«Άμα δεν είναι σωστό το μέρος που με πηγαίνεις, θα φας χαστούκι», φώναζε επαναλαμβανόμενα και δυνατά ένας άντρας στην σύντροφό του, το μεσημέρι της Δευτέρας 02 Σεπτεμβρίου, σε κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης.
Περαστικοί , τουρίστες, καταστηματάρχες που βρίσκονταν στο σημείο δεν αντέδρασαν, συνέχισαν να κάνουν την δουλειά τους ανεπηρέαστα.
Δεν έχει βγει στο φως της δημοσιότητας (προς το παρόν τουλάχιστον) κάποια υπόθεση ενδοοικογενειακής βίας στη Θεσσαλονίκη. Επομένως μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι και ήσυχες (!). Ούτως ή άλλως, ο συγκεκριμένος άνδρας μπορεί να είχε «μια δύσκολη μέρα» καθώς «δεν ξέρουμε τι συμβαίνει μέσα στο ζευγάρι» ή «τι μπορεί να του έκανε η σύντροφος του και να τον έφερε σε αυτήν την συνθήκη» Ή μήπως όχι ;
Σε μια άλλη είδηση από το χθεσινό αστυνομικό δελτίο, ένας 81χρονος άνδρας στη Θεσσαλονίκη φέρεται να θώπευσε 2 ανήλικα κορίτσια ηλικίας 13 και 14 ετών. Μάλιστα, τα δύο κορίτσια ανέφεραν στις Αρχές πως οι πράξεις σε βάρος τους έγιναν εντός της οικίας του άνδρα. Κι όμως δεν είμαστε συγκλονισμένοι/-ες ούτε από αυτήν την είδηση. Παραδόξως, δεν ακούσαμε στα μίντια ότι τα ανήλικα κορίτσια «μπορεί να ήταν προκλητικά ντυμένα».
Μήπως «παραγνωριστήκαμε» με την βία και την κανονικοποίησαμε ; Σίγουρα ακούμε, διαβάζουμε, βλέπουμε – ίσως και να βιώνουμε καθημερινά κάθε μορφή βίας . Ενδοσχολική βία, σεξουαλική βία, ψυχολογική βία και κυρίως έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία.
Τι οδηγεί στην κανονικοποίηση της έμφυλης βίας;
Ο σεξισμός, οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα, η βαθιά ριζωμένη πατριαρχεία στην κοινωνία, η προσδοκία ότι οι γυναίκες είναι «έτσι», δρουν, ενεργούν σκέφτονται, νιώθουν και πράττουν με συγκεκριμένους τρόπους. Ο σεξισμός μπορεί να είναι απροκάλυπτος, κεκαλυμμένος ή υποσυνείδητος και να οδηγεί στην επιθετική ή και ωμή διάκριση, που ονομάζεται βία.
Η κακοποίηση των γυναικών και κοριτσιών παραμένει ένα σύγχρονο οξύτατο και βαθιά ριζωμένου κοινωνικό ζήτημα, το οποίο όμως φαίνεται να μας απασχολεί μόνο όταν κάποιος φτάνει στην ύστατη μορφή βίας, την αφαίρεση του ύψιστου αγαθού, της ζωής μίας γυναίκας. Όταν λοιπόν γνωστοποιείται μία γυναικοκτονία, τότε επαναφέρουμε στο δημόσιο διάλογο τις απαραίτητες πρακτικές και πολιτικές που χρειάζεται να εφαρμοστούν για να περιοριστούν (και ουτοπικά μάλλον να εξαλειφθούν) τα φαινόμενα έμφυλης και ενδοικογενειακής βίας.
Μήπως όμως χρειάζεται να κάνουμε πράξεις καθημερινά;! Να μιλάμε ανοιχτά για κάθε μορφή βίας που έχουμε δεχτεί; Να συσπειρώσομε τις δυνάμεις μας; Να λάβουμε ατομικές -και όχι μόνο συλλογικές – πρωτοβουλίες υπέρ της ισότητας; Να μιλάμε και να πράττουμε όταν κάποιος φωνάζει στη μέση του δρόμου ότι θα χαστουκίσει μία γυναίκα;
Τα παρακάτω στατιστικά στοιχεία αναδεικνύουν τους λόγους για τους οποίους το φαινόμενο της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας οφείλει να είναι πάντα στο επίκεντρο του δημόσιου διαλόγου και στο προσκήνιο κάθε πρακτικής και πολιτικής πρωτοβουλίας.
Τα στατιστικά στοιχεία της περασμένης εβδομάδας
Στη διάρκεια της περασμένης εβδομάδας (16/8-1/9) οι αστυνομικοί σε όλη τη χώρα δέχτηκαν 894 κλήσεις στο τηλεφωνικό κέντρο της Άμεσης Δράσης ενώ χορηγήθηκε η εφαρμογή του Panic Button σε 119 γυναίκες θύματα.
Οι αστυνομικοί συνολικά κλήθηκαν να διαχειριστούν 452 περιστατικά για τα οποία προχώρησαν σε 291 συλλήψεις, ενώ παράλληλα μεταφέρθηκαν σε δομές με οχήματα της Ελληνικής Αστυνομίας 13 θύματα και 27 θύματα σε ιατροδικαστή ή νοσοκομείο.
