαγεγραμμένη δολοφονία – μια πράξη που σήμερα διαβάζεται αναπόφευκτα ως γυναικοκτονία, νομιμοποιημένη από την κοινωνική και πολιτική τάξη.
Η Άλκηστις, το αριστούργημα αυτό του Ευριπίδη, είναι το μοναδικό σωζόμενο έργο της αρχαίας τραγωδίας που φέρνει επί σκηνής όχι μόνο τον Θάνατο, αλλά και την Ανάσταση. Ωστόσο, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: τι σημαίνει επιστροφή στη ζωή, όταν η θυσία έχει ήδη συντελεστεί; Τι σηματοδοτεί η εκκωφαντική σιωπή της Άλκηστης; Και ποιο είναι το πραγματικό τίμημα της σωτηρίας;
Η Άλκηστις ενορχηστρώνεται από τον Δημήτρη Καραντζά ως σκηνικό πείραμα, όπου η μουσική, ο ήχος, η κίνηση και η ακροβασία του θεατρικού ύφους συμπλέκονται οργανικά, δημιουργώντας έναν κόσμο ρευστό, οριακό, διαρκώς μεταβαλλόμενο. Ο σκηνικός χώρος μετατρέπεται σε σκοτεινό πεδίο του υποσυνειδήτου, όπου τα πάντα παραπαίουν, προσπαθώντας να αποφύγουν την πτώση, σε λαιμητόμο για την Άλκηστη και τελικά σε μουσικό όργανο πένθους.
Με μια σπουδαία ομάδα ηθοποιών και συντελεστών, η σπουδαία, άναρχη σύνθεση του αρχαίου τραγικού μετουσιώνεται σε σκηνικό επιχείρημα, που δεν αφηγείται απλώς τον μύθο, αλλά θέτει καίρια ερωτήματα για την εξουσία, το φύλο, τη θυσία και την ευθύνη της κοινωνίας απέναντι στον θάνατο της ομώνυμης -και όχι μόνο- ηρωίδας.
