Δύο 28χρονοι Ελληνοαυστραλοί που ζουν κι εργάζονται στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας ήρθαν από την άλλη άκρη της γης για να παντρευτούν με παραδοσιακό γάμο στο χωριό της Κοζάνης από όπου κατάγεται ο παππούς της νύφης. Το γαμήλιο γλέντι κράτησε πέντε ολόκληρες μέρες και τώρα οι νεόνυμφοι που είναι μεγαλωμένοι με τις παραδοσιακές ελληνικές αξίες, απολαμβάνοντας τις καλοκαιρινές ομορφιές της Ελλάδας
Η γνωριμία
Η Στεφανία και ο Ανέστης Δημητρέλος γνωρίστηκαν πριν από 8 χρόνια σε ένα μπαρ στο κέντρο του Σίδνεϊ όπου ο Ανέστης επέλεγε μουσική ως dj. “Από την πρώτη στιγμή κατάλαβα ότι έπρεπε να κάνω τα πάντα για να κρατήσω επαφή μαζί της γιατί ένιωσα το μέλλον” περιγράφει στην “Κ” ο 28χρονος. Οι δυο νέοι, διευθυντικά στελέχη σε εταιρείες της Αυστραλίας, έγιναν ζευγάρι απολαμβάνοντας τη ζωή και τις βόλτες στο Σίδνεϊ με τα αυτοκίνητα που είναι το πάθος του Ανέστη μέχρι που μια βόλτα είχε διαφορετική κατάληξη. “Μια από τις αγαπημένες διαδρομές ήταν μέσα από το Royal National Park όπου πηγαίναμε συχνά” λέει στην “Κ” η Στεφανία και συνεχίζει. “Τον Μάιο του 2024, ο Ανέστης πρότεινε να πάμε μια βόλτα μέσα από το πάρκο για να συναντήσουμε κάτι φίλους μας. Φτάνοντας εκεί όμως δοκίμασα μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της ζωής μου καθώς η αδελφή μου και ο αδελφός του Ανέστη σε συνεννόηση με τον ίδιο, είχαν στήσει ένα μοναδικό σκηνικό με θέα τη λίμνη του πάρκου κι εκεί ήταν που μου έκανε την πρόταση γάμου”
Ο γάμος στη Βλάστη
Από την πρώτη στιγμή της γνωριμίας τους οι δυο νέοι ήταν αποφασισμένοι να παντρευτούν στην Ελλάδα και άρχισαν να αναζητούν έναν τόπο “που θα χαρίσει στους καλεσμένους μια αυθεντική εμπειρία ελληνικού χωριού”. Απέρριψαν κοινή συναινέσει τη λάμψη των ελληνικών νησιών και επέλεξαν να παντρευτούν στην Βλάστη Εορδαίας, έναν ορεινό οικισμό κοντά στην Πτολεμαΐδα, σε υψόμετρο 1180 μέτρων, με λίγους περισσότερους από 300 κατοίκους. “Είνα ο τόπος καταγωγής του παππού της Στεφανίας, του Κωνσταντίνου Γαλάνου” εξηγεί ο Ανέστης και προσθέτει “Έχουμε περάσει εδώ πάρα πολλά καλοκαίρια και χειμώνες, κι είναι το πιο ξεχωριστό μέρος — γεμάτο παράδοση, ομορφιά κι ανθρώπους που σου ζεσταίνουν την καρδιά. Όταν σκεφτόμαστε την Ελλάδα, ναι, τα νησιά είναι πανέμορφα, αλλά δεν υπάρχει τίποτα σαν το χωριό. Τα καλντερίμια, τον καθαρό αέρα του βουνού, τις ταβέρνες, τη ζεστασιά των ντόπιων, κι εκείνη την αξεπέραστη αίσθηση της ζωής στο χωριό, που δεν μπορείς να την αναπαράγεις πουθενά αλλού. Το αγαπήσαμε, και ξέραμε ότι θα το ερωτεύονταν κι οι καλεσμένοι μας”. Ο γάμος έγινε στις 13 Ιουνίου στον Ιερό Ναό του Αγίου Μάρκου στη Βλάστη, όπου νύφη και γαμπρός πήγαν στην εκκλησία συνοδεία παραδοσιακής μουσικής. “Το γλέντι κράτησε πέντε ολόκληρες μέρες. Την παραμονή του γάμου ξεφαντώσαμε παραδοσιακά ελληνικά στην τοπική ταβέρνα της Βλάστης,. Ο ξάδελφος της Στεφανίας έπαιζε μπουζούκι μαζί μ’ έναν τραγουδιστή. Ήπιαμε, φάγαμε, σπάσαμε πιάτα — και μετά τα ξανακάναμε όλα από την αρχή” αναφέρουν οι δυο νέοι που στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής τους είχαν μαζί τους εκτός από όλο το χωριό και 60 καλεσμένους από την Αυστραλία και άλλους τόσους από κάθε γωνιά της Ελλάδας.
Οι ελληνικές ρίζες και αξίες
Η Στεφανία και ο Ανέστης είναι Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους μετανάστευσαν στην Αυστραλία για να προσφέρουν σε παιδιά κι εγγόνια ένα καλύτερο μέλλον. “Ήρθαν απ’ όλη την Ελλάδα — από τη Βλάστη στα ορεινά της Κοζάνης και από τα Στάγειρα στη Χαλκιδική, εκεί ψηλά στη Μακεδονία· από τη Θήβα και την Αταλάντη στη Στερεά Ελλάδα· κι από το Ζυγοβίστι στα βουνά της Αρκαδίας και τη Χώρα στη Μεσσηνία, κάτω στην Πελοπόννησο” επισημαίνουν οι νεόνυμφοι στην “Κ” τονίζοντας ότι οι περιοχές που εγκαταστάθηκαν μετατράπηκαν σε ισχυρούς ελληνικούς θύλακες μέσα σε μια τεράστια ξένη χώρα. “Ήταν η ενορία, γύρω από την οποία στήθηκε η ζωή μας, οι σύλλογοι και οι αδελφότητες που κρατούσαν ενωμένες τις οικογένειες από το ίδιο χωριό, στην άλλη άκρη του πλανήτη· ήταν το ελληνικό σχολείο, για να κρατηθεί ζωντανή η γλώσσα· οι γιορτές που τις γιορτάζαμε με την ίδια θέρμη όπως το Πάσχα, — το αρνί στη σούβλα στην αυλή, η Ανάσταση τα μεσάνυχτα, τα κόκκινα αυγά και το τσουρέκι. Κατά κάποιον τρόπο, η ομογένεια κράτησε αυτές τις παραδόσεις ακόμα πιο σφιχτά απ’ ό,τι ο κόσμος εδώ· τα τραγούδια, οι χοροί και τα έθιμα που κουβάλησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας έμειναν σχεδόν σταματημένα στον χρόνο. Γι’ αυτό δεν υπήρξαμε ποτέ μια “ξεθωριασμένη” εκδοχή Έλληνα. Μεγαλώσαμε ως γνήσιοι Έλληνες, απλώς στην άλλη άκρη του κόσμου” αναφέρουν με πάθος επισημαίνοντας μάλιστα ότι “ο πατέρας της Στεφανίας, ο Νέβιλ, είναι Αυστραλός αλλά όταν γνώρισε τη μητέρα της, ερωτεύτηκε αμέσως την ελληνική κουλτούρα, κι έπαιξε τεράστιο ρόλο στο να μεγαλώσει η οικογένειά του τρώγοντας ελληνικό φαγητό, ακούγοντας ελληνική μουσική και ταξιδεύοντας στην Ελλάδα όσο πιο συχνά μπορούσαμε”. Για την οικογένεια του Ανέστη, το ελληνικό φαγητό είναι η καρδιά των πάντων· η μαμά του, η Ντίνα, είναι η πιο εξαιρετική μαγείρισσα, οπότε η κουλτούρα ήταν πάντα ζωντανή μέσα στο σπίτι. Και οι δύο οικογένειες είχαν πάντα την ίδια λαχτάρα — να βρίσκονται στη μητέρα πατρίδα όσο πιο συχνά γινόταν.
Το τσίπουρο, η ρετσίνα και οι σκέψεις για επιστροφή στην Ελλάδα
Φυσικά δεν θα μπορούσαν παρά να παραδεχτούν ότι “η λέξη “φιλότιμο” είναι η τέλεια λέξη για να περιγράψει την Ελλάδα, και ιδιαίτερα τη Βλάστη — εκείνη η σιωπηλή αίσθηση τιμής, γενναιοδωρίας και του να φέρεσαι σωστά στους ανθρώπους, χωρίς να περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα”. Παρότι γεννήθηκαν στην Αυστραλία αυτοπροσδιορίζονται ως “απόλυτα Έλληνες κι απόλυτα Αυστραλοί ταυτόχρονα” μεγάλωσαν “ζώντας σε δύο κόσμους” και είναι “αληθινά περήφανοι για αυτό” αγαπώντας και οφείλοντας πολλά και τις δυο χώρες. Όσο για το παραδοσιακό ελληνικό φαγητό, απολαμβάνουν καθημερινά από χόρτα και γεμιστά μέχρι κοντοσούβλι και κρέατα σούβλας συνοδεία βέβαια τσίπουρου και ρετσίνας. Αυτές τις μέρες έχουν επιδοθεί σε ένα road trip στα ελληνικά νησιά και στην ηπειρωτική Ελλάδα για να δουν όσα περισσότερα μέρη μπορούν πριν επιστρέψουν στην Αυστραλία ωστόσο ο γυρισμός στην πατρίδα των προγόνων τους, τους τριβελίζει το μυαλό . “Την κάνουμε συχνά αυτή τη συζήτηση. Η αλήθεια είναι ότι έχουμε ήδη χτίσει τις καριέρες μας, τις φιλίες μας και τα σπίτια μας στο Σίδνεϊ, κι αυτό ακριβώς είναι που κάνει την απόφαση τόσο μεγάλη. Όμως το έχουμε πάντα στο μυαλό μας, και συνεχίζουμε να σκεφτόμαστε τρόπους για να το κάνουμε να δουλέψει κάποια μέρα. Θέλουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν με ένα μείγμα και της αυστραλιανής και της ελληνικής ζωής, όπως εμείς. Οπότε ίσως στο μέλλον, όταν μεγαλώσουμε λίγο, να επιστρέψουμε — αλλά προς το παρόν θα συνεχίσουμε να ερχόμαστε όσο πιο συχνά μπορούμε, σε κάθε εποχή”
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ KARFITSA
