Οι ερευνητές του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης υποστηρίζουν ότι ο εγκέφαλός μας δεν είναι το μόνο μέρος στο οποίο σχηματίζονται οι αναμνήσεις στο σώμα μας. Επίσης, ανακάλυψαν ότι η μάθηση μέσω της επανάληψης μπορεί να είναι θεμελιώδης για όλα τα κύτταρα μας.
Η διαδικασία αυτή μπορεί ακόμη να εξηγήσει γιατί τα διαλείμματα είναι ένα τόσο ισχυρό εργαλείο μάθησης, και θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο αποτελεσματικές θεραπείες για προβλήματα μάθησης και μνήμης. Πολλαπλοί κύκλοι χημικής δραστηριότητας μέσω μιας επαναλαμβανόμενης συμπεριφοράς είναι αυτό που πυροδοτεί τη διαδικασία σχηματισμού μνήμης μεταξύ των νευρώνων μας, κωδικοποιώντας ολοένα και πιο δυνατές μνήμες. Αυτό το φαινόμενο ονομάζεται φαινόμενο μαζικής απόστασης και διατηρείται σε όλα τα ζώα τόσο σε κυτταρικό όσο και σε επίπεδο συμπεριφοράς.
Με την έκθεση των μη εγκεφαλικών νευρικών κυττάρων σε παρόμοια χημικά μοτίβα στο εργαστήριο, οι ερευνητές έδειξαν για πρώτη φορά ότι και αυτοί οι ιστοί έχουν αποτέλεσμα μαζικής απόστασης. Ο τρόπος απόκρισης των νευρικών και νεφρικών κυττάρων εξαρτιόταν από τον αριθμό των κύκλων πρωτεϊνικών κινασών Α και C (ΡΚΑ και PKC) με τους οποίους υποβλήθηκαν σε θεραπεία. Οι αποκρίσεις των κυττάρων εξαρτήθηκαν επίσης από το χρόνο μεταξύ των παλμών. Αυτοί οι παράγοντες ποίκιλαν ανάλογα με το πόσο έντονα ενεργοποιήθηκαν τα μόρια που σχηματίζουν τη μνήμη και για πόσο χρονικό διάστημα.
Οι ερευνητές βρήκαν, ακόμη, αυξανόμενες αλληλεπιδράσεις μεταξύ PKA και ενζύμων που ονομάζονται εξωκυτταρικές κινάσες σε θαλάσσια ζώα (Aplysia), τα οποία χρησιμοποιούνται συνήθως για τη μελέτη της συμπεριφοράς των νευρώνων, τα οποία εκτός του ότι ενίσχυσαν τη μάθηση, αλλά θα μπορούσαν να επιδιορθώσουν και τα ελλείμματα μάθησης. Οι ερευνητές καταλήγουν ότι θα χρειαστεί να συμπεριφερόμαστε στο σώμα μας περισσότερο σαν τον εγκέφαλο μας.
Πηγή: techmaniacs
